[IDEM libro uicensimo quinto ad edictum. ] §11.7.2.prLocum in quo seruus sepultus est religiosum esse Aristo ait.
[同人,《告示评注》第二十五卷] 阿里斯托说,埋葬奴隶的地方成为神圣之所。
§11.7.2.1Qui mortuum in locum alienum intulit uel inferre curauit, tenebitur in factum actione.
将死者运入他人地方或促成运入之人,应依事实诉权承担责任。
'in locum alterius' accipere debemus siue in agro siue in aedificio.
我们应当将“在他人地方”理解为无论是在田地里还是在建筑物中。
sed hic sermo domino dat actionem, non bonae fidei possessori: nam cum dicat 'in locum alterius', apparet de domino eum sentire, id est eo cuius locus est.
但这一用语是将诉权赋予所有权人,而非善意占有者:因为当他说“在他人地方”时,显然是指所有权人,即该地方归属之人。
sed et fructuarius inferendo tenebitur domino proprietatis.
不仅如此,用益权人因运入死者,亦应对所有权人承担责任。
an et socius teneatur, si ignorante socio intulerit, tractari potest: est tamen uerius familiae erciscundae uel communi diuidundo conueniri eum posse.
若共有人在另一共有人不知情的情况下运入死者,其是否承担责任,可以进行讨论:然而,更为正确的看法是,他可以通过遗产分割之诉或共有物分割之诉而被起诉。
§11.7.2.2Praetor ait: 'Siue homo mortuus ossaue hominis mortui in locum purum alterius aut in id sepulchrum, in quo ius non fuerit, illata esse dicentur.
裁判官曰:“若有人称,死者之尸体或死者之骨,已被运入他人未受神圣物保护的地方,或运入其并无权利安葬的坟墓中。
' qui hoc fecit, in factum actione tenetur et poena pecuniaria subicietur.
”实施此行为之人,应依事实诉权承担责任,并处以罚金。
§11.7.2.3De ea autem illatione praetor sensit, quae sepulturae causa fit.
然而,裁判官所指的运入,是出于埋葬目的而进行的。
§11.7.2.4Purus autem locus dicitur, qui neque sacer neque sanctus est neque religiosus, sed ab omnibus huiusmodi nominibus uacare uidetur.
而所谓“净地”,是指既非神物、亦非圣物、亦非神圣之物,而是似乎免于所有此类名义的地方。
§11.7.2.5Sepulchrum est, ubi corpus ossaue hominis condita sunt.
坟墓是安放人类尸体或骨骼的地方。
Celsus autem ait: non totus, qui sepulturae desti-natus est, locus religiosus fit, sed quatenus corpus humatum est.
但塞尔苏斯说:并非所有预定用于埋葬的地方都会成为神圣之所,而仅仅是在尸体被掩埋的范围内。
§11.7.2.6Monumentum est, quod memoriae seruandae gratia existat.
纪念碑是为了保存记忆而存在之物。
§11.7.2.7Si usum fructum quis habeat, religiosum locum non facit.
若有人享有用益权,则其不能使该地方成为神圣之所。
sed et si alius proprietatem, alius usum fructum habuit, non faciet locum religiosum nec proprietarius, nisi forte ipsum qui usum fructum legauerit intulerit, cum in alium locum inferri tam oportune non posset: et ita Iulianus scribit.
不仅如此,若一人享有所有权,另一人享有用益权,则所有权人亦不能使该地方成为神圣之所,除非他碰巧运入了遗赠该用益权的人本人,且当时无法同样便利地将其运入其他地方:尤里安亦如此记载。
alias autem inuito fructuario locus religiosus non fiet: sed si consentiat fructuarius, magis est ut locus religiosus fiat.
但在其他情况下,违背用益权人的意愿,该地方不会成为神圣之所;然而,若用益权人同意,则更倾向于该地方成为神圣之所。
§11.7.2.8Locum qui seruit nemo religiosum facit, nisi consentiat is cui seruitus debetur.
对于负担地役权的地方,除非享有该地役权的人同意,否则任何人不能使其成为神圣之所。
sed si non minus commode per alium locum seruitute uti potest, non uidetur seruitutis impediendae causa id fieri, et ideo religiosus fit: et sane habet hoc rationem.
但是,如果他可以通过其他地方同样便利地行使地役权,则不认为这是为了阻碍地役权而实施的,因此该地方成为神圣之所:这确实是有道理的。
§11.7.2.9Is qui pignori dedit agrum si in eum suorum mortuum intulerit, religiosum eum facit: sed et si ipse inferatur, idem est: ceterum alii concedere non potest.
将土地抵押之人,若在其中运入其家属的死者,则使该土地成为神圣之所;若其本人被运入,亦同;但其不能将此权利让与他人。