云

καὶ τὸν Σιμωνίδην ἔφασκʼ εἶναι κακὸν ποιητήν.

κἀγὼ μόλις μὲν ἀλλʼ ὅμως ἠνεσχόμην τὸ πρῶτον·

ἔπειτα δʼ ἐκέλευσʼ αὐτὸν ἀλλὰ¹ μυρρίνην λαβόντα

τῶν Αἰσχύλου λέξαι τί μοι· κᾆθʼ οὗτος εὐθὺς εἶπεν·

ἐγὼ γὰρ Αἰσχύλον νομίζω πρῶτον ἐν ποιηταῖς,

ψόφου πλέων ἀξύστατον στόμφακα κρημνοποιόν;

κἀνταῦθα πῶς οἴεσθέ μου τὴν καρδίαν ὀρεχθεῖν;

ὅμως δὲ τὸν θυμὸν δακὼν ἔφην, σὺ δʼ ἀλλὰ τούτων

λέξον τι τῶν νεωτέρων, ἅττʼ ἐστὶ τὰ σοφὰ ταῦτα.

ὁ δʼ εὐθὺς ᾖσʼ Εὐριπίδου ῥῆσίν τινʼ, ὡς ἐκίνει

ἀδελφὸς ὦλεξίκακε τὴν ὁμομητρίαν ἀδελφήν.

κἀγὼ οὐκέτʼ ἐξηνεσχόμην, ἀλλʼ εὐθέως ἀράττω

πολλοῖς κακοῖς καἰσχροῖσι· κᾆτʼ ἐντεῦθεν, οἷον εἰκός,

ἔπος πρὸς ἔπος ἠρειδόμεσθʼ· εἶθʼ οὗτος ἐπαναπηδᾶ,

κἄπειτʼ ἔφλα με κἀσπόδει κἄπνιγε κἀπέθλιβεν.

οὔκουν δικαίως, ὅστις οὐκ Εὐριπίδην ἐπαινεῖς

σοφώτατον;

σοφώτατόν γʼ ἐκεῖνον·ὦ — τί σʼ εἴπω;

ἀλλʼ αὖθις αὖ τυπτήσομαι.

νὴ τὸν Δίʼ ἐν δίκῃ γʼ ἄν.

καὶ πῶς δικαίως; ὅστις ὦ ʼναίσχυντέ σʼ ἐξέθρεψα,

αἰσθανόμενός σου πάντα τραυλίζοντος, ὅ τι νοοίης.

εἰ μέν γε βρῦν εἴποις, ἐγὼ γνοὺς ἂν πιεῖν ἐπέσχον·

μαμμᾶν δʼ ἂν αἰτήσαντος ἧκόν σοι φέρων ἂν ἄρτον·

κακκᾶν δʼ ἂν οὐκ ἔφθης φράσας, κἀγὼ² λαβὼν θύραζε

ἐξέφερον ἂν καὶ προὐσχόμην σε· σὺ δʼ ἐμὲ νῦν ἀπάγχων

βοῶντα καὶ κεκραγόθʼ ὅτι

χεζητιῴην, οὐκ ἔτλης

ἔξω ʼξενεγκεῖν ὦ μιαρὲ

θύραζέ μʼ, ἀλλὰ πνιγόμενος

αὐτοῦ ʼποίησα κακκᾶν.

οἶμαί γε τῶν νεωτέρων τὰς καρδίας

πηδᾶν ὅ τι λέξει.

εἰ γὰρ τοιαῦτά γʼ οὗτος ἐξειργασμένος

λαλῶν ἀναπείσει,

τὸ δέρμα τῶν γεραιτέρων λάβοιμεν ἂν

ἀλλʼ οὐδʼ ἐρεβίνθου.

σὸν ἔργον ὦ καινῶν ἐπῶν κινητὰ καὶ μοχλευτὰ

πειθώ τινα ζητεῖν, ὅπως δόξεις λέγειν δίκαια.

