埃勒克特拉

ἆρʼ ὑμὶν ὡς ἀλγοῦσα¹ κὠδυνωμένη

δεινῶς δακρῦσαι κἀπικωκῦσαι δοκεῖτὸν υἱὸν ἡ δύστηνος ὧδʼ ὀλωλότα;

ἀλλʼ ἐγγελῶσα φροῦδος· ὦ τάλαινʼ ἐγώ.

Ὀρέστα φίλταθʼ, ὥς μʼ ἀπώλεσας θανών.

ἀποσπάσας γὰρ τῆς ἐμῆς οἴχει φρενὸςαἵ μοι μόναι παρῆσαν ἐλπίδων ἔτι,

σὲ πατρὸς ἥξειν ζῶντα τιμωρόν ποτεκἀμοῦ ταλαίνης. νῦν δὲ ποῖ με χρὴ μολεῖν;

μόνη γάρ εἰμι, σοῦ τʼ ἀπεστερημένηκαὶ πατρός. ἤδη δεῖ με δουλεύειν πάλιν

ἐν τοῖσιν ἐχθίστοισιν ἀνθρώπων ἐμοὶφονεῦσι πατρός. ἆρά μοι καλῶς ἔχει;

ἀλλʼ οὔ τι μὴν ἔγωγε τοῦ λοιποῦ χρόνουξύνοικος, εἴσειμʼ, ἀλλὰ τῇδε πρὸς πύλῃ

παρεῖσʼ ἐμαυτὴν ἄφιλος αὐανῶ βίον.²

πρὸς ταῦτα καινέτω τις, εἰ βαρύνεται,τῶν ἔνδον ὄντων· ὡς χάρις μέν, ἢν κτάνῃ,

λύπη δʼ, ἐὰν ζῶ· τοῦ βίου δʼ οὐδεὶς πόθος.

ποῦ ποτε κεραυνοὶ Διὸς ἢ ποῦ φαέθων

Ἅλιος, εἰ ταῦτʼ ἐφορῶντες κρύπτουσιν ἕκηλοι;

ἒ ἔ, αἰαῖ.

ὦ παῖ, τί δακρύεις;

φεῦ.

μηδὲν μέγʼ ἀΰσῃς.

ἀπολεῖς.

πῶς;

εἰ τῶν φανερῶς οἰχομένων

εἰς Ἀΐδαν ἐλπίδʼ ὑποίσεις, κατʼ ἐμοῦ τακομέναςμᾶλλον ἐπεμβάσει.

οἶδα γὰρ ἄνακτʼ Ἀμφιάρεων³ χρυσοδέτοις

ἕρκεσι κρυφθέντα γυναικῶν· καὶ νῦν ὑπὸ γαίας

ἒ ἔ, ἰώ.

πάμψυχος ἀνάσσει.

φεῦ.

φεῦ δῆτʼ· ὀλοὰ γὰρ

ἐδάμη.

ναί.

οἶδʼ οἶδʼ· ἐφάνη γὰρ μελέτωρἀμφὶ τὸν ἐν πένθει· ἐμοὶ δʼ οὔτις ἔτʼ ἔσθʼ· ὃς γὰρ ἔτʼ ἦν,

φροῦδος ἀναρπασθείς.

δειλαία δειλαίων κυρεῖς.

κἀγὼ τοῦδʼ ἴστωρ, ὑπερίστωρ,

πανσύρτῳ παμμήνῳ πολλῶν

δεινῶν στυγνῶν τʼ αἰῶνι.

εἴδομεν ἁθρήνεις.

μή μέ νυν μηκέτιπαραγάγῃς, ἵνʼ οὐ

τί φής;

πάρεισιν ἐλπίδων ἔτι κοινοτόκων⁴εὐπατριδᾶν ἀρωγαί.

πᾶσι θνατοῖς ἔφυ μόρος.

ἦ καὶ χαλάργοις ἐν ἁμίλλαιςοὕτως, ὡς κείνῳ δυστάνῳ,

τμητοῖς ὁλκοῖς ἐγκῦρσαι;

ἄσκοπος ἁ λώβα.

