§4.1Τὰν ἅλα τὰν γλαυκὰν ὅταν ὥνεμος ἀτρέμα βάλλῃ, §4.2τὰν φρένα τὰν δειλὰν ἐρεθίζομαι, οὐδ’ ἔτι μοι γᾶ §4.3ἐστὶ φίλα, ποθίει δὲ πολὺ πλέον ἁ μεγάλα μ’ ἅλς.
青い海を風が静かに打つとき、私の臆病な心は揺り動かされ、もはや私には大地は愛しくなく、大いなる海が私をはるかに強く引きつける。
§4.4ἀλλ’ ὅταν ἀχήσῃ πολιὸς βυθός, ἁ δὲ θάλασσα §4.5κυρτὸν ἐπαφρίζῃ, τὰ δὲ κύματα μακρὰ μεμήνῃ, §4.6ἐς χθόνα παπταίνω καὶ δένδρεα, τὰν δ’ ἅλα φεύγω,
しかし、白く泡立つ深淵がとどろき、海が丸く盛り上がって泡立ち、波がどこまでも狂い咲くとき、私は大地と木々に目を向け、海を逃れる。
§4.7γᾶ δέ μοι ἀσπαστά, χἀ δάσκιος εὔαδεν ὕλα,
大地は私にとって好ましく、影の濃い森が心地よい。
§4.8ἔνθα καὶ ἢν πνεύσῃ πολὺς ὥνεμος, ἁ πίτυς ᾅδει.
そこでは、たとえ激しい風が吹こうとも、松の木が歌うのだ。
§4.9ἦ κακὸν ὁ γριπεὺς ζώει βίον, ᾧ δόμος ἁ ναῦς,
まことに漁師は過酷な生を営む。
§4.10καὶ πόνος ἐστὶ θάλασσα, καὶ ἰχθύες ἁ πλάνος ἄγρα.
その家は船であり、労苦は海、そして獲物はさまよう魚たち。