埃勒克特拉

ἔξοιδα, παῖ, ταῦτʼ· ἀλλʼ ὅταν παρουσίαφράζῃ, τότʼ ἔργων τῶνδε μεμνῆσθαι χρεών.

ὁ πᾶς ἐμοί,

ὁ πᾶς ἂν πρέποι παρὼν ἐννέπειν

τάδε δίκᾳ χρόνος·

μόλις γὰρ ἔσχον νῦν ἐλεύθερον στόμα.

ξύμφημι κἀγώ· τοιγαροῦν σῴζου τόδε.

τί δρῶσα;

οὗ μή ʼστι καιρὸς μὴ μακρὰν βούλου λέγειν.

τίς οὖν ἂν ἀξίαν γε σοῦ πεφηνότος

μεταβάλοιτʼ ἂν ὧδε σιγὰν λόγων;¹

ἐπεί σε νῦν ἀφράστως

ἀέλπτως τʼ ἐσεῖδον.

τότʼ εἶδες, εὖτε θεοί μʼ ἐπώτρυναν μολεῖν

ἔφρασας ὑπερτέραν

τᾶς πάρος ἔτι χάριτος, εἴ σε θεὸς ἐπόρισεν

ἁμέτερα πρὸς μέλαθρα· δαιμόνιον

αὐτὸ τίθημʼ ἐγώ.

τὰ μέν σʼ ὀκνῶ χαίρουσαν εἰργαθεῖν, τὰ δὲ

δέδοικα λίαν ἡδονῇ νικωμένην.

ἰὼ χρόνῳ μακρῷ φιλτάταν ὁδὸν

ἐπαξιώσας ὧδέ μοι φανῆναι,

μή τί με, πολύπονον ὧδʼ ἰδὼν

τί μὴ ποήσω;

μή μʼ ἀποστερήσῃς

τῶν σῶν προσώπων ἁδονὰν μεθέσθαι.²

ἦ κάρτα κἂν ἄλλοισι θυμοίμην ἰδών.

ξυναινεῖς;

τί μὴν οὔ;

ὦ φίλαι, ἔκλυον ἃν ἐγὼ οὐδʼ ἂν ἤλπισʼ αὐδάν,

οὐδʼ ἂν ἔσχον ὁρμὰν

ἄναυδον οὐδὲ σὺν βοᾷ κλύουσα,

τάλαινα. νῦν δʼ ἔχω σε· προυφάνης δὲ

φιλτάταν ἔχων πρόσοψιν,ἇς ἐγὼ οὐδʼ ἂν ἐν κακοῖς λαθοίμαν.

τὰ μὲν περισσεύοντα τῶν λόγων ἄφες,

καὶ μήτε μήτηρ ὡς κακὴ δίδασκέ με,

μήθʼ ὡς πατρῴαν κτῆσιν Αἴγισθος δόμων

ἀντλεῖ, τὰ δʼ ἐκχεῖ, τὰ δὲ διασπείρει μάτην·

χρόνου³ γὰρ ἄν σοι καιρὸν ἐξείργοι λόγος.

ἃ δʼ ἁρμόσει μοι τῷ παρόντι νῦν χρόνῳ

σήμαινʼ, ὅπου φανέντες ἢ κεκρυμμένοι

γελῶντας ἐχθροὺς παύσομεν τῇ νῦν ὁδῷ.

οὕτω δʼ ὅπως μήτηρ σε μὴ ʼπιγνώσεταιφαιδρῷ προσώπῳ νῷν ἐπελθόντοιν δόμους·

ἀλλʼ ὡς ἐπʼ ἄτῃ τῇ μάτην λελεγμένῃ

στέναζʼ· ὅταν γὰρ εὐτυχήσωμεν, τότεχαίρειν παρέσται καὶ γελᾶν ἐλευθέρως.

