[GAIUS libro secundo de uerborum obligationibus. ] §45.2.15.prSi id, quod ego et Titius stipulamur, in singulis personis proprium intellegatur, non poterimus duo rei stipulandi constitui, ueluti cum usum fructum aut dotis nomine dari stipulemur: idque et Iulianus scribit.
[가이우스, 『구두 채무에 관하여』 제2권] 만약 나와 티티우스가 약정하는 사항이 각 개인에게 고유한 것으로 이해된다면, 우리는 두 명의 공동 채권자로 성립할 수 없다. 예를 들어, 우리가 용익권이나 지참금 명목으로 (무언가가) 급부될 것을 약정하는 경우가 그러하다. 그리고 이 점을 율리아누스도 쓰고 있다.
idem ait, et si Titius et Seius decem aut Stichum, qui Titii sit, stipulati fuerint, non uideri eos duos reos stipulandi, cum Titio decem tantum, Seio Stichus aut decem debeantur: quae sententia eo pertinet, ut, quamuis uel huic uel illi decem soluerit uel Seio Stichum, nihilo minus alteri obligatus manet.
그는 또한, 만약 티티우스와 세이우스가 "10 또는 티티우스의 소유인 (노예) 스티쿠스"를 약정했다면, 그들은 두 명의 공동 채권자로 여겨지지 않는다고 말한다. 왜냐하면 티티우스에게는 10만이, 세이우스에게는 스티쿠스 또는 10이 급부되어야 하기 때문이다. 이 의견이 귀착하는 바는, 설령 (채무자가) 이 사람 또는 저 사람에게 10을 지급했거나 세이우스에게 스티쿠스를 인도했다 하더라도, 그럼에도 불구하고 다른 사람에 대해 여전히 채무를 진 채로 남아있게 된다는 것이다.
sed dicendum est, ut, si decem alteri soluerit, ab altero liberetur.
그러나 만약 그가 한쪽에 10을 지급했다면, 다른 쪽으로부터도 면책된다고 말해야 한다.