[IDEM libro singulari de praescriptionibus. ] §5.2.12.prNihil interest sibi relictum legatum filius exheredatus adgnouerit an filio seruoue relictum consecutus sit: utrubique enim praescriptione submouebitur.
[같은 저자, 『소멸시효에 관한 단권본』] 상속인에서 제외된 아들이 자신에게 남겨진 유증을 승인했는지, 아니면 자신의 아들이나 노예에게 남겨진 유증을 획득했는지는 아무런 차이가 없다. 왜냐하면 두 경우 모두 그는 항변에 의해 배제될 것이기 때문이다.
quin etiam si idem institutum seruum priusquam adire hereditatem iuberet manumiserit, ut ille suo arbitrio adeat hereditatem, idque fraudulento consilio fecerit, submouebitur ab actione.
나아가, 동일한 자가 상속을 승인하도록 명령하기 전에 상속인으로 지정된 노예를 해방하여 그 노예가 자신의 판단으로 상속을 승인하게 하고, 또한 이를 기망의 의도로 행한 경우에도 그는 소송으로부터 배제될 것이다.
§5.2.12.1Si a statulibero exheredatus pecuniam petere coeperit, uideri adgnouisse parentis iudicium.
상속인에서 제외된 자가 조건부 자유 노예로부터 금전의 지급을 청구하기 시작했다면, 그는 부모의 처분을 승인한 것으로 간주된다.
§5.2.12.2Si cum filius ademptum legatum instituerit petere, summotus repetat inofficiosi querellam, praescriptione remouendus non est: quamuis enim agendo testamentum comprobauerit, tamen est aliquid, quod testatoris uitio reputetur, ut merito repellendus non sit.
만약 아들이 철회된 유증을 청구하려다 배제된 후, 다시 불효유언의 소를 제기하는 경우, 그는 항변에 의해 배제되어서는 안 된다. 왜냐하면 소송을 제기함으로써 비록 유언을 승인한 셈이 되더라도, 유언자의 잘못으로 귀인되어야 할 무언가가 있어 그가 정당하게 배제되어서는 안 되기 때문이다.
§5.2.12.3Filius testatoris, qui cum Titio eiusdem pecuniae reus fuerat, liberatione Titio legata per acceptilationem Titii liberatus ab actione inofficiosi non summouebitur.
티티우스와 함께 동일한 금전에 대한 공동채무자였던 유언자의 아들이, 티티우스에게 채무면제가 유증되어 티티우스의 채무면제약정을 통해 해방된 경우, 불효유언의 소로부터 배제되지 아니한다.