ἀλλʼ ὦ κασίγνηθʼ, ὧδʼ ὅπως καὶ σοὶ φίλον

καὶ τοὐμὸν ἔσται τῇδʼ· ἐπεὶ τὰς ἡδονὰςπρὸς σοῦ λαβοῦσα κοὐκ ἐμὰς ἐκτησάμην,

κοὐδʼ ἄν σε λυπήσασα δεξαίμην βραχὺ

αὐτὴ μέγʼ εὑρεῖν κέρδος· οὐ γὰρ ἂν καλῶςὑπηρετοίην τῷ παρόντι δαίμονι.

ἀλλʼ οἶσθα μὲν τἀνθένδε, πῶς γὰρ οὔ; κλύων

ὁθούνεκʼ Αἴγισθος μὲν οὐ κατὰ στέγας,

μήτηρ δʼ ἐν οἴκοις· ἣν σὺ μὴ δείσῃς ποθʼ ὡςγέλωτι τοὐμὸν φαιδρὸν ὄψεται κάρα.

μῖσός τε γὰρ παλαιὸν ἐντέτηκέ μοι,

κἀπεί σʼ ἐσεῖδον, οὔ ποτʼ ἐκλήξω χαρᾷδακρυρροοῦσα· πῶς γὰρ ἂν λήξαιμʼ ἐγώ,

ἥτις μιᾷ σε τῇδʼ ὁδῷ θανόντα τε

καὶ ζῶντʼ ἐσεῖδον; εἴργασαι δέ μʼ ἄσκοπα·

ὥστʼ εἰ πατήρ μοι ζῶν ἵκοιτο, μηκέτʼ ἂν

τέρας νομίζειν αὐτό, πιστεύειν δʼ ὁρᾶν.

ὅτʼ οὖν τοιαύτην ἡμὶν ἐξήκεις ὁδόν,

ἄρχʼ αὐτὸς ὥς σοι θυμός· ὡς ἐγὼ μόνη

οὐκ ἂν δυοῖν ἥμαρτον·⁴ ἢ γὰρ ἂν καλῶς

ἔσωσʼ ἐμαυτὴν ἢ καλῶς ἀπωλόμην.

σιγᾶν ἐπῄνεσʼ ὡς ἐπʼ ἐξόδῳ κλύω τῶν ἔνδοθεν χωροῦντος.

εἴσιτʼ, ὦ ξένοι,

ἄλλως τε καὶ φέροντες οἷʼ ἂν οὔτε τις

δόμων ἀπώσαιτʼ οὔτʼ ἂν ἡσθείη λαβών.

ὦ πλεῖστα μῶροι καὶ φρενῶν τητώμενοι,

πότερα παρʼ οὐδὲν τοῦ βίου κήδεσθʼ ἔτι

ἢ νοῦς ἔνεστιν οὔτις ὑμὶν ἐγγενής,

ὅτʼ οὐ παρʼ αὐτοῖς, ἀλλʼ ἐν αὐτοῖσιν κακοῖς

τοῖσιν μεγίστοις ὄντες οὐ γιγνώσκετε;

ἀλλʼ εἰ σταθμοῖσι τοῖσδε μὴ ʼκύρουν ἐγὼ

πάλαι φυλάσσων, ἦν ἂν ὑμὶν ἐν δόμοις

τὰ δρώμενʼ ὑμῶν πρόσθεν ἢ τὰ σώματα·

νῦν δʼ εὐλάβειαν τῶνδε προυθέμην ἐγώ.

καὶ νῦν ἀπαλλαχθέντε τῶν μακρῶν λόγων

καὶ τῆς ἀπλήστου τῆσδε σὺν χαρᾷ βοῆς

εἴσω παρέλθεθʼ, ὡς τὸ μὲν μέλλειν κακὸν

ἐν τοῖς τοιούτοις ἔστʼ, ἀπηλλάχθαι δʼ ἀκμή.

πῶς οὖν ἔχει τἀντεῦθεν εἰσιόντι μοι;