埃勒克特拉

ὦ νύξ, ὦ δείπνων ἀρρήτων

ἔκπαγλʼ ἄχθη,

τοὺς¹ ἐμὸς ἴδε πατὴρ

θανάτους αἰκεῖς διδύμαιν χειροῖν,

αἳ τὸν ἐμὸν εἷλον βίον πρόδοτον, αἵ μʼ ἀπώλεσαν·

οἷς θεὸς ὁ μέγας Ὀλύμπιος

ποίνιμα πάθεα παθεῖν πόροι,

μηδέ ποτʼ ἀγλαΐας ἀποναίατο

τοιάδʼ ἀνύσαντες ἔργα.

φράζου μὴ πόρσω φωνεῖν.

οὐ γνώμαν ἴσχεις ἐξ οἵων

τὰ παρόντʼ οἰκείας εἰς ἄτας

ἐμπίπτεις οὕτως αἰκῶς;

πολὺ γάρ τι κακῶν ὑπερεκτήσω,

σᾷ δυσθύμῳ τίκτουσʼ ἀεὶ

ψυχᾷ πολέμους· τὰ δὲ τοῖς δυνατοῖς

οὐκ ἐριστὰ πλάθειν.²

δεινοῖς ἠναγκάσθην, δεινοῖς·

ἔξοιδʼ, οὐ λάθει μʼ ὀργά.

ἀλλʼ ἐν γὰρ δεινοῖς οὐ σχήσω

ταύτας ἄτας,

ὄφρα με βίος ἔχῃ.

τίνι γάρ ποτʼ ἄν, ὦ φιλία γενέθλα,

πρόσφορον ἀκούσαιμʼ ἔπος, τίνι φρονοῦντι καίρια;

ἄνετέ μʼ ἄνετε, παράγοροι·

τάδε γὰρ ἄλυτα κεκλήσεται,

οὐδέ ποτʼ ἐκ καμάτων ἀποπαύσομαι

ἀνάριθμος ὧδε θρήνων.

ἀλλʼ οὖν εὐνοίᾳ γʼ αὐδῶ,

μάτηρ ὡσεί τις πιστά,

μὴ τίκτειν σʼ ἄταν ἄταις.

καὶ τί μέτρον κακότατος ἔφυ; φέρε,

πῶς ἐπὶ τοῖς φθιμένοις ἀμελεῖν καλόν;

ἐν τίνι τοῦτʼ ἔβλαστʼ ἀνθρώπων;

μήτʼ εἴην³ ἔντιμος τούτοις

μήτʼ, εἴ τῳ πρόσκειμαι χρηστῷ,

ξυνναίοιμʼ εὔκηλος, γονέων

ἐκτίμους ἴσχουσα πτέρυγας

ὀξυτόνων γόων.

εἰ γὰρ ὁ μὲν θανὼν γᾶ τε καὶ οὐδὲν ὢν

κείσεται τάλας,

οἱ δὲ μὴ πάλιν

δώσουσʼ ἀντιφόνους δίκας,

ἔρροι τʼ ἂν αἰδὼς

ἁπάντων τʼ εὐσέβεια θνατῶν.

ἐγὼ μέν, ὦ παῖ, καὶ τὸ σὸν σπεύδουσʼ ἅμα

καὶ τοὐμὸν αὐτῆς ἦλθον· εἰ δὲ μὴ καλῶς

λέγω, σὺ νίκα· σοὶ γὰρ ἑψόμεσθʼ ἅμα.

αἰσχύνομαι μέν, ὦ γυναῖκες, εἰ δοκῶ

πολλοῖσι θρήνοις δυσφορεῖν ὑμῖν ἄγαν.

