云

κακοδαίμων ἐγώ,

οἵαν δίκην τοῖς κόρεσι δώσω τήμερον.

φρόντιζε δὴ καὶ διάθρει πάντα τρόπον τε σαυτὸν

στρόβει πυκνώσας.

ταχὺς δʼ, ὅταν εἰς ἄπορον πέσῃς,

ἐπʼ ἄλλο πήδα

νόημα φρενός· ὕπνος δʼ ἀπέστω γλυκύθυμος ὀμμάτων.

ἀτταταῖ ἀτταταῖ.

τί πάσχεις; τί κάμνεις;

ἀπόλλυμαι δείλαιος· ἐκ τοῦ σκίμποδος

δάκνουσί μʼ ἐξέρποντες οἱ Κορίνθιοι,

καὶ τὰς πλευρὰς δαρδάπτουσιν

καὶ τὴν ψυχὴν ἐκπίνουσιν

καὶ τοὺς ὄρχεις ἐξέλκουσιν

καὶ τὸν πρωκτὸν διορύττουσιν,

καί μʼ ἀπολοῦσιν.

μή νυν βαρέως ἄλγει λίαν.

καὶ πῶς; ὅτε μου

φροῦδα τὰ χρήματα, φρούδη χροιά,

φρούδη ψυχή, φρούδη δʼ ἐμβάς·

καὶ πρὸς τούτοις ἔτι τοῖσι κακοῖς

φρουρᾶς ᾄδων

ὀλίγου¹ φροῦδος γεγένημαι.

οὗτος τί ποιεῖς; οὐχὶ φροντίζεις;

ἐγώ;

νὴ τὸν Ποσειδῶ.

καὶ τί δῆτʼ ἐφρόντισας;

ὑπὸ τῶν κόρεων εἴ μού τι περιλειφθήσεται.

ἀπολεῖ κάκιστʼ.

ἀλλʼ ὦγάθʼ ἀπόλωλʼ ἀρτίως.

οὐ μαλθακιστέʼ ἀλλὰ περικαλυπτέα.

ἐξευρετέος γὰρ νοῦς ἀποστερητικὸς

κἀπαιόλημʼ.

οἴμοι τίς ἂν δῆτʼ ἐπιβάλοι

ἐξ ἀρνακίδων γνώμην ἀποστερητρίδα;

φέρε νυν ἀθρήσω πρῶτον ὅ τι δρᾷ τουτονί.

οὗτος καθεύδεις;

μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.

ἔχεις τι;

μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ ἔγωγʼ.

οὐδὲν πάνυ;

οὐδέν γε πλὴν ἢ τὸ πέος ἐν τῇ δεξιᾷ.

οὐκ ἐγκαλυψάμενος ταχέως τι φροντιεῖς;

περὶ τοῦ; σὺ γάρ μοι τοῦτο φράσον ὦ Σώκρατες.

αὐτὸς ὅ τι βούλει πρῶτος ἐξευρὼν λέγε.

ἀκήκοας μυριάκις ἁγὼ βούλομαι,

περὶ τῶν τόκων, ὅπως ἂν ἀποδῶ μηδενί.

ἴθι νῦν καλύπτου καὶ σχάσας τὴν φροντίδα

λεπτὴν κατὰ μικρὸν περιφρόνει τὰ πράγματα,

ὀρθῶς διαιρῶν καὶ σκοπῶν.

οἴμοι τάλας.

ἔχʼ ἀτρέμα· κἂν ἀπορῇς τι τῶν νοημάτων,

ἀφεὶς ἄπελθε, κατὰ τὴν γνώμην πάλιν

κίνησον αὖθις αὐτὸ καὶ ζυγώθρισον.

ὦ Σωκρατίδιον φίλτατον.

τί ὦ γέρον;

ἔχω τόκου γνώμην ἀποστερητικήν.

ἐπίδειξον αὐτήν.

