埃勒克特拉

εἰσορᾶτε ποῦ τὸν ἄνδρʼ;

ἐφʼ ἡμῖν οὗτος ἐκ προαστίου

χωρεῖ γεγηθὼς

βᾶτε κατʼ ἀντιθύρων ὅσον τάχιστα,

νῦν, τὰ πρὶν εὖ θέμενοι, τάδʼ ὡς πάλιν.

θάρσει· τελοῦμεν.

ᾗ νοεῖς ἔπειγέ νυν.

καὶ δὴ βέβηκα.

τἀνθάδʼ ἂν μέλοιτʼ ἐμοί.

διʼ ὠτὸς ἂν παῦρά γʼ ὡς ἠπίως ἐννέπειν¹

πρὸς ἄνδρα τόνδε συμφέροι, λαθραῖον ὡς

ὀρούσῃ πρὸς δίκας ἀγῶνα.

τίς οἶδεν ὑμῶν ποῦ ποθʼ οἱ Φωκῆς ξένοι,

οὕς φασʼ Ὀρέστην ἡμὶν ἀγγεῖλαι βίον

λελοιπόθʼ ἱππικοῖσιν ἐν ναυαγίοις;

σέ τοι, σὲ κρίνω, ναὶ σέ, τὴν ἐν τῷ πάρος

χρόνῳ θρασεῖαν· ὡς μάλιστα σοὶ μέλειν

οἶμαι, μάλιστα δʼ ἂν κατειδυῖαν φράσαι.

ἔξοιδα· πῶς γὰρ οὐχί; συμφορᾶς γὰρ ἂν

ἔξωθεν εἴην τῶν ἐμῶν τῆς φιλτάτης.²

ποῦ δῆτʼ ἂν εἶεν οἱ ξένοι; δίδασκέ με.

ἔνδον· φίλης γὰρ προξένου κατήνυσαν.

ἦ καὶ θανόντʼ ἤγγειλαν ὡς ἐτητύμως;

οὔκ, ἀλλὰ κἀπέδειξαν, οὐ λόγῳ μόνον.

πάρεστʼ ἄρʼ ἡμῖν ὥστε κἀμφανῆ μαθεῖν;

πάρεστι δῆτα, καὶ μάλʼ ἄζηλος θέα.

ἦ πολλὰ χαίρειν μʼ εἶπας οὐκ εἰωθότως.

χαίροις ἄν, εἴ σοι χαρτὰ τυγχάνοι τάδε.

σιγᾶν ἄνωγα κἀναδεικνύναι πύλας

πᾶσιν Μυκηναίοισιν Ἀργείοις θʼ ὁρᾶν,

ὡς εἴ τις αὐτῶν ἐλπίσιν κεναῖς πάρος

ἐξῄρετʼ ἀνδρὸς τοῦδε, νῦν ὁρῶν νεκρὸν

στόμια δέχηται τἀμὰ μηδὲ πρὸς βίαν

ἐμοῦ κολαστοῦ προστυχὼν φύσῃ φρένας.

καὶ δὴ τελεῖται τἀπʼ ἐμοῦ· τῷ γὰρ χρόνῳ

νοῦν ἔσχον, ὥστε συμφέρειν τοῖς κρείσσοσιν.

ὦ Ζεῦ, δέδορκα φάσμʼ ἄνευ φθόνου μὲν οὐ

πεπτωκός·³ εἰ δʼ ἔπεστι νέμεσις, οὐ λέγω.

χαλᾶτε πᾶν κάλυμμʼ ἀπʼ ὀφθαλμῶν, ὅπως

τὸ συγγενές τοι κἀπʼ ἐμοῦ θρήνων τύχῃ.

αὐτὸς σὺ βάσταζʼ· οὐκ ἐμὸν τόδʼ, ἀλλὰ σόν,

τὸ ταῦθʼ ὁρᾶν τε καὶ προσηγορεῖν φίλως.

ἀλλʼ εὖ παραινεῖς κἀπιπείσομαι· σὺ δέ,

εἴ που κατʼ οἶκόν μοι Κλυταιμνήστρα, κάλει.

αὕτη πέλας σοῦ· μηκέτʼ ἄλλοσε σκόπει.

οἴμοι, τί λεύσσω;

τίνα φοβεῖ; τίνʼ ἀγνοεῖς;

τίνων ποτʼ ἀνδρῶν ἐν μέσοις ἀρκυστάτοις πέπτωχʼ ὁ τλήμων;

οὐ γὰρ αἰσθάνει πάλαι

ζῶντας θανοῦσιν οὕνεκʼ ἀνταυδᾷς ἴσα;⁴

οἴμοι, ξυνῆκα τοὔπος· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως

ὅδʼ οὐκ Ὀρέστης ἔσθʼ ὁ προσφωνῶν ἐμέ.

καὶ μάντις ὢν ἄριστος ἐσφάλλου πάλαι.

ὄλωλα δὴ δείλαιος. ἀλλά μοι πάρες

κἂν σμικρὸν εἰπεῖν.

μὴ πέρα λέγειν ἔα

πρὸς θεῶν, ἀδελφέ, μηδὲ μηκύνειν λόγους.

τί γὰρ βροτῶν ἂν σὺν κακοῖς μεμιγμένων

θνῄσκειν ὁ μέλλων οὐ χρόνου κέρδος φέροι;

ἀλλʼ ὡς τάχιστα κτεῖνε καὶ κτανὼν πρόθες

ταφεῦσιν, ὧν τόνδʼ εἰκός ἐστι τυγχάνειν,

ἄποπτον ἡμῶν· ὡς ἐμοὶ τόδʼ ἂν κακῶν

μόνον γένοιτο τῶν πάλαι λυτήριον.

χωροῖς ἂν εἴσω σὺν τάχει· λόγων γὰρ οὐ

νῦν ἐστιν ἁγών, ἀλλὰ σῆς ψυχῆς πέρι.

τί δʼ ἐς δόμους ἄγεις με; πῶς, τόδʼ εἰ καλὸν

τοὔργον, σκότου δεῖ κοὐ πρόχειρος εἶ κτανεῖν;

μὴ τάσσε· χώρει δʼ ἔνθαπερ κατέκτανες

πατέρα τὸν ἀμόν, ὡς ἂν ἐν ταὐτῷ θάνῃς.

ἦ πᾶσʼ ἀνάγκη τήνδε τὴν στέγην ἰδεῖν

τά τʼ ὄντα καὶ μέλλοντα Πελοπιδῶν κακά;

τὰ γοῦν σʼ· ἐγώ σοι μάντις εἰμὶ τῶνδʼ ἄκρος.

ἀλλʼ οὐ πατρῴαν τὴν τέχνην ἐκόμπασας.

πόλλʼ ἀντιφωνεῖς, ἡ δʼ ὁδὸς βραδύνεται.

ἀλλʼ ἕρφʼ.

ὑφηγοῦ.

σοὶ βαδιστέον πάρος.

ἦ μὴ φύγω σε;

μὴ μὲν οὖν καθʼ ἡδονὴν

θάνῃς· φυλάξαι δεῖ με τοῦτό σοι πικρόν.

χρῆν δʼ εὐθὺς εἶναι τήνδε τοῖς πᾶσιν δίκην,

ὅστις πέρα πράσσειν τι τῶν νόμων θέλει,

κτείνειν· τὸ γὰρ πανοῦργον οὐκ ἂν ἦν πολύ.

ὦ σπέρμʼ Ἀτρέως, ὡς πολλὰ παθὸν

διʼ ἐλευθερίας μόλις ἐξῆλθες

τῇ νῦν ὁρμῇ τελεωθέν.