埃勒克特拉

πολλὰς μὲν θρήνων ᾠδάς,

πολλὰς δʼ ἀντήρεις ᾔσθου

στέρνων πληγὰς αἱμασσομένων,

ὁπόταν δνοφερὰ νὺξ ὑπολειφθῇ·

τὰ δὲ παννυχίδων ἤδη στυγεραὶ

ξυνίσασʼ εὐναὶ μογερῶν οἴκων,

ὅσα τὸν δύστηνον ἐμὸν θρηνῶ

πατέρʼ, ὃν κατὰ μὲν βάρβαρον αἶαν

φοίνιος Ἄρης οὐκ ἐξένισεν,

μήτηρ δʼ ἡμὴ χὠ κοινολεχὴς

Αἴγισθος ὅπως δρῦν ὑλοτόμοι

σχίζουσι κάρα φονίῳ πελέκει,

κοὐδεὶς τούτων οἶκτος ἀπʼ ἄλλης

ἢ ʼμοῦ φέρεται, σοῦ, πάτερ, οὕτως

αἰκῶς οἰκτρῶς τε θανόντος.

ἀλλʼ οὐ μὲν δὴ

λήξω θρήνων στυγερῶν τε γόων,

ἔστʼ ἂν παμφεγγεῖς ἄστρων

ῥιπάς, λεύσσω δὲ τόδʼ ἦμαρ,

μὴ οὐ¹ τεκνολέτειρʼ ὥς τις ἀηδὼν

ἐπὶ κωκυτῷ τῶνδε πατρῴων

πρὸ θυρῶν ἠχὼ πᾶσι προφωνεῖν.

ὦ δῶμʼ Ἀΐδου καὶ Περσεφόνης,

ὦ χθόνιʼ Ἑρμῆ καὶ πότνιʼ Ἀρὰ

σεμναί τε θεῶν παῖδες Ἐρινύες,

αἳ τοὺς ἀδίκως θνῄσκοντας ὁρᾶθʼ,

αἳ τοὺς εὐνὰς ὑποκλεπτομένους,

ἔλθετʼ, ἀρήξατε, τίσασθε πατρὸς

φόνον ἡμετέρου,

καί μοι τὸν ἐμὸν πέμψατʼ ἀδελφόν·

μούνη γὰρ ἄγειν οὐκέτι σωκῶ

λύπης ἀντίρροπον ἄχθος.

ὦ παῖ, παῖ δυστανοτάτας

Ἠλέκτρα ματρός, τίνʼ ἀεὶ

τάκεις ὧδʼ ἀκόρεστον οἰμωγὰν

τὸν πάλαι ἐκ δολερᾶς ἀθεώτατα

ματρὸς ἁλόντʼ ἀπάταις Ἀγαμέμνονα

κακᾷ τε χειρὶ πρόδοτον; ὡς ὁ τάδε πορὼν

ὄλοιτʼ, εἴ μοι θέμις τάδʼ αὐδᾶν.

ὦ γενέθλα γενναίων,

ἥκετʼ ἐμῶν καμάτων παραμύθιον.

οἶδά τε καὶ ξυνίημι τάδʼ, οὔ τί με

φυγγάνει, οὐδʼ ἐθέλω προλιπεῖν τόδε,

μὴ οὐ τὸν ἐμὸν στενάχειν πατέρʼ ἄθλιον.

ἀλλʼ ὦ παντοίας φιλότητος ἀμειβόμεναι χάριν,

ἐᾶτέ μʼ ὧδʼ ἀλύειν,

αἰαῖ, ἱκνοῦμαι.

ἀλλʼ οὔτοι τόν γʼ ἐξ Ἀΐδα

παγκοίνου λίμνας πατέρʼ ἀν-

στάσεις οὔτε γόοισιν οὔτʼ εὐχαῖς.

ἀλλʼ ἀπὸ τῶν μετρίων ἐπʼ ἀμήχανον

ἄλγος ἀεὶ στενάχουσα διόλλυσαι,

ἐν οἷς ἀνάλυσίς ἐστιν οὐδεμία κακῶν.

