云

ὕσομεν πρώτοισιν ὑμῖν, τοῖσι δʼ ἄλλοις ὕστερον.

εἶτα τὸν καρπὸν τεκούσας ἀμπέλους φυλάξομεν,

ὥστε μήτʼ αὐχμὸν πιέζειν μήτʼ ἄγαν ἐπομβρίαν.

ἢν δʼ ἀτιμάσῃ τις ἡμᾶς θνητὸς ὢν οὔσας θεάς,

προσεχέτω τὸν νοῦν, πρὸς ἡμῶν οἷα πείσεται κακά,

λαμβάνων οὔτʼ οἶνον οὔτʼ ἄλλʼ οὐδὲν ἐκ τοῦ χωρίου.

ἡνίκʼ ἂν γὰρ αἵ τʼ ἐλαῖαι βλαστάνωσʼ αἵ τʼ ἄμπελοι,

ἀποκεκόψονται· τοιαύταις σφενδόναις παιήσομεν.

ἢν δὲ πλινθεύοντʼ ἴδωμεν, ὕσομεν καὶ τοῦ τέγους

τὸν κέραμον αὐτοῦ χαλάζαις στρογγύλαις συντρίψομεν.

κἂν γαμῇ ποτʼ αὐτὸς ἢ τῶν ξυγγενῶν ἢ τῶν φίλων,

ὕσομεν τὴν νύκτα πᾶσαν· ὥστʼ ἴσως βουλήσεται

κἂν ἐν Αἰγύπτῳ τυχεῖν ὢν μᾶλλον ἢ κρῖναι κακῶς.

πέμπτη, τετράς, τρίτη, μετὰ ταύτην δευτέρα,

εἶθʼ ἣν ἐγὼ μάλιστα πασῶν ἡμερῶν

δέδοικα καὶ πέφρικα καὶ βδελύττομαι,

εὐθὺς μετὰ ταύτην ἔσθʼ ἕνη τε καὶ νέα.

πᾶς γάρ τις ὀμνὺς οἷς ὀφείλων τυγχάνω,

θείς μοι πρυτανεῖʼ ἀπολεῖν μέ φησι κἀξολεῖν,

κἀμοῦ μέτριά τε καὶ δίκαιʼ αἰτουμένου,

ὦ δαιμόνιε τὸ μέν τι νυνὶ μὴ λάβῃς,

τὸ δʼ ἀναβαλοῦ μοι, τὸ δʼ ἄφες , οὔ φασίν ποτε

οὕτως ἀπολήψεσθʼ, ἀλλὰ λοιδοροῦσί με

ὡς ἄδικός εἰμι, καὶ δικάσεσθαί φασί μοι.

νῦν οὖν δικαζέσθων· ὀλίγον γάρ μοι μέλει,

εἴπερ μεμάθηκεν εὖ λέγειν Φειδιππίδης.

τάχα δʼ εἴσομαι κόψας¹ τὸ φροντιστήριον.

παῖ, ἠμί, παῖ παῖ.

Στρεψιάδην ἀσπάζομαι.

κἄγωγέ σʼ· ἀλλὰ τουτονὶ πρῶτον λαβέ·

χρὴ γὰρ ἐπιθαυμάζειν τι τὸν διδάσκαλον.

καί μοι τὸν υἱὸν εἰ μεμάθηκε τὸν λόγον

ἐκεῖνον εἴφʼ ὃν ἀρτίως εἰσήγαγες.

μεμάθηκεν.

εὖ γʼ ὦ παμβασίλειʼ Ἀπαιόλη.

ὥστʼ ἀποφύγοις ἂν ἥντινʼ ἂν βούλῃ δίκην.

κεἰ μάρτυρες παρῆσαν, ὅτʼ ἐδανειζόμην;

πολλῷ γε μᾶλλον, κἂν παρῶσι χίλιοι.

βοάσομαί τἄρα τὰν ὑπέρτονον

βοάν. ἰὼ κλάετʼ ὦ ʼβολοστάται

αὐτοί τε καὶ τἀρχαῖα καὶ τόκοι τόκων·

οὐδὲν γὰρ ἄν με φλαῦρον ἐργάσαισθʼ ἔτι,

οἷος ἐμοὶ τρέφεται

τοῖσδʼ ἐνὶ δώμασι παῖς,

ἀμφήκει γλώττῃ λάμπων,

πρόβολος ἐμός, σωτὴρ δόμοις, ἐχθροῖς βλάβη,

λυσανίας πατρῴων μεγάλων κακῶν·

ὃν κάλεσον τρέχων ἔνδοθεν ὡς ἐμέ.

ὦ τέκνον ὦ παῖ ἔξελθʼ οἴκων,

ἄιε σοῦ πατρός.

ὅδʼ ἐκεῖνος ἀνήρ.

ὦ φίλος ὦ φίλος.

ἄπιθι συλλαβών.

ἰὼ ἰὼ τέκνον, ἰὼ ἰοῦ ἰοῦ.

ὡς ἥδομαί σου πρῶτα τὴν χρόαν ἰδών.

νῦν μέν γʼ ἰδεῖν² εἶ πρῶτον ἐξαρνητικὸς

κἀντιλογικός, καὶ τοῦτο τοὐπιχώριον

ἀτεχνῶς ἐπανθεῖ, τὸ τί λέγεις σύ; καὶ δοκεῖν

ἀδικοῦντʼ ἀδικεῖσθαι καὶ κακουργοῦντʼ οἶδʼ ὅτι·

ἐπὶ τοῦ προσώπου τʼ ἐστὶν Ἀττικὸν βλέπος.

νῦν οὖν ὅπως σώσεις μʼ, ἐπεὶ κἀπώλεσας.

φοβεῖ δὲ δὴ τί;

τὴν ἕνην τε καὶ νέαν.

ἕνη γάρ ἐστι καὶ νέα τις ἡμέρα;

εἰς ἥν γε θήσειν τὰ πρυτανεῖά φασί μοι.

ἀπολοῦσʼ ἄρʼ αὔθʼ οἱ θέντες· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως

μίʼ ἡμέρα γένοιτʼ ἂν ἡμέρα δύο.

οὐκ ἂν γένοιτο;

πῶς γάρ; εἰ μή πέρ γʼ ἅμα

αὑτὴ γένοιτʼ ἂν γραῦς τε καὶ νέα γυνή.

καὶ μὴν νενόμισταί γʼ.

οὐ γάρ, οἶμαι, τὸν νόμον

ἴσασιν ὀρθῶς ὅ τι νοεῖ.

νοεῖ δὲ τί;

ὁ Σόλων ὁ παλαιὸς ἦν φιλόδημος τὴν φύσιν.

τουτὶ μὲν οὐδέν πω πρὸς ἕνην τε καὶ νέαν.

ἐκεῖνος οὖν τὴν κλῆσιν ἐς δύʼ ἡμέρας

ἔθηκεν, ἔς γε τὴν ἕνην τε καὶ νέαν,

ἵνʼ αἱ θέσεις γίγνοιντο τῇ νουμηνίᾳ.

ἵνα δὴ τί³ τὴν ἕνην προσέθηχʼ;

ἵνʼ ὦ μέλε

παρόντες οἱ φεύγοντες ἡμέρᾳ μιᾷ

πρότερον ἀπαλλάττοινθʼ ἑκόντες, εἰ δὲ μή,

ἕωθεν ὑπανιῷντο τῇ νουμηνία.

πῶς οὐ δέχονται δῆτα τῇ νουμηνίᾳ