πῶς γὰρ οὔκ; εἰ ξένοςἄτερ ἐμᾶν χερῶν

παπαῖ.

κέκευθεν, οὔτε του τάφου ἀντιάσας

οὔτε γόων παρʼ ἡμῶν.

ὑφʼ ἡδονῆς τοι, φιλτάτη, διώκομαιτὸ κόσμιον μεθεῖσα σὺν τάχει μολεῖν·

φέρω γὰρ ἡδονάς τε κἀνάπαυλαν ὧνπάροιθεν εἶχες καὶ κατέστενες κακῶν

πόθεν δʼ ἂν εὕροις τῶν ἐμῶν σὺ πημάτωνἄρηξιν, οἷς ἴασιν οὐκ ἔνεστʼ ἰδεῖν;

πάρεστʼ Ὀρέστης ἡμίν, ἴσθι τοῦτʼ ἐμοῦ

κλύουσʼ, ἐναργῶς, ὥσπερ εἰσορᾷς ἐμέ.

ἀλλʼ ἦ μέμηνας, ὦ τάλαινα, κἀπὶ τοῖςσαυτῆς κακοῖσι κἀπὶ τοῖς ἐμοῖς γελᾷς;

μὰ τὴν πατρῴαν ἑστίαν, ἀλλʼ οὐχ ὕβρει

λέγω τάδʼ, ἀλλʼ ἐκεῖνον ὡς παρόντα νῷν.

οἴμοι τάλαινα· καὶ τίνος βροτῶν λόγοντόνδʼ εἰσακούσασʼ ὧδε πιστεύεις ἄγαν;

ἐγὼ μὲν ἐξ ἐμοῦ τε κοὐκ ἄλλης, σαφῆ

σημεῖʼ ἰδοῦσα, τῷδε πιστεύω λόγῳ.

τίνʼ, ὦ τάλαινʼ, ἔχουσα πίστιν; ἐς τί μοι

βλέψασα θάλπει τῷδʼ ἀνηκέστῳ πυρί;

πρός νυν θεῶν ἄκουσον, ὡς μαθοῦσά μου

τὸ λοιπὸν ἢ φρονοῦσαν ἢ μωρὰν λέγῃς.

σὺ δʼ οὖν λέγʼ, εἴ σοι τῷ λόγῳ τις ἡδονή.

καὶ δὴ λέγω σοι πᾶν ὅσον κατειδόμην.

ἐπεὶ γὰρ ἦλθον πατρὸς ἀρχαῖον τάφον,

ὁρῶ κολώνης ἐξ ἄκρας νεορρύτουςπηγὰς γάλακτος καὶ περιστεφῆ κύκλῳ

πάντων ὅσʼ ἐστὶν ἀνθέων θήκην πατρός.

ἰδοῦσα δʼ ἔσχον θαῦμα, καὶ περισκοπῶ

μή πού τις ἡμῖν ἐγγὺς ἐγχρίμπτῃ βροτῶν.

ὡς δʼ ἐν γαλήνῃ πάντʼ ἐδερκόμην τόπον,

τύμβου προσεῖρπον ἆσσον· ἐσχάτης δʼ ὁρῶ

πυρᾶς νεώρη βόστρυχον τετμημένον·

κεὐθὺς τάλαινʼ ὡς εἶδον, ἐμπαίει τί μοιψυχῇ σύνηθες ὄμμα,⁵ φιλτάτου βροτῶν

πάντων Ὀρέστου τοῦθʼ ὁρᾶν τεκμήριον·

καὶ χερσὶ βαστάσασα δυσφημῶ μὲν οὔ,

χαρᾷ δὲ πίμπλημʼ εὐθὺς ὄμμα δακρύων.

καὶ νῦν θʼ ὁμοίως καὶ τότʼ ἐξεπίσταμαι

μή του τόδʼ ἀγλάϊσμα πλὴν κείνου μολεῖν·

τῷ γὰρ προσήκει πλήν γʼ ἐμοῦ καὶ σοῦ τόδε;