[SCAEUOLA libro octauo quaestionum. ] §29.7.14.prQuidam referunt, quantum repeto apud Uiuianum, Sabini et Cassii et Proculi expositam esse in quaestione huiusmodi controuersiam: an legata, quae posteaquam instituti mortem obierunt codicillis adscripta uel adempta sunt, a substitutis debeantur, id est an perinde datio et ademptio etiam hoc tempore codicillis facta ualeat ac si testamento facta esset.
[스카에볼라, 『의문집』 제8권] 내가 위위아누스에게서 기억해 내는 바로는, 어떤 이들은 사비누스와 카시우스 그리고 프로쿨루스 사이에 다음과 같은 분쟁이 문제로서 제기되었다고 전한다. 즉, 지정상속인이 사망한 후에 유언보칙에 의해 추가되거나 박탈된 유증이 예비적상속인에 의해 지급되어야 하는지, 다시 말해 이 시기에 유언보칙에 의해 이루어진 유증의 부여 및 박탈이 마치 유언서에 의해 이루어진 것과 마찬가지로 효력을 가지는지의 여부이다.
quod Sabinum et Cassium respondisse aiunt Proculo dissentiente.
사비누스와 카시우스는 이에 대해 긍정적으로 답변했고, 프로쿨루스는 반대했다고 전해진다.
nimirum autem Sabini et Cassii collectio, quam et ipsi reddunt, illa est, quod codicilli pro parte testamenti habentur obseruationemque et legem iuris inde traditam seruent.
물론 사비누스와 카시우스가 스스로 제시하기도 하는 그들의 논거는, 유언보칙은 유언서의 일부로 간주되므로 그로부터 전해진 법의 준수와 규칙을 따른다는 것이다.
ego autem ausim sententiam Proculi uerissimam dicere.
그러나 나는 감히 프로쿨루스의 의견이 가장 옳다고 말하겠다.
nullius enim momenti est legatum, quod datum est ei, qui tempore codicillorum in rebus humanis non est, licet testamenti fuerit: esse enim debet cui detur, deinde sic quaeri, an datum consistat, ut non ante iuris ratio quam persona quaerenda sit.
왜냐하면 유언서 작성 당시에는 생존해 있었다 하더라도, 유언보칙 작성 당시에 생존해 있지 않은 자에게 주어진 유증은 아무런 효력이 없기 때문이다. 왜냐하면 유증을 받을 대상이 존재해야 하고, 그다음에 비로소 주어진 유증이 유효하게 성립하는지 물어야 하므로, 법의 논리보다 인격의 유무가 먼저 탐색되어야 하기 때문이다.
et in proposito igitur quod post obitum heredis codicillis legatum uel ademptum est, nullius momenti est, quia heres, ad quem sermonem conferat, in rebus humanis non est eaque ademptio et datio nunc uana efficietur.
그러므로 본 사안에서도 상속인의 사망 후에 유언보칙으로 유증되거나 박탈된 것은 아무런 효력이 없다. 왜냐하면 유언보칙이 말을 건네는 대상인 상속인이 더 이상 생존해 있지 않으며, 따라서 그 박탈과 부여는 이제 헛된 것이 되기 때문이다.
haec in eo herede, qui ex asse institutus erit dato substituto, ita ut ab instituto codicilli confirmarentur.
이는 예비적상속인이 주어지고 단독으로 지정된 상속인으로서, 그 지정상속인에 의해 유언보칙이 승인된 경우에 그러하다.
§29.7.14.1quod si duo instituti sint substitutis datis unusque eorum decesserit, utilia uidentur legata: sed circa coheredem erit tractatus, numquid totum legatum debeat, si 'quisquis mihi heres erit' legatum erit, an uero non, quia sit substitutus heres, qui partem faciat, licet ipse non debeat.
그러나 만약 예비적상속인들이 지정된 채 두 명의 지정상속인이 지정되었고 그중 한 명이 사망했다면, 유증은 유효한 것으로 보인다. 다만 공동상속인에 관하여, 만약 "나의 상속인이 되는 자는 누구든지" 유증을 지급하라고 되어 있다면, 그가 유증 전부를 부담해야 하는지, 아니면 예비적상속인(비록 그 자신은 부담하지 않는다 하더라도)이 지분을 형성하므로 그렇지 않은지(전부를 부담하지는 않는지)가 논의될 것이다.
idem etiam potest circa nomina expressa tractari.
동일한 논의가 명시된 이름들에 관해서도 다루어질 수 있다.
multoque magis solum coheredem totum debere puto, quia is adiunctus sit, qui etiam tunc cum adiungebatur in rebus humanis non erat.
그리고 나는 생존한 공동상속인만이 전부를 부담해야 한다고 훨씬 더 생각하는데, 왜냐하면 결합된 자(사망한 공동상속인)는 결합되던 바로 그 당시(유언보칙 작성 당시)에도 이미 생존해 있지 않았기 때문이다.