§61.1Desinamus, quod voluimus, velle.
私たちは、かつて望んだことを望むのをやめよう。
Ego certe id ago: senex ea desii velle quae puer volui.
私は確かに次のことを行っている。 すなわち、老いた今、少年の頃に望んだそれらのことを望むのをやめたのだ。
In hoc unum eunt dies, in hoc noctes, hoc opus meum est, haec cogitatio: inponere veteribus malis finem.
この一つのことのために日々は去り、夜は去る。 これが私の仕事であり、これが私の考えである。 すなわち、長年の災いに終止符を打つことだ。
Id ago, ut mihi instar totius vitae dies sit.
私は、自分にとって一日が生涯全体に匹敵するものとなるように努めている。
Nec mehercules tamquam ultimum rapio, sed sic illum aspicio, tamquam esse vel ultimus possit.
そして誓って言えば、私はそれを最後の一日であるかのように貪るのではなく、それが最後の一日であり得るかのようにその一日を見つめているのだ。
§61.2Hoc animo tibi hanc epistulam scribo, tamquam me cum maxime scribentem mors evocatura sit.
私はこのような心構えで君にこの手紙を書いている。 まるで、私が今まさに書いているその時に、死が私を呼び出すかのように。
Paratus exire sum et ideo fruar vita, quia quam diu futurum hoc sit, non nimis pendeo.
私は去る準備ができており、それゆえ生を愉しむ。 なぜなら、これがどれほど長く続くかについて、私は過度に思い悩んでいないからである。
Ante senectutem curavi, ut bene viverem, in senectute, ut bene moriar;
老年になる前には、私はよく生きるように努めた。 老年においては、よく死ぬように努めている。
bene autem mori est libenter mori.
しかし、よく死ぬこととは、甘んじて死ぬことである。
Da operam, ne quid umquam invitus facias.
君は決して不本意ながら何かをすることがないように努めなさい。
§61.3Quicquid necesse futurum est repugnanti, volenti necessitas non est.
抵抗する者にとって必然となるであろういかなることも、進んで受け入れる者にとっては強制ではない。
Ita dico: qui imperia libens excipit, partem acerbissimam servitutis effugit, facere quod nolit.
私はこう言うのだ。 命令を自んで受け入れる者は、隷属の最もつらい部分、すなわち自分が望まないことをするということを免れるのである。
Non qui iussus aliquid facit, miser est, set qui invitus facit.
命令されて何かをする人が惨めなのではなく、不本意ながらそれをする人が惨めなのである。
Itaque sic animum conponamus, ut quicquid res exiget, id velimus et in primis ut finem nostri sine tristitia cogitemus.
したがって、状況が要求するいかなることも私たちが望むように、そして何よりも、自分自身の終わりを悲しみなしに考えられるように、私たちはそのように心を整えよう。
§61.4Ante ad mortem quam ad vitam praeparandi sumus.
私たちは、生に対してよりもまず死に対して準備されるべきである。
Satis instructa vita est, sed nos in instrumenta eius avidi sumus;
生は十分に備えられているが、私たちはその備えに対して貪欲である。
deesse aliquid nobis videtur et semper videbitur.
私たちには何かが欠けているように思われ、これからも常にそのように思われるだろう。
Ut satis vixerimus, nec anni nec dies faciunt, sed animus.
私たちが十分に生きたということは、歳月や日々がもたらすのではなく、心がもたらすのである。
Vixi, Lucili carissime, quantum satis erat;
親愛なるルキリウスよ、私は十分なだけ生きた。
mortem plenus exspecto.
私は満ち足りて死を待っている。
VALE.
つつがなく。