§6.1Ἀδελφός μου κατέβη εἰς κῆπον αὐτοῦ
εἰς φιάλας τοῦ ἀρῶματος,
ποιμαίνειν ἐν κήποις καὶ συλλέγειν κρίνα. §6.2ἐγκ τῷ ἀδελφιδῷ μου καὶ ἀδελφιδός μου ἐμοί,
ὁ ποιμαίνων ἐν τοῖς κρίνοις. §6.3Καλὴ εἶ πλησίον μου, ὡς εὐδοκία,
ὡραία ὡς Ἰερουσαλὴμ,
θάμβος ὡς τεταγμέναι.
“나의 사랑하는 자가 자기 동산으로 내려가 향기로운 꽃밭에 이르러서, 동산에서 양 떼를 먹이며 백합화를 모으는구나.” “나는 나의 사랑하는 자에게 속하였고 나의 사랑하는 자는 내게 속하였도다. 그가 백합화 가운데에서 양 떼를 먹이는구나.” “내 사랑아, 너는 은총처럼 어여쁘고 예루살렘처럼 고우며, 깃발을 세운 군대처럼 당당하구나.
§6.4ἀπόστρεψον ὀφθαλμούς σου ἀπεναντίον μου,
ὅτι αὐτοὶ ἀνεπτέραοσαν με.
네 눈을 내게서 돌리라, 그것이 나를 설레게 하였음이라.
τρίχωμά σου ὡς ἀγέλαι τῶν αἰγῶν
αἳ ἀνεφάνησαν ἀπὸ τοῦ Γαλαὰδ,
네 머리털은 길르앗에서 나타난 염소 떼 같구나.
§6.5ὀδόντες σου ὡς ἀγέλαι τῶν κεκαρμένων
αἳ ἀνέβησαν ἀπὸ τοῦ λουτροῦ,
αἱ πᾶσαι διδυμεύουσαι,
καὶ ἀτεκνοῦσα οὐκ ἔστιν ἐν αὐταῖς.
네 이새는 목욕장에서 올라온 털 깎인 양 떼 같으니, 다 쌍태를 가졌으며 그중에 새끼 없는 것이 하나도 없구나.
ὡς σπαρτίον τὸ κόκκινον χείλη σου,
καὶ ἡ λαλιά σου ὡραία. §6.6ὡς λέπυρον ῥόας μῆλόν σου
ἐκτὸς τῆς σιωπήσεως σου.
네 입술은 홍색 실 같고 네 말씨는 고우며, 네 뺨은 너의 침묵 너머로 석류 한 쪽 같구나.
§6.7ἐξήκοντά εἰσιν βασίύισσαι, καὶ ὀγδοήκοντα παλλακαί,
καὶ νεάνιδες ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός·
왕비가 예순 명이요 후궁이 여든 명이요 무수한 처녀들이 있으되, 내 비둘기, 내 온전한 자는 하나뿐이로구나.
§6.8μία ἐστὶν περιστερά μου, τελεία μου,
μία ἐστὶν τῇ μητρὶ αὐτῆς,
ἐκλεκτή ἐστιν τῇ τεκούσῃ αὐτῆς.
그는 그의 어머니의 외딸이요 그를 낳은 자가 귀하게 여기는 자라.
εἴδοσαν αὐτὴν θυγατέρες καὶ ναεαοωῦσιν αὐτήν,
βασίλισσαι καί γε παλλακαί, καὶ αἰνέσουσιν αὐτήν. §6.9Τίς αὕτη ἡ ἐκκύπτουσα ὡσεὶ ὄρθρος. καλὴ ὡς σελήνη, ἐκλεκτὴ ὡς ὁ ἥλιος,
θάμβος ὡς τεταγμέναις §6.10Εἰς κῆπον καρύας κατέβην ἰδεῖν ἐν γενήμασιν τοῦ
χειμάρρου,
ἰδεῖν εἰ ἤνθησεν ἡ ἄμπελος,
ἐξήνθησαν αἱ ῥόαι· ἐκεῖ δώσω τοὺς μαστούς μου σοί.
여자들이 그를 보고 복되다 하며, 왕비들과 후궁들도 그를 칭찬하는구나.” “아침 빛같이 내려다보고, 달같이 아름답고 해같이 맑으며, 깃발을 세운 군대처럼 당당한 이 여자가 누구인가?” “내가 골짜기의 푸른 초목을 보려고, 포도나무가 싹이 났는지 석류꽃이 피었는지 보려고 호도 동산으로 내려갔을 때에, 거기서 내가 내 가슴을 너에게 주리라.