§111.1Quid vocentur Latine sophismata, quaesisti a me.
'소피스마타'가 라틴어로 무엇이라 불리는지 그대는 내게 물었소.
Multi temptaverunt illis nomen inponere, nullum haesit, videlicet, quia res ipsa non recipiebatur a nobis nec in usu erat, nomini quoque repugnatum est.
많은 이들이 그것들에 이름을 붙이려고 시도했으나, 아무것도 정착되지 않았소. 분명 그 사안 자체가 우리에게 수용되지 않았고 사용되지도 않았기 때문에, 이름에 대해서도 거부감이 있었던 것이오.
Aptissimum tamen videtur mihi, quo Cicero usus est: cavillationes vocat.
하지만 키케로가 사용했던 단어가 내게는 가장 적절해 보이니, 그는 그것을 '카빌라티오네스'라 부르오.
§111.2Quibus quisquis se tradidit, quaestiunculas quidem vafras nectit, ceterum ad vitam nihil proficit, neque fortior fit neque temperantior neque elatior.
이것들에 자신을 내맡긴 자는 누구나 참으로 교활하고 자질구레한 질문들을 엮어내지만, 삶에 있어서는 아무런 진보도 이루지 못하며, 더 용감해지도, 더 절제하게 되지도, 더 고결해지도 않소.
At ille, qui philosophiam in remedium suum exercuit, ingens fit animo, plenus fiduciae, inexsuperabilis et maior adeunti.
반면에 자신을 치료하기 위해 철학을 수행한 사람은 정신적으로 거대해지고, 확신으로 가득 차며, 극복할 수 없게 되고, 다가서는 사람에게 더 크게 보이게 되오.
§111.3Quod in magnis evenit montibus, quorum proceritas minus apparet longe intuentibus; cum accesseris, tunc manifestum fit, quo in arduo summa sint;
이는 거대한 산들에서 일어나는 일과 같소. 멀리서 바라보는 이들에게는 그 높이가 덜 드러나지만, 다가갔을 때 비로소 그 정상들이 얼마나 험준한 고도에 있는지 분명해지오.
talis est, mi Lucili, verus et rebus, non artificiis philosophus.
나의 루킬리우스여, 기교가 아니라 실재에 있어서 참된 철학자는 바로 이와 같소.
In edito stat admirabilis, celsus, magnitudinis verae.
그는 고결하고 드높으며 참된 위대함을 지닌 채 고지에 서 있소.
Non exsurgit in plantas nec summis ambulat digitis eorum more, qui mendacio staturam adiuvant longioresque quam sunt, videri volunt;
그는 발꿈치를 들고 서지 않으며, 거짓으로 키를 키우고 실제보다 더 커 보이고 싶어 하는 자들의 방식대로 발가락 끝으로 걷지도 않소.
contentus est magnitudine sua.
그는 자신의 크기에 만족하고 있소.
§111.4Quidni contentus sit eo usque crevisse, quo manus fortuna non porrigit? Ergo et supra humana est et par sibi in omni statu rerum, sive secundo cursu vita procedit, sive fluctuatur et it per adversa ac difficilia;
운명의 손길이 닿지 않는 곳까지 성장했으니, 어찌 만족하지 않을 수 있겠소? 그러므로 그는 인간적인 것들 위에 있으며, 삶이 순탄하게 흘러가든, 혹은 요동치며 역경과 곤경을 헤쳐 가든, 모든 처지에서 자신과 한결같소.
hanc constantiam cavillationes istae, de quibus paulo ante loquebar, praestare non possunt.
내가 조금 전에 말했던 저 궤변들은 이러한 일관됨을 선사할 수 없소.
Ludit istis animus, non proficit, et philosophiam a fastigio suo deducit in planum.
정신은 그것들로 장난을 칠 뿐 진보하지 못하며, 철학을 그 정점에서 평지로 끌어내릴 뿐이오.
§111.5Nec te prohibuerim aliquando ista agere, sed tunc, cum voles nihil agere.
내가 그대에게 가끔 저런 일들을 하는 것을 금하지는 않겠지만, 그것은 그대가 아무것도 하지 않기를 원할 때뿐이오.
Hoc tamen habent in se pessimum: dulcedinem quandam sui faciunt et animum specie subtilitatis inductum tenent ac morantur, cum tanta rerum moles vocet, cum vix tota vita sufficiat, ut hoc unum discas, vitam contemnere.
하지만 그것들은 내면에 가장 나쁜 점을 품고 있소. 즉 그것들은 자신에 대한 어떤 감미로움을 만들어내고, 정교함이라는 겉모습에 유혹당한 정신을 붙잡아 지체시키오. 이토록 방대한 사안들이 부르고 있으며, 오직 이 한 가지, 즉 삶을 경멸하는 법을 배우기 위해 온 평생으로도 간신히 충분할 정도인데 말이오.
"Quid? Regere," inquis.
"무엇이오? 삶을 다스리는 것은?" 하고 그대는 묻소.
Secundum opus est;
그것은 부차적인 과업 이오.
nam nemo illam bene rexit nisi qui contempserat.
삶을 경멸했던 자가 아니고서는 아무도 그것을 잘 다스리지 못했기 때문이오.
VALE.
잘 지내시오.