[PAULUS libro primo quaestionum. ] §4.4.32.prMinor uiginti quinque annis adito praeside ex aspectu corporis falso probauit perfectam aetatem: curatores cum intellexissent esse minorem perseuerauerunt in administratione: medio tempore post probatam aetatem ante impletum uicensimum quintum annum solutae sunt adulescenti pecuniae debitae easque male consumpsit.
[파울루스, 《질의집》 제1권] 25세 미만의 미성년자가 총독에게 청원하여 외모에 근거해 자신이 성년에 달했음을 잘못 입증하였다. 재산관리인들은 그가 미성년자임을 알았음에도 관리를 계속하였다. 성년 입증 이후 25세를 채우기 전까지의 과도기 동안 청년에게 지급되어야 할 돈이 지급되었고, 그는 이를 낭비하였다.
quaero cuius sit periculum: et quid si curatores quoque in eodem errore perseuerassent, ut putarent maiorem esse et abstinuissent se ab administratione, curationem etiam restituissent, an periculum temporis, quod post probatam aetatem cessit, ad eos pertineat? respondi: hi, qui debita exsoluerunt, liberati iure ipso non debent iterum conueniri.
나는 위험이 누구에게 귀속되는지 묻는다. 또한 만약 재산관리인들도 동일한 착오에 빠져 있어 그가 성년이라고 생각하고 관리에서 손을 떼었으며, 재산관리의 반환까지 마쳤다면, 성년 입증 후에 경과한 기간의 위험은 그들에게 귀속되는가? 나는 답신하였다. 채무를 변제한 자들은 법률상 당연히 면책되므로 다시 소송을 당해서는 안 된다.
plane curatores, qui scientes eum minorem esse perseuerauerunt in eodem officio, non debuerunt eum pati accipere pecunias debitas et debebunt hoc nomine conueniri.
명백히, 그가 미성년자임을 알면서도 동일한 직무를 계속 수행한 재산관리인들은 그가 채무의 변제를 받는 것을 용인하지 말았어야 했고, 이 명목으로 소송을 당해야 할 것이다.
quod si et ipsi decreto praesidis crediderunt et administrare cessauerunt uel etiam rationem reddiderunt, similes sunt ceteris debitoribus, ideoque non conueniuntur.
그러나 만약 그들 자신도 총독의 결정을 믿고 관리를 중지하였거나 혹은 계산을 보고하기까지 하였다면, 그들은 다른 채무자들과 마찬가지이며, 따라서 소송을 당하지 않는다.