[IULIANUS libro trigesimo tertio digestorum. ] §30.1.6.pr'Stichum, qui meus erit cum moriar, heres meus dato': magis condicionem legato iniecisse quam demonstrare uoluisse patrem familias apparet eo quod, si demonstrandi causa haec oratio poneretur, ita concepta esset 'Stichus qui meus est', non 'qui meus erit'.
[율리아누스 『학설휘찬』 제33권] “내가 죽을 때 나의 소유인 스티쿠스를, 나의 상속인은 급부하라”라는 유증에 있어서, 가부가 유증에 조건을 부가하기를 원했던 것이지 특정(표시)하기를 원했던 것은 아니라는 점이 더 명백하다. 왜냐하면, 만일 이 문언이 특정을 위하여 놓인 것이라면 “나의 소유인 스티쿠스”로 작성되었을 것이지, “나의 소유일 자”로 작성되지는 않았을 것이기 때문이다.
sed condicio talis accipi debet 'quatenus meus erit', ut, si totum alienauerit, legatum exstinguatur, si partem, pro ea parte debeatur, quae testatoris mortis tempore fuerit.
그러나 그러한 조건은 “나의 소유인 한에 있어서”로 받아들여져야 하므로, 만일 (유언자가) 전부를 양도했다면 유증은 소멸하고, 일부를 양도했다면 유언자 사망 당시에 존재했던 그 지분에 상응하여 급부되어야 한다.