§3.2.1Ergo erat in fatis Scythiam quoque visere nostris, §3.2.2quaeque Lycaonio terra sub axe iacet; §3.2.3nec vos, Pierides, nec stirps Letoïa, vestro §3.2.4docta sacerdoti turba tulistis opem.
因此,在我们的命运中也注定要造访斯基泰,以及那座躺在吕卡翁轴之下的土地;无论是你们,皮埃里得斯,还是勒托的子嗣,你们那博学的群体都未曾给你们的祭司带来帮助。
§3.2.5nec mihi, quod lusi vero sine crimine, prodest, §3.2.6quodque magis vita Musa iocata mea est, §3.2.7plurima sed pelago terraque pericula passum §3.2.8ustus ab assiduo frigore Pontus habet,
我那并无真正罪过的游戏笔墨不曾对我有益,我那比我的生活更加轻佻的缪斯也毫无帮助,相反,在海陆经受了无数危险之后,被持久寒冷所灼烧的蓬托斯正将我留滞。
§3.2.9quique fugax rerum securaque in otia natus, §3.2.10mollis et inpatiens ante laboris eram, §3.2.11ultima nunc patior, nec me mare portubus orbum §3.2.12perdere, diversae nec potuere viae, §3.2.13suffecitque malis animus; nam corpus ab illo §3.2.14accepit vires vixque ferenda tulit.
我这避开世事、为无忧无虑的闲暇而生、此前柔弱且不能忍受劳苦的人,如今却在承受极端的磨难;既没有缺港的海湾将我毁灭,也没有险恶的旅途能做到这一点,心灵足以抵御这些不幸;因为肉体正是从它那里获得了力量,承受了那几乎无法承受的痛苦。
然而,只要我还在陆地上和波涛中虽心怀忧虑却仍感到欣慰,旅途的劳顿便能排遣我的忧虑和病痛的心灵!
§3.2.17ut via finita est §3.2.18et opus requievit eundi, et poenae tellus est mihi tacta meae, §3.2.19nil nisi flere libet, nec nostro parcior imber §3.2.20lumine, de verna quam nive manat aqua.
当旅途终了,行进的劳苦停息,而我的受刑之地已被我触及,我除了哭泣别无所愿,我眼中流出的泪雨并不比春雪消融汇成的流水更为吝啬。
罗马、家园以及对那些地方的思念涌上心头,还有留在那座失去的城市里的我的一切。
悲惨的我啊,我们坟墓的大门曾被叩响了那么多次,却从未有一次被打开!
为什么我逃过了那么多利剑,为什么那屡次威胁我的厄运之暴风,却不曾将我的头颅吞没?