佩利格尼乡村的三分之一土地,苏尔莫留住了我—— 这是一片微小但因水源充沛而有益健康的土地。
§2.16.3Sol licet admoto tellurem sidere findat, §2.16.4Et micet Icarii stella proterva canis, §2.16.5Arva pererrantur Paeligna liquentibus undis, §2.16.6Et viret in tenero fertilis herba solo.
纵然太阳因逼近的星辰而使大地开裂,伊卡里奥斯之犬的狂暴星辰闪烁,佩利格尼的田野被流动的泉水环绕,肥沃的草木在柔嫩的土地上青葱繁茂。
§2.16.7Terra ferax Cereris multoque feracior uvis; §2.16.8Dat quoque baciferam Pallada rarus ager; §2.16.9Perque resurgentes rivis labentibus herbas §2.16.10Gramineus madidam caespes obumbrat humum.
这片土地盛产谷物,更盛产葡萄;零星的田野也出产结满浆果的帕拉斯;顺着溪流在复苏的草木间流淌,草色葱郁的草皮遮蔽了湿润的土地。
§2.16.11At meus ignis abest.
然而我的火焰不在身边。
verbo peccavimus uno! —
我们因这一个词而犯了错!
§2.16.12Quae movet ardores est procul; ardor adest.
—— 唤起我炽热情感的人远在他方,而炽热的情感却留在这里。
即使我被置于波吕克斯与卡斯托尔之间,如果没有你,我绝不愿留在天空的那一角。
愿那些内心焦灼的人躺下,并被无情的大地压碎,那些将大地开辟成漫长道路的人!
—— 否则,他们本该命令少女们作为同伴,与青年同行,如果大地注定要被开辟成漫长道路!
§2.16.19Tum mihi, si premerem ventosas horridus Alpes, §2.16.20Dummodo cum domina, molle fuisset iter.
那时,即使我颤抖着翻越寒风凛冽的阿尔卑斯山,只要能与女主人同行,旅途也会变得轻松惬意。
与女主人在一起,我敢于闯过利比亚的叙尔特斯沙洲,也敢于升起风帆,任由狂暴的南风吹送。
§2.16.23Non quae virgineo portenta sub inguine latrant, §2.16.24Nec timeam vestros, curva Malea, sinus; §2.16.25Non quae submersis ratibus saturata Charybdis §2.16.26Fundit et effusas ore receptat aquas.
我不惧怕那在少女小腹下吠叫的怪物,也不惧怕你那弯曲的海湾,崎岖的马利亚;也不惧怕那因沉船而饱餐的卡律布狄斯,喷吐出又用口吸回漫天巨浪。
§2.16.27Quod si Neptuni ventosa potentia vincat, §2.16.28Et subventuros auferat unda deos, §2.16.29Tu nostris niveos umeris inpone lacertos; §2.16.30Corpore nos facili dulce feremus onus.
但若涅普顿的狂风之力战胜了我们,巨浪冲走了那些前来相助的神明,请你把雪白的手臂搭在我的双肩上;我将用轻松自如的身体承受这甜蜜的负担。
§2.16.31Saepe petens Hero iuvenis transnaverat undas; §2.16.32Tum quoque transnasset, sed via caeca fuit.
那位青年曾为了寻找希罗而屡屡游渡波涛;那一次他本也能够游渡,只是道路陷入了黑暗。
§2.16.33At sine te, quamvis operosi vitibus agri §2.16.34Me teneant, quamvis amnibus arva natent, §2.16.35Et vocet in rivos currentem rusticus undam, §2.16.36Frigidaque arboreas mulceat aura comas, §2.16.37Non ego Paelignos videor celebrare salubres, §2.16.38Non ego natalem, rura paterna, locum — §2.16.39Sed Scythiam Cilicasque feros viridesque Britannos, §2.16.40Quaeque Prometheo saxa cruore rubent.
然而,如果没有你,即使那缀满葡萄藤的辛勤耕耘的田地将我留住,即使江河将原野淹没,农夫将奔流的水引向沟渠,清凉的微风抚慰着树木的叶冠,我并不觉得自己身处有益健康的佩利格尼,也不觉得自己身处诞生之地、父辈的田庄—— 而像是到了斯基泰、凶残的奇里乞亚和青翠的不列颠,以及那些被普罗米修斯的鲜血染红的岩石。
榆树爱着葡萄藤,葡萄藤也不背弃榆树;为何我却常常与我的女主人分离?
§2.16.43At mihi te comitem iuraras usque futuram — §2.16.44Per me perque oculos, sidera nostra, tuos!
可你曾向我起誓,你会一直做我的伴侣—— 凭着我,凭着你的双眼,那属于我们的星辰!
§2.16.45Verba puellarum, foliis leviora caducis, §2.16.46Inrita, qua visum est, ventus et unda ferunt.
少女们的誓言,比飘落的枯叶还要轻盈,狂风与波浪将它们带走,化为乌有,随风飘逝。