ἀλλʼ ἡ βία γὰρ ταῦτʼ ἀναγκάζει με δρᾶν,

σύγγνωτε· πῶς γὰρ ἥτις εὐγενὴς γυνή,

πατρῷʼ ὁρῶσα πήματʼ, οὐ δρῴη τάδʼ ἄν;

ἁγὼ κατʼ ἦμαρ καὶ κατʼ εὐφρόνην ἀεὶ

θάλλοντα μᾶλλον ἢ καταφθίνονθʼ ὁρῶ·

ᾗ πρῶτα μὲν τὰ μητρός, ἥ μʼ ἐγείνατο,

ἔχθιστα συμβέβηκεν· εἶτα δώμασιν

ἐν τοῖς ἐμαυτῆς τοῖς φονεῦσι τοῦ πατρὸς

ξύνειμι, κἀκ τῶνδʼ ἄρχομαι κἀκ τῶνδέ μοι

λαβεῖν θʼ ὁμοίως καὶ τὸ τητᾶσθαι πέλει.

ἔπειτα ποίας ἡμέρας δοκεῖς μʼ ἄγειν,

ὅταν θρόνοις Αἴγισθον ἐνθακοῦντʼ ἴδω

τοῖσιν πατρῴοις, εἰσίδω δʼ ἐσθήματα

φοροῦντʼ ἐκείνῳ ταὐτὰ καὶ παρεστίους

σπένδοντα λοιβὰς ἔνθʼ ἐκεῖνον ὤλεσεν,

ἴδω δὲ τούτων τὴν τελευταίαν ὕβριν,

τὸν αὐτοέντην ἡμὶν ἐν κοίτῃ πατρὸς

ξὺν τῇ ταλαίνῃ μητρί, μητέρʼ⁴ εἰ χρεὼν

ταύτην προσαυδᾶν τῷδε συγκοιμωμένην·

ἡ δʼ ὧδε τλήμων ὥστε τῷ μιάστορι

ξύνεστʼ, ἐρινὺν οὔτινʼ ἐκφοβουμένη·

ἀλλʼ ὥσπερ ἐγγελῶσα τοῖς ποιουμένοις,

εὑροῦσʼ ἐκείνην ἡμέραν, ἐν ᾗ τότε

πατέρα τὸν ἀμὸν ἐκ δόλου κατέκτανεν,

ταύτῃ χοροὺς ἵστησι καὶ μηλοσφαγεῖ

θεοῖσιν ἔμμηνʼ ἱερὰ τοῖς σωτηρίοις.

ἐγὼ δʼ ὁρῶσʼ ἡ δύσμορος κατὰ στέγας

κλαίω, τέτηκα, κἀπικωκύω πατρὸς

τὴν δυστάλαιναν δαῖτʼ ἐπωνομασμένην

αὐτὴ πρὸς αὑτήν. οὐδὲ γὰρ κλαῦσαι πάρα⁵

τοσόνδʼ ὅσον μοι θυμὸς ἡδονὴν φέρει.

αὕτη γὰρ ἡ λόγοισι γενναία γυνὴ

φωνοῦσα τοιάδʼ ἐξονειδίζει κακά·

ὦ δύσθεον μίσημα, σοὶ μόνῃ πατὴρ

τέθνηκεν; ἄλλος δʼ οὔτις ἐν πένθει βροτῶν;

κακῶς ὄλοιο, μηδέ σʼ ἐκ γόων ποτὲ

τῶν νῦν ἀπαλλάξειαν οἱ κάτω θεοί.

τάδʼ ἐξυβρίζει· πλὴν ὅταν κλύῃ τινὸς

ἥξοντʼ Ὀρέστην· τηνικαῦτα δʼ ἐμμανὴς

βοᾷ παραστᾶσʼ· οὐ σύ μοι τῶνδʼ αἰτία;

οὐ σὸν τόδʼ ἐστὶ τοὔργον, ἥτις ἐκ χερῶν

κλέψασʼ Ὀρέστην τῶν ἐμῶν ὑπεξέθου;

ἀλλʼ ἴσθι τοι τίσουσά γʼ ἀξίαν δίκην.

τοιαῦθʼ ὑλακτεῖ, σὺν δʼ ἐποτρύνει πέλας

ὁ κλεινὸς αὐτῇ ταὐτὰ νυμφίος παρών,

ὁ πάντʼ ἄναλκις οὗτος, ἡ πᾶσα βλάβη,

ὁ σὺν γυναιξὶ τὰς μάχας ποιούμενος.