云

ἁρχαὶ τὰ πρυτανεῖʼ, ἀλλʼ ἕνῃ τε καὶ νέᾳ;¹

ὅπερ οἱ προτένθαι γὰρ δοκοῦσί μοι ποιεῖν·

ὅπως τάχιστα τὰ πρυτανεῖʼ ὑφελοίατο,

διὰ τοῦτο προὐτένθευσαν ἡμέρᾳ μιᾷ.

εὖ γʼ· ὦ κακοδαίμονες, τί κάθησθʼ ἀβέλτεροι,

ἡμέτερα κέρδη τῶν σοφῶν ὄντες, λίθοι,

ἀριθμός, πρόβατʼ ἄλλως, ἀμφορῆς νενησμένοι;

ὥστʼ εἰς ἐμαυτὸν καὶ τὸν υἱὸν τουτονὶ

ἐπʼ εὐτυχίαισιν ᾀστέον μοὐγκώμιον.

μάκαρ ὦ Στρεψίαδες,

αὐτός τʼ ἔφυς ὡς σοφὸς

χοἶον τὸν υἱὸν τρέφεις ,

φήσουσι δή μʼ οἱ φίλοι

χοἰ δημόται

ζηλοῦντες ἡνίκʼ ἂν σὺ νικᾷς λέγων τὰς δίκας.

ἀλλʼ εἰσάγων σε βούλομαι πρῶτον ἑστιᾶσαι.

εἶτʼ ἄνδρα τῶν αὑτοῦ τι χρὴ προϊέναι;

οὐδέποτέ γʼ, ἀλλὰ κρεῖττον εὐθὺς ἦν τότε

ἀπερυθριᾶσαι μᾶλλον ἢ σχεῖν πράγματα,

ὅτε τῶν ἐμαυτοῦ γʼ ἕνεκα νυνὶ χρημάτων

ἕλκω σε κλητεύσοντα, καὶ γενήσομαι

ἐχθρὸς ἔτι πρὸς τούτοισιν ἀνδρὶ δημότῃ.

ἀτὰρ οὐδέποτέ γε τὴν πατρίδα καταισχυνῶ

ζῶν, ἀλλὰ καλοῦμαι Στρεψιάδην —

τίς οὑτοσί;

ἐς τὴν ἕνην τε καὶ νέαν.

μαρτύρομαι,

ὅτι ἐς δύʼ εἶπεν ἡμέρας. τοῦ χρήματος;²

τῶν δώδεκα μνῶν, ἃς ἔλαβες ὠνούμενος

τὸν ψαρὸν ἵππον.

ἵππον; οὐκ ἀκούετε;

ὃν πάντες ὑμεῖς ἴστε μισοῦνθʼ ἱππικήν.

καὶ νὴ Δίʼ ἀποδώσειν γʼ ἐπώμνυς τοὺς θεούς.

μὰ τὸν Δίʼ οὐ γάρ πω τότʼ ἐξηπίστατο

Φειδιππίδης μοι τὸν ἀκατάβλητον λόγον.

νῦν δὲ διὰ τοῦτʼ ἔξαρνος εἶναι διανοεῖ;

τί γὰρ ἄλλʼ ἂν ἀπολαύσαιμι τοῦ μαθήματος;

καὶ ταῦτʼ ἐθελήσεις ἀπομόσαι μοι τοὺς θεοὺς

ἵνʼ ἂν κελεύσω ʼγώ σε;

τοὺς ποίους θεούς;

τὸν Δία, τὸν Ἑρμῆν, τὸν Ποσειδῶ.

νὴ Δία

κἂν προσκαταθείην γʼ ὥστʼ ὀμόσαι τριώβολον.

ἀπόλοιο τοίνυν ἕνεκʼ ἀναιδείας ἔτι.

ἁλσὶν διασμηχθεὶς ὄναιτʼ ἂν³ οὑτοσί.

οἴμʼ ὡς καταγελᾷς.

ἓξ χοᾶς χωρήσεται.

