§55.1A gestatione cum maxime venio non minus fatigatus, quam si tantum ambulassem, quantum sedi.
나는 방금 가마를 타고 돌아왔는데, 앉아 있었던 만큼 걸었던 것 못지않게 피로하네.
Labor est enim et diu ferri, ac nescio an eo maior, quia contra naturam est, quae pedes dedit, ut per nos ambularemus, oculos, ut per nos videremus.
실제로 오랫동안 실려 가는 것도 노동이며, 그것은 아마도 더 클 것이니, 우리 스스로 걷도록 발을 주시고, 우리 스스로 보도록 눈을 주신 자연에 어긋나기 때문이네.
Debilitatem nobis indixere deliciae, et quod diu noluimus, posse desîmus.
사치가 우리에게 허약함을 안겨주었으니, 우리가 오랫동안 원하지 않았던 것을 이제는 할 수 없게 되었네.
§55.2Mihi tamen necessarium erat concutere corpus, ut sive bilis insederat faucibus, discuteretur, sive ipse ex aliqua causa spiritus densior erat, extenuaret illum iactatio, quam profuisse mihi sensi.
하지만 나에게는 몸을 흔들어 줄 필요가 있었으니, 목구멍에 담즙이 고여 있었다면 그것이 흩어지도록 하고, 혹은 어떤 이유로 숨결 자체가 너무 무거워졌다면 흔들림이 그것을 부드럽게 하도록 하기 위함이었고, 이 흔들림이 나에게 유익했다는 것을 느꼈네.
Ideo diutius vehi perseveravi invitante ipso litore, quod inter Cumas et Servili Vatiae villam curvatur et hinc mari, illinc lacu velut angustum iter cluditur.
이 때문에 나는 가마를 더 오래 타고 가기를 고집했으니, 쿠마이와 세르빌리우스 와티아의 빌라 사이에서 만곡을 이루고, 한쪽은 바다로, 다른 쪽은 호수로 마치 좁은 길처럼 둘러싸인 저 해안 자체가 나를 유혹했기 때문이네.
Erat enim a recenti tempestate spissum.
그곳은 최근의 폭풍 덕분에 단단히 다져져 있었네.
Fluctus autem illud, ut scis, frequens et concitatus exaequat, longior tranquillitas solvit, cum harenis, quae umore alligantur, sucus abscessit.
반면에 자네도 알다시피, 자주 세차게 밀려오는 파도는 그곳을 평평하게 만들고, 장기간의 잔잔함은 습기로 묶여 있던 모래에서 물기가 빠져나가면서 그곳을 느슨하게 풀어버린다네.
§55.3Ex consuetudine tamen mea circumspicere coepi, an aliquid illic invenirem, quod mihi posset bono esse, et derexi oculos in villam, quae aliquando Vatiae fuit.
하지만 늘 그렇듯 나는 나에게 이익이 될 만한 것을 그곳에서 찾을 수 있을지 둘러보기 시작했고, 한때 와티아의 소유였던 빌라로 눈길을 돌렸네.
In hac ille praetorius dives, nulla alia re quam otio notus, consenuit et ob hoc unum felix habebatur.
이 빌라에서, 한가함 외에는 다른 어떤 일로도 알려지지 않은 저 부유한 전직 법무관은 늙어갔으며, 바로 이 한 가지 이유 때문에 행복한 사람으로 여겨졌네.
Nam quotiens aliquos amicitiae Asinii Galli, quotiens Seiani odium, deinde amor merserat, aeque enim offendisse illum quam amasse periculosum fuit, exclamabant homines: "O Vatia, solus scis vivere.
왜냐하면 아시니우스 갈루스의 우정이 누군가를 파멸시킬 때마다, 또한 세야누스의 미움이, 그리고 나중에는 그의 사랑이 누군가를 파멸시킬 때마다(실제로 그의 눈 밖에 나는 것이나 사랑을 받는 것이나 똑같이 위험했기 때문이네), 사람들은 소리치곤 했기 때문이네.
" §55.4At ille latere sciebat, non vivere.
"오 와티아여, 자네만이 진정 살 줄 아는구려." 하지만 그는 숨는 법을 알았을 뿐, 사는 법을 안 것이 아니었네.
Multum autem interest, utrum vita tua otiosa sit an ignava.
그러나 자네의 삶이 한가한 것인지 아니면 게으른 것인지 사이에는 큰 차이가 있네.
