[IULIANUS libro quinto ex Minicio. ] §40.12.30.prDuobus petentibus hominem in seruitutem pro parte dimidia separatim, si uno iudicio liber, altero seruus iudicatus est, commodissimum est eo usque cogi iudices, donec consentiant: si id non continget, Sabinum refertur existimasse duci seruum debere ab eo qui uicisset: cuius sententiae Cassius quoque est et ego sum.
[율리아누스, 미누키우스 발췌 제5권] 두 사람이 각각 별도로 어떤 사람을 절반의 지분에 대해 노예 상태로 청구했을 때, 만약 하나의 재판에서는 자유인으로, 다른 재판에서는 노예로 판결되었다면, 재판관들이 합의할 때까지 강제하는 것이 가장 합당하다. 만약 그것이 실현되지 않는다면, 사비누스는 승소한 자가 그 노예를 인도받아야 한다고 생각했다고 전해진다. 카시우스도 이 의견에 동의하며 나 역시 그러하다.
et sane ridiculum est arbitrari eum pro parte dimidia duci, pro parte libertatem eius tueri.
그리고 그가 절반의 지분에 대해서는 인도되고, 절반의 지분에 대해서는 그의 자유가 옹호된다고 생각하는 것은 실로 우스꽝스러운 일이다.
commodius autem est fauore libertatis liberum quidem eum esse, compelli autem pretii sui partem uiri boni arbitratu uictori suo praestare.
그러나 자유를 옹호하는 차원에서 그가 자유인이 되도록 하되, 공정한 사람의 감정에 따라 자기 몸값의 절반에 해당하는 부분을 그의 승소자에게 지급하도록 강제하는 것이 더 합당하다.