οὔ τοι μὰ τὸν Δία τὸν μέγαν καὶ τοὺς θεοὺς

ἐμοῦ καταπροίξει.

θαυμασίως ἥσθην θεοῖς,

καὶ Ζεὺς γέλοιος ὀμνύμενος τοῖς εἰδόσιν.

ἦ μὴν σὺ τούτων τῷ χρόνῳ δώσεις δίκην.

ἀλλʼ εἴτʼ ἀποδώσεις μοι τὰ χρήματʼ εἴτε μή,

ἀπόπεμψον ἀποκρινάμενος.

ἔχε νυν ἥσυχος.

ἐγὼ γὰρ αὐτίκʼ ἀποκρινοῦμαί σοι σαφῶς.

τί σοι δοκεῖ δράσειν;

ἀποδώσειν μοι δοκεῖ.

ποῦ ʼσθʼ οὗτος ἁπαιτῶν με τἀργύριον; λέγε

τουτὶ τί ἔστι;

τοῦθʼ ὅ τι ἐστί; κάρδοπος.

ἔπειτʼ ἀπαιτεῖς τἀργύριον τοιοῦτος ὤν;

οὐκ ἂν ἀποδοίην οὐδʼ ἂν ὀβολὸν οὐδενί,

ὅστις καλέσειε⁴ κάρδοπον τὴν καρδόπην.

οὐκ ἄρʼ ἀποδώσεις;

οὐχ ὅσον γέ μʼ εἰδέναι.

οὔκουν ἀνύσας τι θᾶττον ἀπολιταργιεῖς

ἀπὸ τῆς θύρας;​b ἄπειμι, καὶ τοῦτʼ ἴσθʼ ὅτι

θήσω πρυτανεῖʼ ἢ μηκέτι ζῴην ἐγώ.

καὶ προσαπολεῖς ἄρʼ αὐτὰ πρὸς ταῖς δώδεκα.

καίτοι σε τοῦτό γʼ οὐχὶ βούλομαι παθεῖν,

ὁτιὴ ʼκάλεσας εὐηθικῶς τὴν κάρδοπον.

ἰώ μοί μοι.

ἔα.

τίς οὑτοσί ποτʼ ἔσθʼ ὁ θρηνῶν; οὔτι που

τῶν Καρκίνου τις δαιμόνων ἐφθέγξατο;

τί δʼ ὅστις εἰμὶ τοῦτο βούλεσθʼ εἰδέναι;

ἀνὴρ κακοδαίμων.

κατὰ σεαυτόν νυν τρέπου.

ὦ σκληρὲ δαῖμον, ὦ τύχαι θραυσάντυγες

ἵππων ἐμῶν, ὦ Παλλὰς ὥς μʼ ἀπώλεσας.

τί δαί σε Τληπόλεμός ποτʼ εἴργασται κακόν;

μὴ σκῶπτέ μʼ ὦ τᾶν, ἀλλά μοι τὰ χρήματα

τὸν υἱὸν ἀποδοῦναι κέλευσον ἅλαβεν,

ἄλλως τε μέντοι καὶ κακῶς πεπραγότι.

τὰ ποῖα ταῦτα χρήμαθʼ;

ἁδανείσατο.

κακῶς ἄρʼ ὄντως εἶχες, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖς.

ἵππους ἐλαύνων ἐξέπεσον νὴ τοὺς θεούς.

τί δῆτα ληρεῖς ὥσπερ ἀπʼ ὄνου καταπεσών;⁵

ληρῶ, τὰ χρήματʼ ἀπολαβεῖν εἰ βούλομαι;

οὐκ ἔσθʼ ὅπως σύ γʼ αὐτὸς ὑγιαίνεις.

τί δαί;

τὸν ἐγκέφαλον ὥσπερ σεσεῖσθαί μοι δοκεῖς.

σὺ δὲ νὴ τὸν Ἑρμῆν προσκεκλήσεσθαί γέ μοι,

εἰ μὴ ʼποδώσεις τἀργύριον.