[MARCELLUS libro quarto decimo digestorum. ] §29.7.19.prIs qui unum filium habebat, cum codicillos ad eum scripsisset, decessit intestatus herede eo et quem postea procreauit.
[마르켈루스, 『학설휘찬』 제14권] 한 명의 아들을 두고 있던 어떤 사람이, 그 아들에게 보내는 유언보충서를 작성해 두었는데, 그 아들과 그 후에 자신이 낳은 자녀를 상속인으로 남겨두고 유언 없이 사망했다.
adgnatione sui heredis nemo dixerit codicillos euanuisse: igitur si nihil tum de postumis sperauit, et codicilli non euanescent et quae relicta sunt, pro parte dimidia filius, ad quem codicillus factus est, soluere compellitur, non etiam postumus.
자권상속인의 출생으로 인해 유언보충서가 무효가 되었다고는 아무도 말하지 않을 것이다. 그러므로 비록 그가 당시에 사후출생자에 대해 아무것도 예상하지 못했다 하더라도, 유언보충서는 무효가 되지 않으며, 유증된 것들에 대하여 유언보충서의 수신인이 된 아들이 절반의 지분에 한해 지급할 의무를 지고, 사후출생자는 그렇지 아니하다.
sed et si codicillos reliquisset duobus superstitibus filiis decedens, cum putaret alterum ex his prius decessisse, simili modo dici potest omnia perinde debere filium, ad quem scripti sunt codicilli, atque si solus heres exstitisset patri.
그러나 또한, 만일 그가 생존한 두 아들을 남겨두고 사망하면서, 그중 한 명이 먼저 사망했다고 생각하여 유언보충서를 남겨두었을 경우에도, 마찬가지로 유언보충서의 수신인이 된 아들이 마치 아버지를 위해 단독 상속인이 된 것처럼 모든 의무를 져야 한다고 말할 수 있다.
immo dumtaxat partem debet: eorum tamen, quae pro parte praestari non possunt, nihil eorum praestandum, quoniam illi non fuerit filio ablaturus, nisi solum putaret successorem sibi futurum.
아니다, 오히려 그는 자신의 지분에 한해서만 의무를 진다. 다만, 지분별로 이행할 수 없는 것들에 대해서는, 그것들 중 아무것도 이행할 필요가 없다. 왜냐하면 그 아들만이 자신의 후계자가 될 것이라고 생각하지 않았더라면, 그는 그 아들로부터 그것들을 빼앗지 않았을 것이기 때문이다.