[MARCELLUS libro primo ad legem Iuliam et Papiam. ] §39.6.38.prInter mortis causa donationem et omnia, quae mortis causa quis ceperit, est earum rerum differentia: nam mortis causa donatur quod praesens praesenti dat, mortis causa capi intellegitur et quod non cadit in speciem donationis.
[마르켈루스, 『율리우스와 파피우스법 주해』 제1권] 사인증여와 사인으로 인하여 누군가가 취득하는 모든 것 사이에는 이 두 가지 사물 사이의 차이가 존재한다. 왜냐하면 사인증여되는 것은 현장에 있는 자가 현장에 있는 자에게 주는 것이지만, 사인으로 인한 취득으로 이해되는 것은 증여의 유형에 해당하지 않는 것도 포함하기 때문이다.
etenim cum testamento quis suo Pamphilum seruum suum liberum esse iussit, si mihi decem dederit, nihil mihi donasse uidebitur, et tamen, si accepero a seruo decem, mortis causa accepisse me conuenit.
실제로 어떤 사람이 자신의 유언에서 자신의 노예 판필루스에게 만일 나에게 10을 준다면 자유롭게 되도록 명령한 경우, [그 유언자는] 나에게 아무것도 증여한 것으로 여겨지지 않을 것이다. 그럼에도 불구하고, 만일 내가 노예로부터 10을 받았다면, 내가 사인으로 인하여 이를 받았다는 점에는 합의가 이루어져 있다.
idem accidit, quod quis sit heres institutus, si mihi decem dederit: nam accipiendo ab eo, qui heres institutus est, condicionis explendae eius causa, mortis causa capio.
어떤 사람이 상속인으로 지정되면서 그 조건이 “만일 나에게 10을 준다면”인 경우에도 같은 일이 일어난다. 왜냐하면 상속인으로 지정된 그 사람으로부터 그 [지정의] 조건을 성취시키기 위해 받음으로써, 나는 사인으로 인한 취득을 하기 때문이다.