§2.38.1‘καὶ μὴν καὶ τῶν πόνων πλείστας ἀναπαύλας τῇ γνώμῃ ἐπορισάμεθα, ἀγῶσι μέν γε καὶ θυσίαις διετησίοις νομίζοντες, ἰδίαις δὲ κατασκευαῖς εὐπρεπέσιν, ὧν καθ’ ἡμέραν ἡ τέρψις τὸ λυπηρὸν ἐκπλήσσει. §2.38.2ἐπεσέρχεται δὲ διὰ μέγεθος τῆς πόλεως ἐκ πάσης γῆς τὰ πάντα, καὶ ξυμβαίνει ἡμῖν μηδὲν οἰκειοτέρᾳ τῇ ἀπολαύσει τὰ αὐτοῦ ἀγαθὰ γιγνόμενα καρποῦσθαι ἢ καὶ τὰ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.
“나아가 우리는 일년 내내 치러지는 여러 경기와 제사를 정기적으로 거행하고, 아름다운 사적인 처소를 가꿈으로써, 고통으로부터 마음의 수많은 휴식을 마련해 왔습니다. 이것들이 주는 일상의 즐거움은 마음의 그늘을 몰아내 줍니다. 또한 우리 도시의 거대함 덕분에 온 땅에서 온갖 물화가 흘러들어오며, 그 결과 우리는 자국에서 생산되는 산물들을 다른 나라 사람들의 산물들과 조금도 다름없이 친숙한 즐거움으로 향유하고 있습니다.”