§23Et quoniam tria sunt, quibus homo constat: spiritus. anima et corpus, quae rursus duo dicuntur, quia saepe anima simul cum spiritu nominatur — pars enim quaedam eiusdem rationalis, qua carent bestiae, spiritus dicitur — principale nostrum spiritus est; deinde uita, qua coniungimur corpori, anima dicitur; postremo ipsum corpus, quoniam uisibile est, ultimum nostrum est.
그리고 인간을 구성하는 것은 세 가지, 곧 영과 혼과 육체인데, 이것들은 종종 혼이 영과 함께 아울러 일컬어지기 때문에 다시 둘이라고도 불립니다. 왜냐하면 동일한 것(혼)의, 야수들에게는 결여되어 있는 이성적인 어떤 부분이 영이라 불리기 때문입니다. 우리의 가장 주요한 부분은 영이며, 다음으로 우리가 육체와 결합하게 되는 생명이 혼이라 불리고, 마지막으로 육체 자체는 보이는 것이기 때문에 우리의 가장 마지막 부분입니다.
haec autem omnis creatura ingemescit et parturit usque nunc;
그런데 이 모든 피조물은 지금까지 함께 탄식하며 산고를 겪고 있습니다.
dedit tamen primitias spiritus, quia credidit deo et bonae iam uoluntatis est.
그러나 (피조물은) 영의 첫 열매를 바쳤으니, 하나님을 믿었고 이미 선한 의지를 가지고 있기 때문입니다.
hic enim spiritus etiam mens uocatur, de quo dicit apostolus: mente seruio legi dei, qui item alio loco dicit: testis est enim mihi deus, cui seruio in spiritu meo.
왜냐하면 이 영은 정신이라고도 불리는데, 이에 관하여 사도는 “나는 정신으로 하나님의 법을 섬깁니다”라고 말하며, 또한 다른 곳에서 동일하게 “하나님이 나의 증인이십니다, 나는 내 영 안에서 그분을 섬깁니다”라고 말하기 때문입니다.
anima uero, cum carnalia bona adhuc adpetit, caro nominatur et resistit spiritui non natura, sed consuetudine peccatorum.
혼은 여전히 육적인 좋은 것들을 갈망할 때 ‘육’이라 불리며, 본성에 의해서가 아니라 죄들의 습관에 의해 영에 저항합니다.
unde dicitur: mente seruio legi dei, carne autem legi peccati.
그리하여 “나는 정신으로는 하나님의 법을 섬기지만, 육으로는 죄의 법을 섬깁니다”라고 일컬어집니다.
quae consuetudo in naturam uersa est secundum generationem mortalem peccato primi hominis.
이 습관은 첫 사람의 죄로 인해 죽을 수밖에 없는 세대에 따라 본성으로 바뀌었습니다.
ideoque scriptum est: et nos aliquando fuimus natura filii irae, id est uindictae, per quam factum est, ut seruiamus legi peccati.
그리하여 “우리도 전에는 본성상 진노의 자녀, 곧 (그 진노를 통해) 우리가 죄의 법을 섬기게 된 보복의 자녀였습니다”라고 기록되어 있습니다.
est autem animae natura perfecta, cum spiritui suo subditur et cum sequitur sequentem deum.
그런데 혼의 본성이 온전해지는 것은, 그것이 자신의 영에 복종하고, 하나님을 따르는 영을 따를 때입니다.
ideo animalis homo non percipit quae sunt spiritus dei. sed non tam cito anima subiugatur spiritui ad bonam operationem, quam cito spiritus deo ad ueram fidem et bonam uoluntatem, sed aliquando tardius eius inpetus, quo in carnalia et temporalia diffluit, refrenatur.
그러므로 “속된 사람은 하나님의 영에 속한 일들을 받아들이지 못합니다.” 그러나 혼이 선한 작용을 위해 영에 굴복하는 것은 영이 참된 신앙과 선한 의지를 위해 하나님께 굴복하는 것만큼 빠르지 않으며, 육적이고 일시적인 것들로 흘러 들어가는 혼의 충동은 때로 더 더디게 억제됩니다.
sed quoniam et ipsa mundatur, recipiens stabilitatem naturae suae dominante spiritu, quod sibi caput est, cuius capitis caput est Christus.
