[IULIANUS libro trigesimo septimo digestorum. ] §29.7.2.prSi ei, qui post testamentum factum et ante codicillos scriptos natus esset, codicillis per fideicommissum aliquid daretur, utile est.
[율리아누스, 『학설휘찬』 제37권] 유언서가 작성된 후이자 유언보칙이 기재되기 전에 태어난 자에게, 유언보칙에서 신탁유증을 통해 무언가가 증여된다면, 그것은 유효하다.
§29.7.2.1Quod si ei, qui post testamentum factum et antequam codicilli scriberentur mortuus esset, datum esset, pro non scripto habetur.
반면에, 만약 유언서가 작성된 후이자 유언보칙이 기재되기 전에 사망한 자에게 증여되었다면, 그것은 기재되지 않은 것으로 간주된다.
§29.7.2.2Codicillorum ius singulare est, ut quaecumque in his scribentur perinde haberentur, ac si in testamento scripta essent.
유언보칙의 특수한 법원리는, 여기에 기재되는 것이 무엇이든 그것이 마치 유언서에 기재된 것처럼 똑같이 취급된다는 것이다.
ideoque seruo, qui testamenti facti tempore testatoris fuisset, codicillorum tempore alienus, non recte libertas directa datur.
그렇기 때문에 유언서 작성 시점에는 유언자의 소유였으나 유언보칙 시점에는 타인의 소유인 노예에게는 직접적인 해방이 유효하게 주어지지 않는다.
Et contra si, cum testamentum fiebat, alienus esset, codicillorum tempore testatoris, intellegitur alieno seruo libertas data.
반대로 만약 유언서가 작성될 때에는 타인의 소유였으나 유언보칙 시점에는 유언자의 소유인 경우에는, 타인의 노예에게 해방이 부여된 것으로 해득된다.
et ideo licet directae libertates deficiunt, attamen ad fideicommissarias eundum est.
따라서 직접적인 해방은 무효가 될지라도, 그럼에도 불구하고 신탁에 의한 해방으로 나아가야 한다.
§29.7.2.3Furiosus non intellegitur codicillos facere, quia nec aliud quicquam agere intellegitur, cum per omnia et in omnibus absentis uel quiescentis loco habetur.
정신병자는 유언보칙을 작성하는 것으로 해득되지 않는다. 왜냐하면 그는 다른 어떠한 행위도 하는 것으로 해득되지 않기 때문이며, 모든 면에서 또한 모든 일에서 부재자 또는 쉬고 있는 자의 지위에 있는 것으로 간주되기 때문이다.
H §29.7.2.4ereditas testamento inutiliter data non potest codicillis quasi hereditas confirmari, sed ex fideicommisso petitur salua ratione legis Falcidiae.
상 속재산이 유언서에서 무효로 증여된 경우, 유언보칙에 의해 마치 상속재산인 것처럼 확인될 수 없으며, 팔키디우스법의 비율을 해하지 않는 범위에서 신탁유증에 기해 청구된다.