§1Opitulante dei misericordia disruptis et derelictis Manichaeorum laqueis tandem catholicae gremio restitutum libet considerare nunc saltem ac deplorare illam miseriam meam.
하느님의 자비의 도우심으로 마니교도들의 올무가 깨어지고 버려짐으로써 마침내 가톨릭의 품으로 복귀하게 된 저는, 이제야말로 저의 그 비참함을 심사숙고하고 한탄하고자 합니다.
multa enim erant, quae facere debui, ne tam facile ac diebus paucis religionis uerissimae semina mihi a pueritia salubriter insita errore uel fraude falsorum fallaciumue hominum effossa ex animo pellerentur.
저에게는 마땅히 해야 했을 많은 일들이 있었으니, 이는 어린 시절부터 제 안에 유익하게 심어진 가장 참된 종교의 씨앗이 거짓되고 기만적인 사람들의 오류나 속임수에 의해 마음에서 파헤쳐져 이처럼 쉽게 또한 며칠 만에 쫓겨나지 않도록 하기 위함이었습니다.
nam primo animarum illa duo genera, quibus ita singulas naturas propriasque tribuerunt, ut alterum de ipsa dei esse substantia, alterius uero deum ne conditorem quidem uelint accipi.
첫째로, 그들이 두 가지 영혼의 부류에 대해 각각의 고유하고 독특한 본성을 부여하여, 하나는 하느님 자신의 실체에서 나온 것으로 받아들이게 하고, 다른 하나에 대해서는 하느님을 창조주로조차 인정하려 하지 않았던 일입니다.
si mecum sobrie diligenterque considerassem mente in deum subplici et pia, fortasse mihi satagenti adparuisset nullam esse qualemlibet uitam, quae non eo ipso, quo uita est et in quantum omnino uita est, ad summum uitae fontem principiumque pertineat: quod nihil aliud quam summum et solum et uerum deum possumus confiteri.
만약 제가 하느님을 향한 간절하고 경건한 마음으로 제 안에서 차분하고 근면하게 따져보았더라면, 고뇌하던 제게 아마도 다음과 같은 사실이 드러났을 것입니다. 곧, 그 어떤 종류의 생명이든 그것이 생명이라는 바로 그 사실에 의해, 그리고 그것이 조금이라도 생명인 한, 최고의 생명의 샘이자 원리에 속하지 않는 생명은 없다는 것이며, 우리는 이 원리를 지고하고 유일하며 참되신 하느님이라고 고백할 수밖에 없다는 사실입니다.
quapropter illas animas, quae a Manichaeis uocantur malae, aut carere uita et animas non esse neque quicquam uelle seu nolle. adpetere uel fugere, aut si uiuerent, ut et animae esse possent et aliquid tale agere, quale illi opinarentur nullo modo eas nisi uita uiuere;
그러므로 마니교도들에 의해 악하다고 불리는 저 영혼들은 생명이 결여되어 영혼이 아니며 그 무엇도 원하거나 원치 않고 갈망하거나 회피하지 않거나, 아니면 만약 그것들이 살아 있어서 영혼일 수 있고 그들이 생각하는 것과 같은 일을 행한다면 그것들이 생명에 의하지 않고서는 결코 살 수 없다는 사실입니다.
ac si Christum dixisse constaret, ut constat: ego sum uita. nihil esse causae, cur non omnes animas, cum animae nisi uiuendo esse non possint. per Christum, id est per uitam creatas et conditas fateremur.
그리고 그리스도께서 "나는 생명이다"라고 말씀하신 것이 확실한 이상(실제로 확실하거니와), 영혼이란 살지 않고서는 존재할 수 없으므로, 모든 영혼이 그리스도를 통해서, 즉 생명을 통해서 창조되고 조성되었음을 우리가 고백하지 않을 이유가 전혀 없습니다.
§2Quod si tempore illo quaestionem de ipsa uita et de participatione uitae mea cogitatio ferre ac sustinere non posset — quae profecto magna est et multum serenae disputationis inter doctissimos indigens — illud dispicere fortasse ualuissem, quod omni homini sese sine studio partium bene consideranti manifestissime adparet omne, quod scire et nosse dicimur aut sensu corporis aut intellegentia nos habere conprehensum.
그러나 만약 그 당시에 생명 자체와 생명에의 참여에 관한 질문을 제 사유가 감당하고 지탱할 수 없었다 하더라도 — 이는 참으로 중대하고 지극히 학식 있는 이들 사이의 지극히 평온한 토론을 필요로 하는 일이지만 — 당파적 열정 없이 자신을 잘 성찰하는 모든 이에게 지극히 명백하게 나타나는 다음 사실, 즉 우리가 알고 인식한다고 말하는 모든 것은 육체의 감각이나 지성에 의해 우리가 파악하고 있다는 사실을 아마도 저는 알아차릴 수 있었을 것입니다.
sensus autem corporis etiam uulgo quinque numerari: uisum, auditum, odoratum.
육체의 감각은 세간에서도 다섯 가지로 헤아려지니, 시각, 청각, 후각, 미각, 촉각입니다.
gustatum atque tactum: quibus omnibus intellegentiam longe alteque praestare et excellere, quis mihi non uel ingratus inpiusque concederet? quo constituto atque firmato illud consequi, ut cuncta, quae tactu et uisu uel quolibet alio modo corporaliter sentirentur. tanto essent inferiora his, quae intellegendo adsequeremur. quanto ipsos sensus intellegentiae cedere uideremus.
