和平

κἀπιφορήσεις τῆς γῆς πολλήν,

κἀπιφυτεύσεις ἕρπυλλον ἄνω

καὶ μύρον ἐπιχεῖς; ὡς ἤν τι πεσὼν

ἐνθένδε πάθω, τοὐμοῦ θανάτου

πέντε τάλανθʼ ἡ πόλις ἡ Χίων

διὰ τὸν σὸν πρωκτὸν¹ ὀφλήσει.

οἴμʼ ὡς δέδοικα, κοὐκέτι σκώπτων λέγω.

ὦ μηχανοποιὲ πρόσεχε τὸν νοῦν ὡς ἐμέ·

ἤδη στρέφει τι πνεῦμα περὶ τὸν ὀμφαλόν,

κεἰ μὴ φυλάξει, χορτάσω τὸν κάνθαρον.

ἀτὰρ ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν ἐμοὶ δοκῶ,

καὶ δὴ καθορῶ τὴν οἰκίαν τὴν τοῦ Διός.

τίς ἐν Διὸς θύραισιν; οὐκ ἀνοίξετε;

πόθεν βροτοῦ με προσέβαλʼ; ὦναξ Ἡράκλεις

τουτὶ τί ἐστι τὸ κακόν;

ἱπποκάνθαρος.

ὦ βδελυρὲ καὶ τολμηρὲ κἀναίσχυντε σὺ

καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,

πῶς δεῦρʼ ἀνῆλθες ὦ μιαρῶν μιαρώτατε;

τί σοί ποτʼ ἔστʼ ὄνομʼ; οὐκ ἐρεῖς;

μιαρώτατος.

ποδαπὸς τὸ γένος δʼ εἶ; φράζε μοι.

μιαρώτατος.

πατὴρ δέ σοι τίς ἐστʼ;

ἐμοί; μιαρώτατος.

οὔτοι μὰ τὴν γῆν ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἀποθανεῖ,²

εἰ μὴ κατερεῖς μοι τοὔνομʼ ὅ τι ποτʼ ἔστι σοι.

Τρυγαῖος Ἀθμονεύς, ἀμπελουργὸς δεξιός,

οὐ συκοφάντης οὐδʼ ἐραστὴς πραγμάτων.

ἥκεις δὲ κατὰ τί;

τὰ κρέα ταυτί σοι φέρων.

ὦ δειλακρίων πῶς ἦλθες;​b ὦ γλίσχρων ὁρᾷς

ὡς οὐκέτʼ εἶναί σοι δοκῶ μιαρώτατος;

ἴθι νυν κάλεσόν μοι τὸν Δίʼ.

ἰὴ ἰὴ ἰή,

ὅτι οὐδὲ μέλλεις ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν·

φροῦδοι γὰρ ἐχθές εἰσιν ἐξῳκισμένοι.

ποῖ γῆς;

ἰδοὺ γῆς.

ἀλλὰ ποῖ;

πόρρω πάνυ;

ὑπʼ αὐτὸν ἀτεχνῶς τοὐρανοῦ τὸν κύτταρον.

πῶς οὖν σὺ δῆτʼ ἐνταῦθα κατελείφθης μόνος;

τὰ λοιπὰ τηρῶ σκευάρια τὰ τῶν θεῶν,

χυτρίδια καὶ σανίδια κἀμφορείδια.

ἐξῳκίσαντο δʼ οἱ θεοὶ τίνος οὕνεκα;

Ἕλλησιν ὀργισθέντες. εἶτʼ ἐνταῦθα μὲν

ἵνʼ ἦσαν αὐτοὶ τὸν Πόλεμον κατῴκισαν,

ὑμᾶς παραδόντες δρᾶν ἀτεχνῶς ὅ τι βούλεται·

αὐτοὶ δʼ ἀνῳκίσανθʼ ὅπως ἀνωτάτω,

ἵνα μὴ βλέποιεν μαχομένους ὑμᾶς ἔτι

μηδʼ ἀντιβολούντων μηδὲν αἰσθανοίατο.

