[CELSUS libro sexto digestorum. ] §12.1.42.prSi ego decem stipulatus a Titio deinceps stipuler a Seio, quanto minus a Titio consequi possim: si decem petiero a Titio, non liberatur Seius, alioquin nequicquam mihi cauetur: at si iudicatum fecerit Titius, nihil ultra Seius tenebitur.
[켈수스, 『학설휘찬』 제6권에서] 만일 내가 티티우스로부터 10을 약정받고, 이어서 세이우스로부터 내가 티티우스로부터 회수할 수 있는 금액보다 부족한 만큼을 약정받았다면, 내가 티티우스에게 10을 청구하더라도 세이우스는 면책되지 않는다. 그렇지 않으면 나를 위한 담보가 무용지물이 되기 때문이다. 그러나 만일 티티우스가 판결을 이행하였다면 세이우스는 더 이상 의무를 지지 않는다.
sed si cum Seio egero, quantumcumque est quo minus a Titio exigere potuero eo tempore, quo iudicium inter me et Seium acceptum est, tanto minus a Titio postea petere possum.
반면 내가 세이우스를 상대로 소를 제기한다면, 나와 세이우스 사이에 소송이 인수된 시점에 내가 티티우스로부터 회수할 수 없었을 부족한 금액이 얼마이든 간에, 그만큼 이후에 내가 티티우스에게 청구할 수 있는 금액은 줄어든다.
§12.1.42.1Labeo ait, cum decem dari curari stipulatus sis, ideo non posse te decem dare oportere intendere, quia etiam reum locupletiorem dando promissor liberari possit: quo scilicet significat non esse cogendum eum accipere iudicium, si reum locupletem offerat.
라베오는 말한다. 당신이 “10이 지급되도록 주선할 것”을 약정받았을 때, 당신은 “10을 지급할 의무가 있다”고 주장할 수 없는데, 왜냐하면 약속자는 더 자력 있는 채무자를 제공함으로써도 면책될 수 있기 때문이다. 이로써 그가 의미하는 바는 분명, 만일 약속자가 자력 있는 채무자를 제공한다면, 약정자는 소송을 인수하도록 강제되어서는 안 된다는 것이다.