이 모든 것에 대해 지성이 훨씬 더 높고 깊게 우월하고 탁월하다는 것을, 은혜를 모르고 불경한 자가 아니라면 누가 저에게 인정하지 않겠습니까? 이것이 확립되고 굳어지면, 촉각이나 시각 또는 다른 어떤 방식으로든 육체적으로 느껴지는 모든 것은, 감각 자체가 지성에 굴복하는 것을 우리가 보는 만큼, 우리가 지성으로 파악하는 것들보다 그만큼 열등하다는 결론이 따르게 됩니다.
quamobrem cum omnis uita et ob hoc omnis anima nullo corporis sensu, sed solo intellectu percipi queat, sol autem iste atque luna omnisque lux. quae mortalibus his oculis cernitur, ab ipsis quoque Manichaeis uero et bono deo tribuenda esse dicatur: summam esse dementiam id praedicare pertinere ad deum, quod per corpus intuemur, quod uero non solum animo. sed ipsa sublimitate animi, mente scilicet atque intellegentia caperemus, id est uitam, qualiscumque illa diceretur. tamen uitam eodem deo: auctore priuandam et uiduandam putare.
그러므로 모든 생명, 따라서 모든 영혼은 육체의 어떤 감각으로도 지각될 수 없고 오직 지성으로만 파각될 수 있는 반면에, 저 태양과 달 그리고 이 가멸찬 눈으로 보이는 모든 빛은 마니교도들 자신에 의해서도 참되고 선하신 하느님께 돌려져야 한다고 일컬어지므로, 우리가 육체를 통해 직관하는 것은 하느님께 속한다고 선언하면서도, 단지 영혼뿐만 아니라 영혼의 가장 높은 곳, 즉 정신과 지성으로 파악하는 것, 즉 생명을 (그것이 어떤 종류의 생명이라 불리든 간에) 동일한 하느님을 창조주로 모시는 일로부터 박탈당하고 빼앗긴 것으로 생각하는 것은 가장 큰 광기입니다.
num enim quid sit uiuere quamque secretum ab omni corporis sensu quamque omnino incorporeum, si me ipsum inuocato deo interrogarem, respondere non possim? aut non illi quoque fateantur non solum uiuere illas, quas detestantur animas, sed etiam inmortaliter uiuere? quodque a Christo dictum est: dimitte mortuos sepelire mortuos suos, non de omnino non uiuentibus, sed de peccantibus dictum, quae inmortalis animae sola mors est scribente Paulo: mortua est uidua, quae in deliciis uiuit;
왜냐하면 살아있다는 것이 무엇인지, 그것이 육체의 모든 감각으로부터 얼마나 격리되어 있으며 얼마나 완전히 비육체적인 것인지에 대해, 만약 제가 하느님을 불러 부르짖으며 제 자신에게 묻는다면 대답할 수 없겠습니까? 아니면 그들 역시 자신들이 혐오하는 저 영혼들이 단지 살고 있을 뿐만 아니라 불멸하게 살고 있음을 인정하지 않겠습니까? 그리고 그리스도에 의해 말씀된바 "죽은 이들이 자신들의 죽은 이들을 묻게 버려두라"는 것은 완전히 살아있지 않은 자들에 대해서가 아니라 죄짓고 있는 자들에 대해 하신 말씀이며, 바오로가 기록하기를 "쾌락 속에 사는 과부는 살아 있으나 죽은 것이다"라고 하였듯이 이는 불멸하는 영혼의 유일한 죽음입니다.
simul enim et mortuam esse dixit et uiuere.
왜냐하면 그는 그녀가 죽은 것과 살아 있는 것을 동시에 말했기 때문입니다.
quare non ego quanto decoloratius uiuat peccatrix anima, sed illud ipsum tantum, quod uiuit adtenderem.
그러므로 저는 죄지은 영혼이 얼마나 추하게 사느냐가 아니라, 그것이 살고 있다는 그 사실 자체에만 주목해야 마땅했습니다.
quod si percipere nisi intellegendo non possem, credo, ueniret in mentem tanto esse quamlibet animam luci, quam per hos sentimus oculos, praeferendam, quanto intellegentiam ipsis oculis praeferremus.
그리고 만약 그것을 지성으로 지각하는 이외에는 할 수 없었다면, 어떤 영혼이든 이 눈을 통해 느끼는 빛보다, 우리가 지성을 눈 자체보다 더 우선시하는 것만큼 더 우선되어야 한다는 생각이 제 마음에 떠 올랐을 것이라 믿습니다.
Lucem autem illam illi quoque a patre Christi esse confirmant: egone tandem, quod ab eo esset quaecumque anima, dubitarem? ego uero non modo de anima, sed de quouis etiam corpore, quin ab ipso esset, nihil omnino ne tum quidem homo scilicet illius inperitiae atque illius aetatis ambigerem, si forma quid esset quidue formatum, quid species et quid indutum specie, deinde quid horum cui causa esset, pie cauteque cogitarem.
또한 그들 역시 그 빛이 그리스도의 아버지로부터 온 것임을 확언하니, 이윽고 제가 어떤 영혼이든 그분에게서 온 것임을 의심하겠습니까? 참으로 저는 영혼에 대해서뿐만 아니라 그 어떤 육체에 대해서도 그것이 그분으로부터 왔음을, 비록 그때의 제 무지와 나이의 인간이었다 할지라도 결코 의심하지 않았을 것입니다. 만약 형상이 무엇인지, 형성된 것이 무엇인지, 외형이 무엇인지, 외형을 입은 것이 무엇인지, 그리고 이들 중 무엇이 무엇에 대한 원인인지를 경건하고 신중하게 생각했더라면 말입니다.