埃勒克特拉

καλῶς· ὑπάρχει γάρ σε μὴ γνῶναί τινα.¹

ἤγγειλας, ὡς ἔοικεν, ὡς τεθνηκότα.

εἷς τῶν ἐν Ἅιδου μάνθανʼ ἐνθάδʼ ὢν ἀνήρ.²

χαίρουσιν οὖν τούτοισιν; ἢ τίνες λόγοι;

τελουμένων εἴποιμʼ ἄν· ὡς δὲ νῦν ἔχει,

καλῶς τὰ κείνων πάντα, καὶ τὰ μὴ καλῶς.

τίς οὗτός ἐστʼ, ἀδελφέ; πρὸς θεῶν φράσον.

οὐχὶ ξυνίης;

οὐδέ γʼ ἐς θυμὸν φέρω.

οὐκ οἶσθʼ ὅτῳ μʼ ἔδωκας εἰς χέρας ποτέ;

ποίῳ; τί φωνεῖς;

οὗ τὸ Φωκέων πέδον

ὑπεξεπέμφθην σῇ προμηθίᾳ χεροῖν.

ἦ κεῖνος οὗτος, ὅν ποτʼ ἐκ πολλῶν ἐγὼ

μόνον προσηῦρον πιστὸν ἐν πατρὸς φόνῳ;

ὅδʼ ἐστί· μή μʼ ἔλεγχε πλείοσιν λόγοις.

ὦ φίλτατον φῶς, ὦ μόνος σωτὴρ δόμων

Ἀγαμέμνονος, πῶς ἦλθες; ἦ σὺ κεῖνος εἶ,

ὃς τόνδε κἄμʼ ἔσωσας ἐκ πολλῶν πόνων;

ὦ φίλταται μὲν χεῖρες, ἥδιστον δʼ ἔχων

ποδῶν ὑπηρέτημα, πῶς οὕτω πάλαι

ξυνών μʼ ἔληθες οὐδʼ ἔφαινες, ἀλλά με

λόγοις ἀπώλλυς, ἔργʼ ἔχων ἥδιστʼ ἐμοί;³

χαῖρʼ, ὦ πάτερ· πατέρα γὰρ εἰσορᾶν δοκῶ·

χαῖρʼ· ἴσθι δʼ ὡς μάλιστά σʼ ἀνθρώπων ἐγὼ

ἤχθηρα κἀφίλησʼ ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ.

ἀρκεῖν δοκεῖ μοι· τοὺς γὰρ ἐν μέσῳ λόγους

πολλαὶ κυκλοῦνται νύκτες ἡμέραι τʼ ἴσαι,

αἳ ταῦτά σοι δείξουσιν, Ἠλέκτρα, σαφῆ.

σφῷν δʼ ἐννέπω γε τοῖν παρεστώτοιν ὅτι

νῦν καιρὸς ἔρδειν· νῦν Κλυταιμνήστρα μόνη,

νῦν οὔτις ἀνδρῶν ἔνδον· εἰ δʼ ἐφέξετον,

φροντίζεθʼ ὡς τούτοις τε καὶ σοφωτέροις

ἄλλοισι τούτων πλείοσιν μαχούμενοι.⁴

οὐκ ἂν μακρῶν ἔθʼ ἡμὶν οὐδὲν ἂν λόγων,

Πυλάδη, τόδʼ εἴη τοὔργον, ἀλλʼ ὅσον τάχος

χωρεῖν ἔσω, πατρῷα προσκύσανθʼ ἕδη

θεῶν, ὅσοιπερ πρόπυλα ναίουσιν τάδε.

ἄναξ Ἄπολλον, ἵλεως αὐτοῖν κλύε

ἐμοῦ τε πρὸς τούτοισιν, ἥ σε πολλὰ δὴ

ἀφʼ ὧν ἔχοιμι λιπαρεῖ προύστην χερί.

