埃勒克特拉

οὔτε τι τοῦ θανεῖν προμηθὴς τό τε μὴ βλέπειν ἑτοίμα,

διδύμαν ἑλοῦσʼ Ἐρινύν·¹ τίς ἂν εὔπατρις ὧδε βλάστοι;

οὐδεὶς τῶν ἀγαθῶν γὰρ

ζῶν κακῶς εὔκλειαν αἰσχῦναι θέλει

νώνυμος, ὦ παῖ παῖ.

ὡς καὶ σὺ πάγκλαυτον αἰῶνα κοινὸν εἵλου,

τὸ μὴ καλὸν καθοπλίσασα, δύο φέρειν ἐν ἑνὶ λόγῳ,²

σοφά τʼ ἀρίστα τε παῖς κεκλῆσθαι.

ζῴης μοι καθύπερθεν

χειρὶ καὶ πλούτῳ τεῶν ἐχθρῶν ὅσον

νῦν ὑπόχειρ ναίεις·

ἐπεί σʼ ἐφηύρηκα μοίρᾳ μὲν οὐκ ἐν ἐσθλᾷ

βεβῶσαν, ἃ δὲ μέγιστʼ ἔβλαστε νόμιμα, τῶνδε φερομέναν

ἄριστα τᾷ Ζηνὸς εὐσεβείᾳ.

ἆρʼ, ὦ γυναῖκες, ὀρθά τʼ εἰσηκούσαμεν

ὀρθῶς θʼ ὁδοιποροῦμεν ἔνθα χρῄζομεν;

τί δʼ ἐξερευνᾷς καὶ τί βουληθεