[ULPIANUS libro trigensimo quinto ad edictum. ] §3.5.16.prEum actum, quem quis in seruitute egit, manumissus non cogitur reddere.
[울피아누스, 고시 주해 제35권] 누군가가 노예 신분일 때 행한 행위에 대해, 해방된 자는 그 계산을 보고하도록 강제되지 않는다.
plane si quid conexum fuit, ut separari ratio eius quod in seruitute gestum est ab eo quod in libertate gessit non possit: constat uenire in iudicium uel mandati uel negotiorum gestorum et quod in seruitute gestum est.
물론, 어떤 일들이 서로 연계되어 있어서 노예 신분일 때 처리된 일의 청산이 그가 자유인 신분일 때 처리한 일로부터 분리될 수 없다면, 노예 신분일 때 처리된 일 또한 위임 또는 사무관리 소송의 대상에 포함된다는 것이 명백하다.
denique si tempore seruitutis aream emerit et in ea insulam aedificauerit eaque corruerit, deinde manumissus fundum locauerit: sola locatio fundorum in iudicio negotiorum gestorum deducetur, quia ex superioris temporis administratione nihil amplius in iudicio deduci potest quam id, sine quo ratio libertatis tempore administratorum negotiorum expediri non potest.
예를 들어, 만약 그가 노예 시절에 빈터를 매수하고 그 위에 공동주택을 지었으나 그것이 무너졌고, 그 후 해방되어 그 토지를 임대해 주었다면, 사무관리 소송에서는 오직 토지의 임대만이 심리 대상이 된다. 왜냐하면 이전 시기의 관리로부터는, 자유인 시절에 처리된 사무의 청산을 해결하기 위해 불가결한 것(그것 없이는 청산이 불가능한 것) 외에는 더 이상 아무것도 소송의 대상으로 삼을 수 없기 때문이다.