骑士

πάμπολυν τοῖς δημόταισι καὶ φίλοις παρασχεθεῖν·¹

πρὶν γὰρ εἶναι Περγασῆσιν ἔνεον ἐν ταῖς ἐμβάσιν.

ἆρα δῆτʼ οὐκ ἀπʼ ἀρχῆς ἐδήλους ἀναίδειαν,

ἥπερ μόνη προστατεῖ ῥητόρων;

ᾗ σὺ πιστεύων ἀμέλγεις τῶν ξένων τοὺς καρπίμους,

πρῶτος ὤν· ὁ δʼ Ἱπποδάμου λείβεται θεώμενος.

ἀλλʼ ἐφάνη γὰρ ἀνὴρ ἕτερος πολὺ

σοῦ μιαρώτερος, ὥστε με χαίρειν,

ὅς σε παύσει καὶ πάρεισι, δῆλός ἐστιν αὐτόθεν,

πανουργίᾳ τε καὶ θράσει

καὶ κοβαλικεύμασιν.

ἀλλʼ ὦ τραφεὶς ὅθενπέρ εἰσιν ἄνδρες οἵπερ εἰσίν,²

νῦν δεῖξον ὡς οὐδὲν λέγει τὸ σωφρόνως τραφῆναι.

καὶ μὴν ἀκούσαθʼ οἷός ἐστιν οὑτοσὶ πολίτης.

οὐκ αὖ μʼ ἐάσεις;

μὰ Δίʼ ἐπεὶ κἀγὼ πονηρός εἰμι.

ἐὰν δὲ μὴ ταύτῃ γʼ ὑπείκῃ, λέγʼ ὅτι κἀκ πονηρῶν.

οὐκ αὖ μʼ ἐάσεις;

μὰ Δία.

ναὶ μὰ Δία.

μὰ τὸν Ποσειδῶ.

ἀλλʼ αὐτὸ περὶ τοῦ πρότερος εἰπεῖν πρῶτα διαμαχοῦμαι.

οἴμοι διαρραγήσομαι.

καὶ μὴν ἐγὼ οὐ παρήσω.

πάρες πάρες πρὸς τῶν θεῶν αὐτῷ διαρραγῆναι.

τῷ καὶ πεποιθὼς ἀξιοῖς ἐμοῦ λέγειν ἔναντα;

ὁτιὴ λέγειν οἷός τε κἀγὼ καὶ καρυκοποιεῖν.

ἰδοὺ λέγειν.³ καλῶς γʼ ἂν οὖν σὺ πρᾶγμα προσπεσόν σοι

ὠμοσπάρακτον παραλαβὼν μεταχειρίσαιο χρηστῶς.

ἀλλʼ οἶσθʼ ὅπερ πεπονθέναι δοκεῖς; ὅπερ τὸ πλῆθος.

εἴ που δικίδιον εἶπας εὖ κατὰ ξένου μετοίκου,

τὴν νύκτα θρυλῶν καὶ λαλῶν ἐν ταῖς ὁδοῖς σεαυτῷ,

ὕδωρ τε πίνων κἀπιδεικνὺς τοὺς φίλους τʼ ἀνιῶν,

ᾤου δυνατὸς εἶναι λέγειν. ὦ μῶρε τῆς ἀνοίας.

τί δαὶ σὺ πίνων τὴν πόλιν πεποίηκας, ὥστε νυνὶ

ὑπὸ σοῦ μονωτάτου κατεγλωττισμένην σιωπᾶν;

ἐμοὶ γὰρ ἀντέθηκας ἀνθρώπων τίνʼ; ὅστις εὐθὺς

θύννεια θερμὰ καταφαγών, κᾆτʼ ἐπιπιὼν ἀκράτου

οἴνου χοᾶ κασαλβάσω τοὺς ἐν Πύλῳ στρατηγούς.