τί μοι τῶν δυσφόρων ἐφίει;²

νήπιος ὃς τῶν οἰκτρῶς

οἰχομένων γονέων ἐπιλάθεται.

ἀλλʼ ἐμέ γʼ ἁ στονόεσσʼ ἄραρεν φρένας,

ἃ Ἴτυν, αἰὲν Ἴτυν ὀλοφύρεται,

ὄρνις ἀτυζομένα, Διὸς ἄγγελος.

ἰὼ παντλάμων Νιόβα, σὲ δʼ ἔγωγε νέμω θεόν,

ἅτʼ ἐν τάφῳ πετραίῳ

αἰεὶ δακρύεις.

οὔτοι σοὶ μούνᾳ, τέκνον,

ἄχος ἐφάνη βροτῶν,

πρὸς ὅ τι σὺ τῶν ἔνδον εἶ περισσά,

οἷς ὁμόθεν εἶ καὶ γονᾷ ξύναιμος,

οἵα Χρυσόθεμις ζώει καὶ Ἰφιάνασσα,

κρυπτᾷ τʼ ἀχέων ἐν ἥβᾳ,

ὄλβιος, ὃν ἁ κλεινὰ

γᾶ ποτε Μυκηναίων

δέξεται εὐπατρίδαν, Διὸς εὔφρονι

βήματι μολόντα τάνδε γᾶν Ὀρέσταν.

ὅν γʼ ἐγὼ ἀκάματα προσμένουσʼ, ἄτεκνος,

τάλαινʼ, ἀνύμφευτος αἰὲν οἰχνῶ,

δάκρυσι μυδαλέα, τὸν ἀνήνυτον

οἶτον ἔχουσα κακῶν· ὁ δὲ λάθεται

ὧν τʼ ἔπαθʼ ὧν τʼ ἐδάη. τί γὰρ οὐκ ἐμοὶ

ἔρχεται ἀγγελίας ἀπατώμενον;

ἀεὶ μὲν γὰρ ποθεῖ,

ποθῶν δʼ οὐκ ἀξιοῖ φανῆναι.

θάρσει μοι, θάρσει, τέκνον.

ἔτι μέγας οὐρανῷ

Ζεύς, ὃς ἐφορᾷ πάντα καὶ κρατύνει·

ᾧ τὸν ὑπεραλγῆ χόλον νέμουσα

μήθʼ οἷς ἐχθαίρεις ὑπεράχθεο μήτʼ ἐπιλάθου·

χρόνος γὰρ εὐμαρὴς θεός.

οὔτε γὰρ ὁ τὰν Κρῖσαν

βούνομον ἔχων ἀκτὰν

παῖς Ἀγαμεμνονίδας ἀπερίτροπος

οὔθʼ ὁ παρὰ τὸν Ἀχέροντα θεὸς ἀνάσσων.

ἀλλʼ ἐμὲ μὲν ὁ πολὺς ἀπολέλοιπεν ἤδη

βίοτος ἀνέλπιστος, οὐδʼ ἔτʼ ἀρκῶ·

ἅτις ἄνευ τεκέων κατατάκομαι,

ἇς φίλος οὔτις ἀνὴρ ὑπερίσταται,

ἀλλʼ ἁπερεί τις ἔποικος ἀναξία

οἰκονομῶ θαλάμους πατρός, ὧδε μὲν

ἀεικεῖ σὺν στολᾷ,

κεναῖς δʼ ἀμφίσταμαι τραπέζαις.

οἰκτρὰ μὲν νόστοις αὐδά,

οἰκτρὰ δʼ ἐν κοίταις πατρῴαις

ὅτε οἱ³ παγχάλκων ἀνταία

γενύων ὡρμάθη πλαγά.

δόλος ἦν ὁ φράσας, ἔρος ὁ κτείνας,

δεινὰν δεινῶς προφυτεύσαντες

μορφάν, εἴτʼ οὖν θεὸς εἴτε βροτῶν

ἦν ὁ ταῦτα πράσσων.

ὦ πασᾶν κείνα πλέον ἁμέρα

ἐλθοῦσʼ ἐχθίστα δή μοι·