[PAULUS libro singulari ad legem Falcidiam. ] §35.2.1.10Si quis creditori suo quod debet legauerit, aut inutile legatum erit, si nullum commodum in eo uersabitur, aut si (propter repraesentationis puta commodum) utile erit, lex quoque Falcidia in eo commodo locum habebit.
만약 누군가가 자신의 채권자에게 자신이 지고 있는 채무를 유증했다면, 그 유증에 아무런 이익이 포함되어 있지 않은 경우에는 무효가 되거나, 혹은 (예컨대 즉시 지급의 이익 때문에) 유효한 경우에는 팔키디우스법 역시 그 이익에 대해 적용될 것이다。
§35.2.1.11Si legatarius possessionem nanctus est et non potest auocari ei res, quia uoluntate heredis errantis nactus est possessionem, dabitur actio heredi, ut id quod supra dodrantem est offeratur.
만약 수증자가 점유를 취득하였고, 착오에 빠진 상속인의 의사에 의해 점유를 취득했기 때문에 그 물건을 그로부터 회수할 수 없는 경우, 상속인에게는 4분의 3을 초과하는 부분이 인도되도록 요구하는 소권이 주어질 것이다。
§35.2.1.12Interdum omnimodo necessarium est solidum solui legatario interposita stipulatione ‘quanto amplius, quam per legem Falcidiam ceperit, reddi': ueluti si quae a pupillo legata sint non excedant modum legis Falcidiae, ueremur autem, ne impubere eo mortuo alia legata inueniantur, quae contributione facta excedant dodrantem.
때로는 "팔키디우스법에 따라 취득할 분량을 초과하여 받은 만큼은 반환한다"는 요식계약을 체결한 상태에서 수증자에게 전액을 지급하는 것이 절대적으로 필요한 경우가 있다. 예컨대 피후견인이 유증한 것들이 팔키디우스법의 한도를 초과하지 않지만, 그가 사춘기에 이르기 전에 사망함으로써 다른 유증들이 발견되어 안분비례에 따른 조정을 거치면 4분의 3을 초과하게 될까 봐 우려되는 경우이다.
idem dicitur et si principali testamento quaedam sub condicione legata sunt, quae an debeantur incertum est.
주된 유언에서 어떤 유증들이 조건부로 되어 있어 그것들이 급부되어야 하는지 여부가 불확실한 경우에도 마찬가지이다.
et ideo, si heres sine iudice soluere paratus sit, prospiciet sibi per hanc stipulationem.
따라서 만약 상속인이 판결 없이 지급할 준비가 되어 있다면, 이 요식계약을 통해 자신을 보호할 것이다。
§35.2.1.13Id, quod ex substitutione coheredis ad coheredem peruenit, proficit legatariis: is enim similis est heres ex parte pure, ex parte sub condicione heredi instituto.
공동상속인의 대습에 의해 공동상속인에게 귀속되는 것은 수증자들에게 이익이 된다. 왜냐하면 그러한 상속인은 일부는 조건 없이, 일부는 조건부로 상속인으로 지정된 자와 유사하기 때문이다.
sed ea, quae ab eo legata sunt, sia omiserit hereditatem, non augebuntur, scilicet si ab eo nominatim data sunt, non 'quisquis mihi heres erit'.
그러나 만약 그가 상속을 포기한다면, 그에 의해 유증된 것들은 증가하지 않을 것인데, 물론 이것은 그것들이 그에 의해 지명되어 주어졌고 "나의 상속인이 되는 자는 누구든지"라고 주어지지 않은 경우에 그렇다。
§35.2.1.14Si coheredis mei portio exhausta sit, mea integra et illam uindicauero, Cassius confundendas esse partes existimat, Proculus contra: in qua specie et Iulianus Proculo adsensit, quam sententiam probabiliorem esse puto.
만약 나의 공동상속인의 몫이 유증으로 인해 고갈되었고, 나의 몫은 온전한 상태에서 내가 그 몫을 청구했다면, 카시우스는 양쪽의 몫이 합산되어야 한다고 생각했고, 프로쿨루스는 반대했다. 이 사례에 대해 율리아누스 역시 프로쿨루스에 동의했는데, 나는 이 견해가 더 설득력 있다고 생각한다.
sed et diuus Antoninus iudicasse dicitur commiscendas esse utrasque partes in computatione legis Falcidiae.
