云

οὐ ταὐτὸν ὦ τᾶν ἐστίν, οὐδʼ ἂν Σωκράτει δοκοίη.

πρὸς ταῦτα μὴ τύπτʼ· εἰ δὲ μή, σαυτόν ποτʼ αἰτιάσει.

καὶ πῶς;

ἐπεὶ σὲ μὲν δίκαιός εἰμʼ ἐγὼ κολάζειν,¹

σὺ δʼ, ἢν γένηταί σοι, τὸν υἱόν.

ἢν δὲ μὴ γένηται,

μάτην ἐμοὶ κεκλαύσεται,² σὺ δʼ ἐγχανὼν τεθνήξεις.

ἐμοὶ μὲν ὦνδρες ἥλικες δοκεῖ λέγειν δίκαια·

κἄμοιγε συγχωρεῖν δοκεῖ τούτοισι τἀπιεικῆ.

κλάειν γὰρ ἡμᾶς εἰκός ἐστʼ, ἢν μὴ δίκαια δρῶμεν.

σκέψαι δὲ χἀτέραν ἔτι γνώμην.

ἀπὸ γὰρ

καὶ μὴν ἴσως γʼ οὐκ ἀχθέσει παθὼν ἃ νῦν πέπονθας.

πῶς δή; δίδαξον γὰρ τί μʼ ἐκ τούτων ἐπωφελήσεις.

τὴν μητέρʼ ὥσπερ καὶ σὲ τυπτήσω.

τί φῄς, τί φῂς σύ;

τοῦθʼ ἕτερον αὖ μεῖζον κακόν.

τί δʼ ἢν ἔχων τὸν ἥττω

λόγον σε νικήσω λέγων

τὴν μητέρʼ ὡς τύπτειν χρεών;

τί δʼ ἄλλο γʼ ἢν ταυτὶ ποιῇς,

οὐδέν σε κωλύσει σεαυτὸν

ἐμβαλεῖν ἐς τὸ βάραθρον

μετὰ Σωκράτους

καὶ τὸν λόγον τὸν ἥττω.

ταυτὶ διʼ ὑμᾶς ὦ Νεφέλαι πέπονθʼ ἐγώ,

ὑμῖν ἀναθεὶς ἅπαντα τἀμὰ πράγματα.

αὐτὸς μὲν οὖν σαυτῷ σὺ τούτων αἴτιος,

στρέψας σεαυτὸν ἐς πονηρὰ πράγματα.

τί δῆτα ταῦτʼ οὔ μοι τότʼ ἠγορεύετε,

ἀλλʼ ἄνδρʼ ἄγροικον καὶ γέροντʼ ἐπῄρετε;

ἡμεῖς ποιοῦμεν ταῦθʼ ἑκάστοθʼ ὅταν τινὰ

γνῶμεν πονηρῶν ὄντʼ ἐραστὴν πραγμάτων,

ἕως ἂν αὐτὸν ἐμβάλωμεν ἐς κακόν,

ὅπως ἂν εἰδῇ τοὺς θεοὺς δεδοικέναι.

ὤμοι πονηρά γʼ ὦ Νεφέλαι, δίκαια δέ.

οὐ γάρ μʼ ἐχρῆν τὰ χρήμαθʼ ἁδανεισάμην

ἀποστερεῖν. νῦν οὖν ὅπως ὦ φίλτατε

τὸν Χαιρεφῶντα τὸν μιαρὸν καὶ Σωκράτη

ἀπολεῖς μετʼ ἐμοῦ ʼλθών, οἳ σὲ κἄμʼ ἐξηπάτων.

ἀλλʼ οὐκ ἂν ἀδικήσαιμι τοὺς διδασκάλους.

ναὶ ναὶ καταιδέσθητι πατρῷον Δία.

ἰδού γε Δία πατρῷον· ὡς ἀρχαῖος εἶ.

Ζεὺς γάρ τις ἔστιν;

ἔστιν.

οὐκ ἔστʼ, οὔκ, ἐπεὶ

Δῖνος βασιλεύει τὸν Δίʼ ἐξεληλακώς.

οὐκ ἐξελήλακʼ, ἀλλʼ ἐγὼ τοῦτʼ ᾠόμην

διὰ τουτονὶ τὸν δῖνον. οἴμοι δείλαιος

ὅτε καὶ σὲ χυτρεοῦν ὄντα θεὸν ἡγησάμην.

ἐνταῦθα σαυτῷ παραφρόνει καὶ φληνάφα.

οἴμοι παρανοίας· ὡς ἐμαινόμην ἄρα,

ὅτʼ ἐξέβαλλον τοὺς θεοὺς διὰ Σωκράτη.

ἀλλʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ μηδαμῶς θύμαινέ μοι

μηδέ μʼ ἐπιτρίψῃς, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε

ἐμοῦ παρανοήσαντος ἀδολεσχίᾳ·

καί μοι γενοῦ ξύμβουλος, εἴτʼ αὐτοὺς γραφὴν

διωκάθω³ γραψάμενος εἴθʼ ὅ τι σοι δοκεῖ.

ὀρθῶς παραινεῖς οὐκ ἐῶν δικορραφεῖν,

ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐμπιμπράναι τὴν οἰκίαν

τῶν ἀδολεσχῶν. δεῦρο δεῦρʼ ὦ Ξανθία,

κλίμακα λαβὼν ἔξελθε καὶ σμινύην φέρων,

κἄπειτʼ ἐπαναβὰς ἐπὶ τὸ φροντιστήριον

τὸ τέγος κατάσκαπτʼ, εἰ φιλεῖς τὸν δεσπότην,

ἕως ἂν αὐτοῖς ἐμβάλῃς τὴν οἰκίαν·

ἐμοὶ δὲ δᾷδʼ ἐνεγκάτω τις ἡμμένην,

κἀγώ τινʼ αὐτῶν τήμερον δοῦναι δίκην

ἐμοὶ ποιήσω, κεἰ σφόδρʼ εἴσʼ ἀλαζόνες.

ἰοὺ ἰού.

σὸν ἔργον ὦ δᾲς ἱέναι πολλὴν φλόγα.

ἄνθρωπε, τί ποιεῖς;

ὅ τι ποιῶ; τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ

διαλεπτολογοῦμαι ταῖς δοκοῖς τῆς οἰκίας;

οἴμοι τίς ἡμῶν πυρπολεῖ τὴν οἰκίαν;

ἐκεῖνος οὗπερ θοἰμάτιον εἰλήφατε.

ἀπολεῖς ἀπολεῖς.

τοῦτʼ αὐτὸ γὰρ καὶ βούλομαι,

ἢν ἡ σμινύη μοι μὴ προδῷ τὰς ἐλπίδας,

ἢ ʼγὼ πρότερόν πως ἐκτραχηλισθῶ πεσών.

οὗτος τί ποιεῖς ἐτεὸν οὑπὶ τοῦ τέγους;

ἀεροβατῶ καὶ περιφρονῶ τὸν ἥλιον.

οἴμοι τάλας δείλαιος ἀποπνιγήσομαι.

ἐγὼ δὲ κακοδαίμων γε κατακαυθήσομαι.

τί γὰρ μαθόντες⁴ τοὺς θεοὺς ὑβρίζετε,

καὶ τῆς σελήνης ἐσκοπεῖσθε τὴν ἕδραν;

δίωκε βάλλε παῖε, πολλῶν οὕνεκα,

μάλιστα δʼ εἰδὼς τοὺς θεοὺς ὡς ἠδίκουν.

ἡγεῖσθʼ ἔξω· κεχόρευται γὰρ

μετρίως τό γε τήμερον ἡμῖν.