그러나 혼 자체도 자신에게 머리인 영의 지배를 받아 자기 본성의 안정성을 얻으며 깨끗해지고, 그 머리의 머리는 그리스도이시므로, 육체 역시 고유한 본성으로 복구될 것임을 절망해서는 안 됩니다.
non est desperandum etiam corpus restitui naturae propriae; sed utique non tam cito quam anima, sicut neque. anima tam cito quam spiritus, sed tempore oportuno in nouissima tuba, cum mortui resurgent incorrupti et nos inmutabimur.
다만 결코 혼만큼 빠르지는 않을 것이며, 혼이 영만큼 빠르지 않은 것과 마찬가지이지만, 적절한 때에 마지막 나팔 소리와 함께 죽은 이들이 썩지 않을 몸으로 부활하고 우리가 변화될 때 그리될 것입니다.
et ideo credimus et in carnis resurrectionem, non tantum quia reparatur anima, quae nunc propter carnales affectiones caro nominatur, sed haec etiam uisibilis caro, quae naturaliter est caro, cuius nomen anima non propter naturam, sed propter affectiones carnales accepit, haec ergo uisibilis quae proprie dicitur caro sine dubitatione credenda est resurgere.
그리하여 우리는 육신의 부활 또한 믿으니, 이는 지금 육적인 정념들 때문에 육이라 불리는 혼이 수복되기 때문일 뿐만 아니라, 이 보이는 육신, 곧 본성상 육신이며, 혼이 본성 때문이 아니라 육적인 정념들 때문에 그 이름(육신)을 얻게 된 것인 이 보이는 육신, 즉 고유한 의미에서 육이라 일컬어지는 이것이 의심할 바 없이 부활할 것이라 믿어야 하기 때문입니다.
uidetur enim Paulus apostolus eam tamquam digito ostendere, cum dicit: oportet corruptibile hoc induere incorruptionem.
왜냐하면 사도 바울로는 “이 썩을 것이 썩지 않을 것을 입어야 합니다”라고 말할 때, 그것을 마치 손가락으로 가리키는 것처럼 보이기 때문입니다.
cum enim dicit \'hoc\', in eam quasi digitum intendit.
왜냐하면 그가 ‘이것’이라고 말할 때, 마치 그것을 향해 손가락을 겨누는 것과 같기 때문입니다.
quod autem uisibile est, id potest digito ostendi, quoniam potest etiam anima corruptibilis dici;
그런데 보이는 것이야말로 손가락으로 가리켜질 수 있는 것이니, 혼 역시 썩을 것이라 불릴 수 있기 때문입니다.
nam. uitiis morum ipsa corrumpitur.
왜냐하면 혼 자체도 행실의 악덕으로 인해 썩어가기 때문입니다.
et mortale hoc induere inmortalitatem cum legitur, eadem significatur uisibilis caro, quia in eam identidem uelut digitus intenditur.
그리고 “이 죽을 것이 죽지 않을 것을 입어야 합니다”라고 읽힐 때에도 동일하게 보이는 육신이 의미되니, 왜냐하면 그것을 향해서도 거듭 손가락이 겨누어지기 때문입니다.
potest enim et anima sicut corruptibilis propter morum uitia, ita etiam mortalis dici.
왜냐하면 혼 역시 행실의 악덕 때문에 썩을 것이라 불릴 수 있는 것과 마찬가지로 죽을 것이라고도 불릴 수 있기 때문입니다.
mors quippe animae est apostatare a deo: quod primum eius peccatum in paradiso sacris litteris continetur.
참으로 혼의 죽음이란 하나님으로부터 떨어져 나가는 것(배교)이며, 낙원에서의 혼의 첫 번째 죄는 성서에 기록되어 있습니다.