νῦν δʼ, ὦ Λύκειʼ Ἄπολλον, ἐξ οἵων ἔχω

αἰτῶ, προπίτνω, λίσσομαι, γενοῦ πρόφρων

ἡμῖν ἀρωγὸς τῶνδε τῶν βουλευμάτων,

καὶ δεῖξον ἀνθρώποισι τἀπιτίμια

τῆς δυσσεβείας οἷα δωροῦνται θεοί.

ἴδεθʼ ὅποι προνέμεται

τὸ δυσέριστον αἷμα φυσῶν Ἄρης.

βεβᾶσιν ἄρτι δωμάτων ὑπόστεγοι

μετάδρομοι κακῶν πανουργημάτων ἄφυκτοι κύνες,

ὥστʼ οὐ μακρὰν ἔτʼ ἀμμενεῖ

τοὐμὸν φρενῶν ὄνειρον αἰωρούμενον.

παράγεται γὰρ ἐνέρων

δολιόπους ἀρωγὸς εἴσω στέγας,

ἀρχαιόπλουτα πατρὸς εἰς ἑδώλια,

νεακόνητον αἷμα χειροῖν ἔχων· ὁ Μαίας δὲ παῖς

Ἑρμῆς σφʼ ἄγει δόλον σκότῳ

κρύψας πρὸς αὐτὸ τέρμα κοὐκέτʼ ἀμμένει.

ὦ φίλταται γυναῖκες, ἅνδρες αὐτίκα

τελοῦσι τοὔργον· ἀλλὰ σῖγα πρόσμενε.

πῶς δή; τί νῦν πράσσουσιν;

ἡ μὲν ἐς τάφον

λέβητα κοσμεῖ, τὼ δʼ ἐφέστατον πέλας.

σὺ δʼ ἐκτὸς ᾖξας πρὸς τί;

φρουρήσουσʼ ὅπως

Αἴγισθος ἡμᾶς μὴ λάθῃ μολὼν ἔσω.

αἰαῖ. ἰὼ στέγαι

φίλων ἔρημοι, τῶν δʼ ἀπολλύντων πλέαι.

βοᾷ τις ἔνδον· οὐκ ἀκούετʼ, ὦ φίλαι;

ἤκουσʼ ἀνήκουστα δύστανος, ὥστε φρῖξαι.

οἴμοι τάλαινʼ· Αἴγισθε, ποῦ ποτʼ ὢν κυρεῖς;

ἰδοὺ μάλʼ αὖ θροεῖ τις.

ὦ τέκνον τέκνον, οἴκτιρε τὴν τεκοῦσαν.

ἀλλʼ οὐκ ἐκ σέθεν

ᾠκτίρεθʼ οὗτος⁵ οὐδʼ ὁ γεννήσας πατήρ.

ὦ πόλις, ὦ γενεὰ τάλαινα, νῦν σοι

μοῖρα καθαμερία φθίνει φθίνει.

ὤμοι πέπληγμαι.

παῖσον, εἰ σθένεις, διπλῆν.

ὤμοι μάλʼ αὖθις.

εἰ γὰρ Αἰγίσθῳ θʼ ὁμοῦ.

τελοῦσʼ ἀραί· ζῶσιν οἱ γᾶς ὑπαὶ κείμενοι.

παλίρρυτον γὰρ αἷμʼ ὑπεξαιροῦσι τῶν

κτανόντων οἱ πάλαι θανόντες.

καὶ μὴν πάρεισιν οἵδε· φοινία δὲ χεὶρ

στάζει θυηλῆς Ἄρεος, οὐδʼ ἔχω ψέγειν.

Ὀρέστα, πῶς κυρεῖτε;

τἀν δόμοισι μὲν

καλῶς, Ἀπόλλων εἰ καλῶς ἐθέσπισεν.

τέθνηκεν ἡ τάλαινα;

μηκέτʼ ἐκφοβοῦ

μητρῷον ὥς σε λῆμʼ ἀτιμάσει ποτέ.

παύσασθε· λεύσσω γὰρ Αἴγισθον ἐκ προδήλου.

ὦ παῖδες, οὐκ ἄψορρον;