Numquam aliter hanc villam Vatia vivo praeteribam, quam ut dicerem: "Vatia hic situs est. "
Sed adeo, mi Lucili, philosophia sacrum quiddam est et venerabile, ut etiam, si quid illi simile est, mendacio placeat.
와티아가 살아 있을 때 나는 이 빌라 앞을 지나갈 때마다 결코 "와티아가 여기 묻혀 있다"고 말하지 않고 지나친 적이 없었네. 하지만 나의 루킬리우스여, 철학은 실로 신성하고 숭고한 것이어서, 비록 그것과 닮은 구석이 조금이라도 있다면 거짓으로라도 사람을 기쁘게 한다네.
Otiosum enim hominem seductum existimat vulgus et securum et se contentum, sibi viventem, quorum nihil ulli contingere nisi sapienti potest.
왜냐하면 대중은 속세를 떠나 마음 편히 자기에게 만족하며 자신을 위해 살아가는 사람을 '한가한 사람'으로 생각하기 때문인데, 이러한 일들은 현자 외에는 그 누구에게도 일어날 수 없는 일이라네.
§55.5Ille sollicitus scit sibi vivere? Ille enim, quod est primum, scit vivere? Nam qui res et homines fugit, quem cupiditatum suarum infelicitas relegavit, qui alios feliciores videre non potuit, qui velut timidum atque iners animal metu oblituit, ille sibi non vivit, sed, quod est turpissimum, ventri, somno, libidini.
저 불안에 찬 사람이 자신을 위해 살 줄 안단 말인가? 애초에 그는 가장 근본적인 것인, 살 줄을 안단 말인가? 왜냐하면 세상일과 사람들을 피하고, 자신의 욕망의 불운으로 인해 유배되다시피 했으며, 다른 이들이 자신보다 더 행복한 것을 보지 못하고, 마치 겁 많고 둔한 동물처럼 두려움 때문에 숨어버린 자는 자신을 위해 사는 것이 아니라, 가장 수치스럽게도 위장과 잠과 성욕을 위해 사는 것이기 때문이네.
Non continuo sibi vivit, qui nemini.
아무를 위해서도 살지 않는 사람이 곧바로 자신을 위해 사는 것은 아니네.
Adeo tamen magna res est constantia et in proposito suo perseverantia, ut habeat auctoritatem inertia quoque pertinax.
그러나 일관성과 자신의 결의에 대한 끈기는 참으로 위대한 일이어서, 완고한 게으름마저도 어떤 권위를 지니게 될 정도라네.
§55.6De ipsa villa nihil tibi possum certi scribere.
빌라 자체에 대해서는 자네에게 확실한 것을 아무것도 써 보낼 수가 없네.
Frontem enim eius tantum novi et exposita, quae ostendit etiam transeuntibus.
나는 지나가는 사람들에게도 보이는 전면과 노출된 부분만 알고 있을 뿐이기 때문이네.
Speluncae sunt duae magni operis, cuivis laxo atrio pares, manu factae, quarum altera solem non recipit, altera usque in occidentem tenet.
엄청난 공력을 들여 만든, 어떤 넓은 아트리움에도 비견될 만한 인공 동굴이 두 개 있는데, 그중 하나는 햇빛을 전혀 받지 않고, 다른 하나는 해가 질 때까지 햇빛을 머금고 있네.
Platanona medius rivus et a mari et ab Acherusio lacu receptus euripi modo dividit, alendis piscibus, etiam si adsidue exhauriatur, sufficiens.
바다와 아케루시우스 호수 양쪽에서 물을 끌어들인 강이 플라타너스 정원 한가운데를 운하처럼 가르고 있는데, 이는 끊임없이 물을 퍼내더라도 물고기를 기르기에 충분하네.
Sed illi, cum mare patet, parcitur; cum tempestas piscatoribus dedit ferias, manus ad parata porrigitur, Hoc tamen est commodissimum in villa, quod Baias trans parietem habet;
하지만 바다가 열려 있을 때는 그곳의 물고기를 아끼고, 폭풍이 어부들에게 휴가를 줄 때 이미 준비된 것에 손을 뻗치네. 그러나 이 빌라에서 가장 편리한 점은 벽 하나를 사이에 두고 바이아이와 이웃하고 있다는 점이네.
incommodis illarum caret, voluptatibus fruitur.
바이아이의 불편함은 면하면서 그 즐거움은 누리고 있으니 말이네.
§55.7Has laudes eius ipse novi;
그 빌라에 대한 이러한 찬사들을 나 자신도 알고 있네.
esse illam totius anni credo.
