[IDEM libro sexto ad Sabinum. ] §28.7.2.prSi testamento comprehensum sit: 'ille seruus, si meus erit' (aut 'qui meus erit') 'cum moriar, heres esto', quatenus accipiatur 'meus', quaeritur.
[동일 저자, 《사비누스 주석》 제6권.] 유언서에 '그 노예는 내가 죽을 때 나의 소유라면' (혹은 '나의 소유가 될 자라면') '상속인이 되라'고 기재되어 있는 경우, '나의 소유'라는 말이 어느 정도 범위까지 받아들여져야 하는지가 문제된다.
et si quidem alienauit in eo usum fructum, nihilo minus ipsius est: si uero partem in eo alienauit, an deficiat condicio institutionis, quaeritur.
그리고 만약 유언자가 그 노예에 대한 용익권을 양도했더라도, 그럼에도 불구하고 그 노예는 유언자의 소유이다. 그러나 만약 그가 그 노예의 일부(지분)를 양도했다면, 상속인 지정의 조건이 불성취로 돌아가는지가 문제된다.
et uerius est non defecisse condicionem, nisi euidentissimis probationibus testatorem uoluisse apparuerit pro hac condicione haec uerba inseruisse 'si totus seruus in dominio eius remanserit': tunc enim parte alienata condicio deficit.
그리고 아주 명백한 증거에 의해 유언자가 이 조건 대신에 '만약 노예 전체가 그의 소유권에 남아 있다면'이라는 문구를 삽입하고자 했음이 밝혀지지 않는 한, 조건은 불성취로 돌아가지 않았다고 보는 것이 더 타당하다. 왜냐하면 그 경우에는 일부가 양도됨으로써 조건이 불성취되기 때문이다.
§28.7.2.1Sed si duo serui ita sint heredes instituti: 'Primus et Secundus, si mei erunt cum moriar, liberi et heredes sunto' et alter ex his sit alienatus, Celsus recte putat sic accipiendum, atque si singulos separatim sub eadem condicione heredes instituisset.
그러나 만약 두 노예가 다음과 같이 상속인으로 지정되었다면 어떠한가. '프리무스와 세쿤두스는 내가 죽을 때 나의 소유라면 자유인이자 상속인이 되라.' 그리고 이들 중 한 사람이 양도되었다면, 첼수스는 마치 유언자가 그들 각자를 별개로 동일한 조건 하에 상속인으로 지정했던 것처럼 해석해야 한다고 올바르게 생각한다.