εἰπὲ δή νύν μοι —

τὸ τί;

γυναῖκα φαρμακίδʼ εἰ πριάμενος Θετταλὴν

καθέλοιμι² νύκτωρ τὴν σελήνην, εἶτα δὴ

αὐτὴν καθείρξαιμʼ ἐς λοφεῖον στρογγύλον,

ὥσπερ κάτοπτρον, κᾆτα τηροίην ἔχων —

τί δῆτα τοῦτʼ ἂν ὠφελήσειέν σʼ;

ὅ τι;

εἰ μηκέτʼ ἀνατέλλοι σελήνη μηδαμοῦ,

οὐκ ἂν ἀποδοίην τοὺς τόκους.

ὁτιὴ τί δή;

ὁτιὴ κατὰ μῆνα τἀγύριον δανείζεται.

εὖ γʼ· ἀλλʼ ἕτερον αὖ σοι προβαλῶ τι δεξιόν.

εἴ σοι γράφοιτο πεντετάλαντός τις δίκη,

ὅπως ἂν αὐτὴν ἀφανίσειας εἰπέ μοι.

ὅπως; ὅπως; οὐκ οἶδʼ· ἀτὰρ ζητητέον.

μή νυν περὶ σαυτὸν εἶλλε τὴν γνώμην ἀεί,

ἀλλʼ ἀποχάλα τὴν φροντίδʼ ἐς τὸν ἀέρα

λινόδετον ὥσπερ μηλολόνθην τοῦ ποδός.

ηὕρηκʼ ἀφάνισιν τῆς δίκης σοφωτάτην,

ὥστʼ αὐτὸν ὁμολογεῖν σʼ ἐμοί.

ποίαν τινά;

ἤδη παρὰ τοῖσι φαρμακοπώλαις τὴν λίθον

ταύτην ἑόρακας τὴν καλήν, τὴν διαφανῆ,

ἀφʼ ἧς τὸ πῦρ ἅπτουσι;

τὴν ὕαλον λέγεις;

ἔγωγε. φέρε τί δῆτʼ ἄν, εἰ ταύτην λαβών,

ὁπότε γράφοιτο τὴν δίκην ὁ γραμματεύς,

ἀπωτέρω στὰς ὧδε πρὸς τὸν ἥλιον

τὰ γράμματʼ ἐκτήξαιμι³ τῆς ἐμῆς δίκης;

σοφῶς γε νὴ τὰς Χάριτας.

οἴμʼ ὡς ἥδομαι

ὅτι πεντετάλαντος διαγέγραπταί μοι δίκη.

ἄγε δὴ ταχέως τουτὶ ξυνάρπασον.

τὸ τί;

ὅπως ἀποστρέψαιʼ ἂν ἀντιδικῶν δίκην

μέλλων ὀφλήσειν μὴ παρόντων μαρτύρων.

φαυλότατα καὶ ῥᾷστʼ.

εἰπὲ δή.

καὶ δὴ λέγω.

εἰ πρόσθεν ἔτι μιᾶς ἐνεστώσης δίκης,

πρὶν τὴν ἐμὴν καλεῖσθʼ, ἀπαγξαίμην τρέχων.

οὐδὲν λέγεις.

νὴ τοὺς θεοὺς ἔγωγʼ, ἐπεὶ

οὐδεὶς κατʼ ἐμοῦ τεθνεῶτος εἰσάξει δίκην.

ὑθλεῖς· ἄπερρʼ, οὐκ ἂν διδάξαιμʼ ἄν σʼ ἔτι.

ὁτιὴ τί; ναὶ πρὸς τῶν θεῶν ὦ Σώκρατες.

ἀλλʼ εὐθὺς ἐπιλήθει σύ γʼ ἅττʼ ἂν καὶ μάθῃς·

ἐπεὶ τί νυνὶ πρῶτον ἐδιδάχθης; λέγε.