§1Confiteor ad dominum deum satis temere me, si non etiam impudenter, de patientia componere ausum, cui praestandae idoneus omnino non sim, ut homo nullius boni, quando oporteat demonstrationem et commendationem alicuius rei adortos ipsos prius in administratione eius rei deprehendi et constantiam commonendi propriae conuersationis auctoritate dirigere, ne dicta factis deficientibus erubescant.
나는 주 하나님께 내가 참으로 무모하게도, 어쩌면 뻔뻔스럽게도, 인내에 대해 저술할 용기를 내었음을 고백합니다. 어떠한 선도 지니지 못한 인간으로서 나는 그것을 실천하기에 전혀 부적합함에도 말입니다. 왜냐하면 어떤 일에 대한 입증과 권장을 시도하는 사람은 먼저 그 자신이 그 일을 행하고 있는 모습이 발견되어야 하고, 자신의 행실이 지닌 권위로써 권고의 일관성을 이끌어야만, 행실이 부족하여 말이 부끄러움으로 붉어지지 않을 것이기 때문입니다.
atque utinam erubescere istud remedium ferat, uti pudor non exhibendi quod aliis suggestum imus exhibendi fiat magisterium, nisi quod bonorum quorundam sicuti et malorum intolerabilis magnitudo est, ut ad capienda et praestanda ea sola gratia diuinae inspirationis operetur.
그리고 바라건대 이 부끄러워함이 치료제를 가져다주어, 다른 이들에게 보여주자고 설득하러 다니는 바를 스스로 보여주지 못하는 수치심이 그것을 보여주기 위한 가르침이 되기를 바랍니다. 다만 어떤 선한 것들은 악한 것들과 마찬가지로 그 크기가 감당하기 어려울 정도여서, 그것들을 받아들이고 실천하기 위해서는 오직 신적인 영감의 은총만이 작용할 뿐입니다.
nam quod maxime bonum, id maxime penes deum, nec alius id quam qui possidet dispensat, ut cuique dignatur.
가장 위대한 선은 가장 하나님의 수중에 있으며, 그것을 소유하신 분 외에는 아무도 그것을 각자에게 걸맞게 나누어 주지 않기 때문입니다.
itaque uelut solacium erit disputare super eo, quod frui non datur, uice languentium, qui, cum uacent a sanita te, de bonisj eius tacere non norunt.
그러므로 향유하는 것이 허락되지 않은 것에 대하여 논하는 것은, 건강을 잃었을 때 그 건강의 이점에 대해 침묵할 줄 모르는 병자들의 처지와 같이, 일종의 위안이 될 것입니다.
itaj miserrimus ego, semper aeger caloribus impatientiae quam nLon obtineo patientiae sanitatem eLt suspirem et inuocem et perorem necesse est, cum rejcordor et in meae imbecillitatis contemplatione digerLo bonam, fidei ualitudinem et dominicae disciplinae sanitatem non facile cuiquam, nisi patientia adsideat, prouenire.
이처럼 가장 비참한 나는 항상 인내 없음의 열병으로 앓고 있어, 내가 얻지 못한 인내의 건강을 탄식하고 부르짖으며 역설할 수밖에 없습니다. 내가 나의 연약함을 묵상하면서, 믿음의 건전한 강인함과 주님 가르침의 건강함은 인내가 곁에 서 있지 않는 한 누구에게도 쉽게 생겨나지 않음을 기억하고 되새길 때에 말입니다.
ita praeposita dei rebus est, ut nullum praeceptum obire quis, nullum opus domino complacitum perpetrare extraneas a patientia possit.
인내는 하나님의 일들 위에 놓여 있어서, 인내에서 벗어난 사람은 그 어떤 계명도 수행할 수 없고, 주님을 기쁘시게 하는 그 어떤 일도 완수할 수 없습니다.
bonum eit. us etiamj qui caeca uiuunt summae uirtutis appellatione honorant.