τοῦ δʼ οὕνεχʼ ἡμᾶς ταῦτʼ ἔδρασαν; εἰπέ μοι.

ὁτιὴ πολεμεῖν ᾑρεῖσθʼ ἐκείνων πολλάκις

σπονδὰς ποιούντων· κεἰ μὲν οἱ Λακωνικοὶ

ὑπερβάλοιντο μικρόν, ἔλεγον ἂν ταδί·³

ναὶ τὼ σιὼ νῦν ὡττικίων δωσεῖ δίκαν.

εἰ δʼ αὖ τι πράξαιτʼ ἀγαθὸν ἁττικωνικοί

κἄλθοιεν οἱ Λάκωνες εἰρήνης πέρι,

ἐλέγετʼ ἂν ὑμεῖς εὐθύς· ἐξαπατώμεθα

νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, νὴ Δίʼ, οὐχὶ πειστέον·

ἥξουσι καὖθις, ἢν ἔχωμεν τὴν Πύλον. ’

ὁ γοῦν χαρακτὴρ ἡμεδαπὸς τῶν ῥημάτων.

ὧν οὕνεκʼ οὐκ οἶδʼ εἴ ποτʼ Εἰρήνην ἔτι

τὸ λοιπὸν ὄψεσθʼ.

ἀλλὰ ποῖ γὰρ οἴχεται;

ὁ Πόλεμος αὐτὴν ἐνέβαλʼ εἰς ἄντρον βαθύ.

ἐς ποῖον;

ἐς τουτὶ τὸ κάτω, κἄπειθʼ ὁρᾷς

ὅσους ἄνωθεν ἐπεφόρησε τῶν λίθων,

ἵνα μὴ λάβητε μηδέποτʼ αὐτήν.

εἰπέ μοι,

ἡμᾶς δὲ δὴ τί δρᾶν παρασκευάζεται;

οὐκ οἶδα πλὴν ἕν, ὅτι θυείαν ἑσπέρας

ὑπερφυᾶ τὸ μέγεθος εἰσηνέγκατο.

τί δῆτα ταύτῃ τῇ θυείᾳ χρήσεται;

τρίβειν ἐν αὐτῇ τὰς πόλεις βουλεύεται.

ἀλλʼ εἶμι· καὶ γὰρ ἐξιέναι γνώμην ἐμὴν

μέλλει· θορυβεῖ γοῦν ἔνδον.

οἴμοι δείλαιος.

φέρʼ αὐτὸν ἀποδρῶ· καὶ γὰρ ὥσπερ ᾐσθόμην

καὐτὸς θυείας φθέγμα πολεμιστηρίας.

ἰὼ βροτοὶ βροτοὶ βροτοὶ πολυτλήμονες,

ὡς αὐτίκα μάλα τὰς γνάθους ἀλγήσετε.

ὦναξ Ἄπολλον τῆς θυείας τοῦ πλάτους,

ὅσον κακόν, καὶ τοῦ Πολέμου τοῦ βλέμματος.

ἆρʼ οὗτός ἐστʼ ἐκεῖνος ὃν καὶ φεύγομεν,

ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὁ κατὰ τοῖν σκελοῖν;

ἰὼ Πρασιαὶ τρὶς ἄθλιαι καὶ πεντάκις

καὶ πολλοδεκάκις, ὡς ἀπολεῖσθε τήμερον.

τουτὶ μὲν ἄνδρες οὐδὲν ἡμῖν πρᾶγμά πω·

τὸ γὰρ κακὸν τοῦτʼ ἐστὶ τῆς Λακωνικῆς.

ὦ Μέγαρα Μέγαρʼ ὡς ἐπιτετρίψεσθʼ αὐτίκα

ἁπαξάπαντα καταμεμυττωτευμένα.