나는 그곳이 일 년 내내 머물기에 적합한 곳이라고 믿네.
Occurrit enim favonio et illum adeo excipit, ut Bais neget.
왜냐하면 서풍을 마주하고 있으며 그 바람을 아주 잘 받아들여 바이아이에는 주지 않을 정도이기 때문이네.
Non stulte videtur elegisse hunc locum Vatia, in quem otium suum pigrum iam et senile conferret.
와티아는 이미 게으르고 노쇠해진 자신의 한가함을 보낼 장소로 이 곳을 ¦p.v1.p.370 어리석지 않게 선택한 것으로 보이네.
§55.8Sed non multum ad tranquillitatem locus confert;
그러나 장소는 마음의 평온에 큰 도움이 되지 않네.
animus est, qui sibi commendet omnia.
모든 것을 스스로에게 마음에 들게 만드는 것은 바로 마음이라네.
Vidi ego in villa hilari et amoena maestos, vidi in media solitudine occupatis similes.
나는 활기차고 아름다운 빌라 안에서도 우울해하는 사람들을 보았고, 고독 한가운데서도 분주한 사람들과 다름없는 이들을 보았네.
Quare non est quod existimes ideo parum bene conpositum esse te, quod in Campania non es.
그러므로 자네가 캄파니아에 있지 않다고 해서 스스로의 마음가짐이 덜 정돈되어 있다고 생각할 이유는 없네.
Quare autem non es? Huc usque cogitationes tuas mitte.
그런데 자네는 왜 그곳에 없단 말인가? 자네의 생각을 이곳까지 보내게나.
§55.9Conversari cum amicis absentibus licet, et quidem quotiens velis, quamdiu velis.
떨어져 있는 친구들과 교류하는 것은 가능한 일이며, 그것도 자네가 원할 때마다, 원하는 만큼 오랫동안 할 수 있네.
Magis hac voluptate, quae maxima est, fruimur, dum absumus.
우리는 떨어져 있을 때 이 가장 큰 기쁨인 즐거움을 더 많이 누린다네.
Praesentia enim nos delicatos facit, et quia aliquando una loquimur, ambulamus, consedimus, cum diducti sumus, nihil de is, quos modo vidimus, cogitamus.
함께 있는 것은 우리를 안일하게 만들고, 가끔 함께 이야기하고 걷고 앉아 있다 하더라도, 일단 떨어지게 되면 방금 전에 보았던 이들에 대해 아무것도 생각하지 않게 되기 때문이네.
§55.10Et ideo aequo animo ferre debemus absentiam, quia nemo non multum etiam praesentibus abest.
그러므로 우리는 떨어져 있음을 평온한 마음으로 견뎌야 하네. 왜냐하면 함께 있는 이들에게서조차 많이 떨어져 있지 않은 사람은 아무도 없기 때문이네.
Pone hic primum noctes separatas, deinde occupationes utrique diversas, deinde studia secreta, suburbanas profectiones;
여기에 먼저 서로 떨어진 밤들을 두고, 그다음 서로 다른 용무들을, 그다음 사적인 학문 연구를, 교외로의 여행을 두어 보게나.
videbis non multum esse, quod nobis peregrinatio eripiat.
여행이 우리에게서 빼앗아 가는 것이 그리 많지 않음을 알게 될 것이네.
§55.11Amicus animo possidendus est; hic autem numquam abest.
친구는 마음으로 소유해야 하는 법이며, 마음은 결코 자리를 비우지 않네.
Quemcumque vult, cotidie videt.
마음은 자신이 원하는 사람을 매일 본다네.
Itaque mecum stude, mecum cena, mecum ambula.
그러니 나와 함께 공부하고, 나와 함께 저녁을 먹고, 나와 함께 걷게나.
In angusto vivebamus, si quicquam esset cogitationibus clusum.
만약 우리의 생각에 닫힌 곳이 있다면 우리는 좁은 곳에 살고 있는 셈이네.
Video te, mi Lucili;
나는 자네를 보고 있네, 나의 루킬리우스여.
cum maxime audio.
지금 이 순간 자네의 목소리를 듣고 있네.
Adeo tecum sum, ut dubitem, an incipiam non epistulas, sed codicellos tibi scribere.
나는 자네와 너무나 함께 있어서, 내가 자네에게 편지가 아니라 짧은 쪽지를 쓰기 시작해야 하는 것은 아닌가 하고 의심할 정도라네.
VALE.
잘 있게나.