[IDEM libro quadragensimo sexto ad Sabinum. ] §46.1.5.prGeneraliter Iulianus ait eum, qui heres exstitit ei, pro quo interuenerat, liberari ex causa accessionis et solummodo quasi heredem rei teneri.
[같은 사람, 사비누스 주석 제46권] 율리아누스는 일반적으로 자신이 개입했던 자의 상속인이 된 자는 종속적인 원인에 따른 채무에서 벗어나고, 오직 주채무자의 상속인으로서만 의무를 부담한다고 말한다.
denique scripsit, si fideiussor heres extiterit ei, pro quo fideiussit, quasi reum esse obligatum, ex causa fideiussionis liberari: reum uero reo succedentem ex duabus causis esse obligatum.
나아가 그는 만약 보증인이 자신이 보증을 섰던 자의 상속인이 된 경우, 주채무자로서 의무를 부담하고 보증의 원인에서는 벗어나지만, 공동채무자가 다른 공동채무자를 상속하는 경우에는 두 가지 원인에 의해 의무를 부담한다고 썼다.
nec enim potest repperiri, quae obligatio quam peremat: at in fideiussore et reo repperitur, quia rei obligatio plenior est.
왜냐하면 어느 채무가 어느 채무를 소멸시키는지 찾아낼 수 없기 때문이다. 반면 보증인과 주채무자의 경우에는 그것이 찾아지는데, 주채무자의 채무가 더 완전하기 때문이다.
nam ubi aliqua differentia est obligationum, potest constitui alteram per alteram peremi: cum uero duae eiusdem sint potestatis, non potest repperiri, cur altera potius quam altera consumeretur.
왜냐하면 채무들 사이에 어떠한 차이가 있을 때에는 일방이 타방에 의해 소멸된다고 규정할 수 있지만, 둘이 동일한 효력을 가질 때에는 왜 일방이 타방보다 더 소멸되어야 하는지 찾아낼 수 없기 때문이다.
refert autem haec ad speciem, in qua uult ostendere non esse nouum, ut duae obligationes in unius persona concurrant.
한편 그는 이 사실들을 한 가지 사례와 연관시키는데, 그 사례에서 그는 한 사람의 인격에 두 개의 채무가 병존하는 것이 새로운 일이 아님을 보여주고자 한다.
est autem species talis.
그 사례는 다음과 같다.
si reus promittendi reo promittendi heres exstiterit, duas obligationes sustinet: item si reus stipulandi exstiterit heres rei stipulandi, duas species obligationis sustinebit: plane si ex altera earum egerit, utramque consumet, uidelicet quia natura obligationum duarum, quas haberet, ea esset, ut, cum altera earum in iudicium deduceretur, altera consumeretur.
만약 공동약정채무자가 다른 공동약정채무자의 상속인이 된다면 그는 두 개의 채무를 부담한다. 마찬가지로 공동약정채권자가 다른 공동약정채권자의 상속인이 된다면 그는 두 가지 종류의 채무를 부담하게 된다. 물론 그가 그중 하나에 기초하여 소송을 제기한다면 양자 모두를 소멸시키게 될 것인데, 이는 분명 그가 가지는 두 채무의 성질이 그중 하나가 법정에 제출될 때 다른 하나도 소멸되는 법이기 때문이다.