ὡς ἡδὺ καινοῖς πράγμασιν καὶ δεξιοῖς ὁμιλεῖν,

καὶ τῶν καθεστώτων νόμων ὑπερφρονεῖν δύνασθαι.

ἐγὼ γὰρ ὅτε μὲν ἱππικῇ τὸν νοῦν μόνῃ προσεῖχον,

οὐδʼ ἂν τρίʼ εἰπεῖν ῥήμαθʼ οἷός τʼ ἦν πρὶν ἐξαμαρτεῖν·

νυνὶ δʼ ἐπειδή μʼ οὑτοσὶ τούτων ἔπαυσεν αὐτός,

γνώμαις δὲ λεπταῖς καὶ λόγοις ξύνειμι καὶ μερίμναις,

οἶμαι διδάξειν ὡς δίκαιον τὸν πατέρα κολάζειν.

ἵππευε τοίνυν νὴ Δίʼ, ὡς ἔμοιγε κρεῖττόν ἐστιν

ἵππων τρέφειν τέθριππον ἢ τυπτόμενον ἐπιτριβῆναι.

ἐκεῖσε δʼ ὅθεν ἀπέσχισάς με τοῦ λόγου μέτειμι,

καὶ πρῶτʼ ἐρήσομαί σε τουτί· παῖδά μʼ ὄντʼ ἔτυπτες;

ἔγωγέ σʼ εὐνοῶν τε καὶ κηδόμενος.

εἰπὲ δή μοι,

οὐ κἀμέ σοι δίκαιόν ἐστιν εὐνοεῖν ὁμοίως

τύπτειν τʼ, ἐπειδήπερ γε τοῦτʼ ἐστʼ εὐνοεῖν τὸ τύπτειν;³

πῶς γὰρ τὸ μὲν σὸν σῶμα χρὴ πληγῶν ἀθῷον εἶναι,

τοὐμὸν δὲ μή; καὶ μὴν ἔφυν ἐλεύθερός γε κἀγώ.

κλάουσι παῖδες, πατέρα δʼ οὐ κλάειν δοκεῖς;

φήσεις νομίζεσθαι σὺ παιδὸς τοῦτο τοὔργον εἶναι·

ἐγὼ δέ γʼ ἀντείποιμʼ ἂν ὡς δὶς παῖδες οἱ γέροντες·

εἰκὸς δὲ μᾶλλον τοὺς γέροντας ἢ νέους τι κλάειν,

ὅσῳπερ ἐξαμαρτάνειν ἧττον δίκαιον αὐτούς.⁴

ἀλλʼ οὐδαμοῦ νομίζεται τὸν πατέρα τοῦτο πάσχειν.

οὔκουν ἀνὴρ ὁ τὸν νόμον θεὶς τοῦτον ἦν τὸ πρῶτον

ὥσπερ σὺ κἀγώ, καὶ λέγων ἔπειθε τοὺς παλαιούς;

ἧττόν τι δῆτʼ ἔξεστι κἀμοὶ καινὸν αὖ τὸ λοιπὸν

θεῖναι νόμον τοῖς υἱέσιν, τοὺς πατέρας ἀντιτύπτειν;

ὅσας δὲ πληγὰς εἴχομεν πρὶν τὸν νόμον τεθῆναι,

ἀφίεμεν, καὶ δίδομεν αὐτοῖς προῖκα συγκεκόφθαι.

σκέψαι δὲ τοὺς ἀλεκτρυόνας καὶ τἄλλα τὰ βοτὰ ταυτί,

ὡς τοὺς πατέρας ἀμύνεται· καίτοι τί διαφέρουσιν

ἡμῶν ἐκεῖνοι, πλήν γʼ ὅτι ψηφίσματʼ οὐ γράφουσιν;

τί δῆτʼ, ἐπειδὴ τοὺς ἀλεκτρυόνας ἅπαντα μιμεῖ,

οὐκ ἐσθίεις καὶ τὴν κόπρον κἀπὶ ξύλου καθεύδεις;