ἐγὼ δέ γʼ ἤνυστρον βοὸς καὶ κοιλίαν ὑείαν

καταβροχθίσας κᾆτʼ ἐπιπιὼν τὸν ζωμὸν ἀναπόνιπτος

λαρυγγιῶ τοὺς ῥήτορας καὶ Νικίαν ταράξω.

τὰ μὲν ἄλλα μʼ ἤρεσας λέγων·. ἓν δʼ οὐ προσίεταί με,

τῶν πραγμάτων ὁτιὴ μόνος τὸν ζωμὸν ἐκροφήσει.

ἀλλʼ οὐ λάβρακας καταφαγὼν Μιλησίους κλονήσεις.

ἀλλὰ σχελίδας ἐδηδοκὼς ὠνήσομαι μέταλλα.

ἐγὼ δʼ ἐπεσπηδῶν γε τὴν βουλὴν βίᾳ κυκήσω.

ἐγὼ δὲ κινήσω γέ σου τὸν πρωκτὸν ἀντὶ φύσκης.

ἐγὼ δέ γʼ ἐξέλξω σε τῆς πυγῆς θύραζε κύβδα.

νὴ τὸν Ποσειδῶ κἀμέ τἄρʼ, ἤνπερ γε τοῦτον ἕλκῃς.

οἷόν σε δήσω ʼνʼ τῷ ξύλῳ.

διώξομαί σε δειλίας.

ἡ βύρσα σου θρανεύσεται.

δερῶ σε θύλακον κλοπῆς.

διαπατταλευθήσει χαμαί.

περικόμματʼ ἔκ σου σκευάσω.

τὰς βλεφαρίδας σου παρατιλῶ.

τὸν πρηγορεῶνά σοὐκτεμῶ.

καὶ νὴ Δίʼ ἐμβαλόντες αὐτῷ

πάτταλον μαγειρικῶς

ἐς τὸ στόμʼ, εἶτα δʼ ἔνδοθεν

τὴν γλῶτταν ἐξείραντες αὐτοῦ

σκεψόμεσθʼ εὖ κἀνδρικῶς

κεχηνότος

τὸν πρωκτὸν εἰ χαλαζᾷ.

ἦν ἄρα⁴ πυρός γʼ ἕτερα θερμότερα καὶ λόγων

ἐν πόλει τῶν ἀναιδῶν ἀναιδέστεροι· καὶ τὸ πρᾶγμʼ

ἦν ἄρʼ οὐ φαῦλον ὧδʼ ἀλλʼ ἔπιθι καὶ στρόβει,

μηδὲν ὀλίγον ποίει. νῦν γὰρ ἔχεται μέσος·

ὡς ἐὰν νυνὶ μαλάξῃς αὐτὸν ἐν τῇ προσβολῇ,

δειλὸν εὑρήσεις· ἐγὼ γὰρ τοὺς τρόπους ἐπίσταμαι.

ἀλλʼ ὅμως οὗτος τοιοῦτος ὢν ἅπαντα τὸν βίον,

κᾆτʼ ἀνὴρ ἔδοξεν εἶναι, τἀλλότριον ἀμῶν θέρος.

νῦν δὲ τοὺς στάχυς ἐκείνους, οὓς ἐκεῖθεν ἤγαγεν,

ἐν ξύλῳ δήσας ἀφαύει κἀποδόσθαι βούλεται.

οὐ δέδοιχʼ ὑμᾶς, ἕως ἂν ζῇ τὸ βουλευτήριον

καὶ τὸ τοῦ δήμου πρόσωπον μακκοᾷ καθήμενον.

ὡς δὲ πρὸς πᾶν ἀναιδεύεται κοὐ μεθίστησι

τοῦ χρώματος τοῦ παρεστηκότος.

εἴ σε μὴ μισῶ, γενοίμην ἐν Κρατίνου κῴδιον,

καὶ διδασκοίμην προσᾴδειν Μορσίμου τραγῳδίᾳ.