그러나 신군 안토니누스 역시 팔키디우스법의 계산에 있어서 양쪽 몫을 혼합해야 한다고 판결했다고 전해진다。
§35.2.1.15Si coheredem meum post aditam hereditatem adrogauero, non dubitabitur, quin separandae sint portiones, perinde atque si coheredi meo heres exstitissem.
만약 내가 상속을 승인한 후에 나의 공동상속인을 입양했다면, 마치 내가 공동상속인의 상속인이 된 것처럼 각각의 몫이 분리되어야 함은 의심의 여지가 없다。
§35.2.1.16Si in annos singulos legatum sit Titio, quia multa legata et condicionalia sunt, cautioni locus est quae in edicto proponitur quanto amplius accipit reddi.
만약 티티우스에게 매년 지급하는 유증이 이루어졌다면, 많은 유증들이 조건부이기 때문에, 고시에서 제안된 "초과하여 받은 만큼 반환한다"는 담보를 제공할 여지가 있다。
§35.2.1.17Id, quod natura hereditati debetur et peti quidem non potest, solutum uero non repetitur, non esse computandum in hereditate quidam putant.
자연법적으로 유산에 대해 지고 있어 청구할 수는 없으나, 변제되었을 때 반환을 청구할 수는 없는 것에 대해, 어떤 이들은 유산 속에 산입해서는 안 된다고 생각한다.
sed Iulianus et haec ex euentu augere patrimonium aut non augere existimat et hereditario iure id quoque capi ideoque et in restitutionem hereditatis uenturum.
그러나 율리아누스는 이것들 역시 결과에 따라 재산을 증가시키거나 증가시키지 않는다고 보며, 그것 또한 상속법상 권리에 의해 취득되는 것이므로 유산의 반환 대상에도 포함되어야 한다고 생각한다。
§35.2.1.18Si debitor creditori heres existat, quamuis confusione liberetur, tamen locupletiorem hereditatem percipere uidetur, ut computetur ei quod debet, quamuis aditione confusum sit.
만약 채무자가 채권자의 상속인이 된다면, 혼동에 의해 채무로부터 면제된다 하더라도, 상속의 승인으로 인해 혼동이 발생했음에도 불구하고 자신이 지고 있던 채무가 계산에 산입된다는 점에서 더 풍족한 유산을 취득하는 것으로 간주된다。
§35.2.1.19De impensa monumenti nomine facta quaeritur, an deduci debeat.
기념비의 명목으로 이루어진 지출에 대해, 이를 공제해야 하는지가 문제 된다.
et Sabinus ita deducendum putat, si necessarium fuerit monumentum extruere.
사비누스는 기념비를 건립하는 것이 필요했던 경우에만 공제되어야 한다고 생각한다.
Marcellus consultus, an funeris monumentique impensa, quantam testator fieri iussit, in aere alieno deduci debeat, respondit non amplius eo nomine, quam quod funeris causa consumptum est, deducendum.
마르켈루스는 유언자가 집행하도록 명한 만큼의 장례 및 기념비 비용이 채무로서 공제되어야 하는지 자문을 받고, 그 명목으로는 장례를 위해 소비된 액수를 초과하여 공제되어서는 안 된다고 대답했다.
nam eius, quod in extructionem monumenti erogatum est, diuersam esse causam: nec enim ita monumenti aedificationem necessariam esse, ut sit funus ac sepultura.
왜냐하면 기념비 건립을 위해 지출된 것의 성격은 다르기 때문이다. 즉, 기념비 건립은 장례나 매장만큼 필수적인 것은 아니기 때문이다.
id circo eum, cui pecunia ad faciendum monumentum legata sit, Falcidiam passurum.
따라서 기념비를 만들기 위한 돈을 유증받은 자는 팔키디우스법에 따른 제한을 감수해야 할 것이다。