§60.1Queror, litigo, irascor.
나는 불평하고, 다투고, 화를 낸다네.
Etiamnunc optas, quod tibi optavit nutrix tua aut paedagogus aut mater? Nondum intellegis, quantum mali optaverint? O quam inimica nobis sunt vota nostrorum! Eo quidem inimiciora quo cessere felicius.
자네는 아직도 자네의 유모나 가정교사나 어머니가 자네를 위해 바랐던 것을 바라고 있는가? 그들이 얼마나 큰 해악을 바랐던 것인지 아직도 이해하지 못하겠는가? 오, 우리 가족들의 축원은 우리에게 얼마나 해로운 것인가! 그 축원들이 더 성공적으로 이루어질수록 참으로 더 해롭다네.
Iam non admiror, si omnia nos a prima pueritia mala secuntur;
이제는 어린 시절부터 온갖 불행이 우리를 뒤따른다 해도 나는 이상하게 여기지 않네.
inter execrationes parentum crevimus.
우리는 부모의 저주 속에서 자랐으니 말이네.
Exaudiant di nostram quoque pro nobis vocem gratuitam.
신들이 우리를 위해 대가 없는 우리 자신의 목소리 또한 귀 기울여 들어주시기를 바라네.
§60.2Quousque poscemus aliquid deos ita quasi nondum ipsi alere nos possimus? Quamdiu sationibus inplebimus magnarum urbium campos? Quamdiu nobis populus metet? Quamdiu unius mensae instrumentum multa navigia et quidem non ex uno mari subvehent? Taurus paucissimorum iugerum pascuo impletur; una silva elephantis pluribus sufficit;
우리는 언제까지 마치 우리 스스로 자신을 부양할 수 없는 것처럼 신들에게 무언가를 요구할 것인가? 우리는 언제까지 큰 도시들의 평원을 파종으로 채울 것인가? 언제까지 한 백성이 우리를 위해 수확할 것인가? 단 하나의 식탁을 채울 도구들을 위해 언제까지 많은 배들이, 그것도 단 하나의 바다가 아닌 곳으로부터 실어 나를 것인가? 황소는 아주 적은 이우게룸의 목초지에서 배를 채우고, 하나의 숲이면 여러 마리의 코끼리에게 충분하다네.
homo et terra et mari pascitur.
인간은 땅과 바다 모두로부터 길러지는데도 말이네.
§60.3Quid ergo? Tam insatiabilem nobis natura alvum dedit, cum tam modica corpora dedisset, ut vastissimorum edacissimorumque animalium aviditatem vinceremus? Minime.
그렇다면 무엇인가? 자연은 우리에게 이토록 왜소한 몸을 주었으면서도, 가장 거대하고 대식하는 동물들의 탐욕을 능가할 만큼 이토록 채울 수 없는 위장을 우리에게 주었단 말인가? 결코 그렇지 않네.
Quantulum est enim, quod naturae datur? Parvo illa dimittitur.
자연에게 주어지는 것은 참으로 얼마나 보잘것없는가! 자연은 적은 것으로도 만족하여 물러간다네.
Non fames nobis ventris nostri magno constat, sed ambitio.
우리에게 큰 비용이 들게 하는 것은 우리 위장의 굶주림이 아니라 허영심이라네.
§60.4Hos itaque, ut ait Sallustius, "ventri oboedientes" animalium loco numeremus, non hominum, quosdam vero ne animalium quidem, sed mortuorum.
그러므로 살루스티우스가 말하듯 「위장에 순종하는」 이들을 인간이 아니라 동물의 반열에 헤아려 넣도록 하세. 참으로 어떤 이들은 동물조차 아니라 죽은 자의 반열에 넣어야 하네.
Vivit is, qui multis usui est, vivit is, qui se utitur;
많은 사람에게 유용한 사람, 그리고 자기 자신을 활용하는 사람이야말로 살아 있는 것이네.
qui vero latitant et torpent, sic in domo sunt, quomodo in conditivo.
반면에 숨어서 무기력하게 지내는 이들은 집에 있는 것이 마치 무덤 속에 있는 것과 같네.
Horum licet in limine ipso nomen marmori inscribas, mortem suam antecesserunt.
이들의 이름을 바로 문지방에 있는 대리석에 새겨 넣어도 무방하네. 그들은 자신들의 죽음을 앞질러 가버렸으니 말이네.
VALE.
잘 있게나.