§3.9.1Quod sit in his eadem sententia, Brute, libellis, §3.9.2carmina nescio quem carpere nostra refers: §3.9.3nil nisi me terra fruar ut propiore rogare, §3.9.4et quam sim denso cinctus ab hoste loqui.
布鲁图斯啊,因为在这些小册子中有着同样的观点,你转告说有人在非难我的诗作:也就是我除了请求能享受到更近的土地,以及诉说我如何被密集的敌人包围之外,便别无他求。
§3.9.5o, quam de multis vitium reprehenditur unum!
噢,在如此多的过错中,竟然只有这一个缺点被指责!
§3.9.6hoc peccat solum si mea Musa, bene est.
如果我的缪斯仅在这一点上犯错,那倒也是好事。
§3.9.7ipse ego librorum video delicta meorum, §3.9.8cum sua plus iusto carmina quisque probet, §3.9.9auctor opus laudat: sic forsitan Agrius olim §3.9.10Thersiten facie dixerit esse bona.
我自己也看到了我的书本中的缺点,尽管每个人都过度地赞赏自己的诗歌;作者赞美自己的作品:或许曾经阿格里乌斯也是如此,才会说德尔西特斯长相俊美。
§3.9.11iudicium tamen hic nostrum non decipit error, §3.9.12nec, quicquid genui, protinus illud amo.
然而在这里,迷误并没有欺骗我的判断,我也没有立即爱上我所创作的一切。
“那么,如果你看到自己犯错,为什么还要犯,并且容许作品中存在缺陷呢? ”你问。
§3.9.15non eadem ratio est sentire et demere morbos; §3.9.16sensus inest cunctis, tollitur arte malum,
感知疾病与消除疾病,并不是同一种本领;感知人皆有之,而恶疾则需通过技艺来消除。
我常常渴望修改某个词却又留下了它,力量背叛了我的判断。
§3.9.19saepe piget (quid enim dubitem tibi vera fateri) §3.9.20corrigere et longi ferre laboris onus.
我常常感到厌倦(我又何必迟疑向你吐露真情),去修改并承担漫长劳作的重担。
§3.9.21scribentem iuvat ipse labor minuitque laborem, §3.9.22cumque suo crescens pectore fervet opus.
写作时,劳作本身会愉悦作者并减轻劳累,随着作品在心中成长,它便在心中沸腾。
§3.9.23corrigere ut res est tanto magis ardua quanto §3.9.24magnus Aristarcho maior Homerus erat, §3.9.25sic animum lento curarum frigore laedit §3.9.26et cupidi cursus frena retentat equi.
正如修改是一件多么更加艰难的事,正如伟大的荷马比阿里斯塔克斯更为伟大一样,它同样以忧虑的迟缓寒意伤害心灵,并拉紧渴望奔跑之马的缰绳。
§3.9.27atque ita di mites minuant mihi Caesaris iram, §3.9.28ossaque pacata nostra tegantur humo, §3.9.29ut mihi conanti nonnumquam intendere curas §3.9.30fortunae species obstat acerba meae,
愿仁慈的神明能够以此减弱凯撒对我的愤怒,愿我们的骨骸得以安葬在和平的土地上,正如当我试图集中注意力时,我凄惨命运的景象时常阻碍我一样。
§3.9.31vixque mihi videor, faciam qui carmina, sanus, §3.9.32inque feris curem corrigere illa Getis.
我甚至觉得自己,这个写诗的人,并不正常,竟然还心思在野蛮的盖塔人中去修改它们。
§3.9.33nil tamen e scriptis magis excusabile nostris, §3.9.34quam sensus cunctis paene quod unus inest.
然而,在我的作品中,没有什么比这更值得原谅的了,那就是几乎同一种情感存在于所有的作品中。
§3.9.35laeta fere laetus cecini, cano tristia tristis.
快乐时我唱快乐的歌,悲伤时我唱悲伤的歌。
§3.9.36conveniens operi tempus utrumque suo est.
两个时期都与它们各自的作品相称。
如果我不写这片苦涩之地的恶劣,并且祈求能死在更合适的地方,我还能写些什么呢?
既然我如此频繁地诉说同样的事情,我几乎没有被任何人听到,并且我的言语被忽视了,毫无成效。
§3.9.41et tamen haec eadem cum sint, non scripsimus isdem, §3.9.42unaque per plures vox mea temptat opem.
即使这些事情是相同的,我们也不是写给同样的人,我孤单的声音通过许多人寻求帮助。
难道为了不让读者两次发现同样的情感,朋友中就只有一个人,布鲁图斯啊,是该被请求的吗?
这不值那么多,原谅我的坦白,学者们:作品的名声比我的安全更为低贱。
总之,任何人自己选定的题材,诗人都可以根据自己的裁量进行许多改变。
我的缪斯是我不幸的太过于真实的指示者,并且具有不被收买之证人的分量。
§3.9.51nec liber ut fieret, sed uti sua cuique daretur §3.9.52littera, propositum curaque nostra fuit.
我们的目的和关切,并不是为了成书,而是为了让每个人都收到属于他自己的信件。
随后,我将这些收集起来的信件,不管怎样无序地连接在一起:免得你偶然认为,这部作品是我精选出来的。