눈멀어 살아가는 이들조차도 인내의 선함을 최고의 미덕이라는 이름으로 높입니다.
philosophi quidem, qui alicuLius sapientiae animalis deputantur, tantum illi subsignant, ut, cum inter sese uariis sectarum libidinibus et sententiarum aemulationibus discordent, solius taLmen pajtientiae in commune memores huic uni studiorum suorum commiserint pacem.
어떤 육적인 지혜에 속한다고 여겨지는 철학자들조차도 인내에 아주 깊이 동의하여, 비록 그들이 학파들의 다양한 정욕과 견해들의 경쟁으로 서로 반목할지라도, 오직 인내만을 공통으로 기억하며 이 유일한 것에 자신들 연구의 평화를 맡겼습니다.
in eam conspirant, in eam foede rantur, in illam adfectatione uirtutis unanimiter student;
그들은 인내를 향해 일치단결하고, 인내로 동맹을 맺으며, 미덕을 향한 열망으로 한마음이 되어 인내를 갈고닦습니다.
omnem sapientiae ostentationem de patientia praeferunt.
그들은 지혜의 모든 과시를 인내를 바탕으로 내세웁니다.
grande testimonium eius est, cum etiam uanas saeculi disciplin as ad laudem et gloriam promouet.
이것은 참으로 큰 증거이니, 세상의 허망한 학문조차도 찬양과 영광으로 나아가게 할 때 그러합니다.
aut numquid potius iniuria, cum diuina res in saecularibus artibus uolutatur? sed uiderint illi, quos mox sapientiae suae cum saeculo destructae ac dedecoratae pudebit.
아니면, 신성한 것이 세속적인 기술 안에서 뒹굴 때 오히려 모욕이 된다고 해야 할까요? 그러나 그들의 일은 그들 스스로가 알아서 할 일입니다. 그들은 머지않아 세상과 함께 파멸하고 더럽혀진 자신들의 지혜를 부끄러워하게 될 것이기 때문입니다.
§2Nobis exercendae patientiae auctoritatem non adfectatio humana caninae aequanimitatis stupore formata sed uiuae ac caelestis disciplinae diuina dispositio delegat, deum ipsum ostendens patientiae exemplum iam primum, qui florem lucis huius super iustos et iniustos aequaliter spargit, qui temporum officia, elementorum seruitia, totius geniturae tributa dignis simul et indignis patiatur occurrere, sustinens ingratissimas nationes ludibria artium et opera manuum suarum adorantes, nomen familiam ipsius persequentes, luxuriam auaritiam iniquitatem malignitatem cotidie insolescentem, ut sua sibi patientia detrahat.
¦15 우리에게 인내를 실천할 권위를 부여하는 것은, 견유학파의 무감각으로 형성된 인간적인 가식(모방)이 아니라, 살아 있고 하늘에 속한 가르침의 신적인 질서입니다. 이는 가장 먼저 하나님 자신을 인내의 모범으로 보여주니, 하나님께서는 이 빛의 꽃을 의로운 자와 불의한 자 위에 똑같이 뿌리시며, 계절의 직무, 원소들의 봉사, 모든 피조물의 공물을 받을 자격이 있는 자와 없는 자에게 똑같이 베푸시어 자기가 만든 가공의 우상들과 자기 손으로 만든 것들을 숭배하고 그분의 이름과 가문을 박해하며, 사치와 탐욕과 불의와 악의가 날마다 기고만장해지는 가장 은혜를 모르는 민족들을 참아내시니, 이는 그분의 인내가 스스로에게 손해를 끼치는 것처럼 보일 정도입니다.
plures enim dominum idcirco non credunt, quia saeculo iratum tamdiu nesciunt.
참으로 많은 이들이 주님을 믿지 않는 것은, 그분께서 이 세상에 대해 그토록 오랫동안 분노하고 계심을 알지 못하기 때문입니다.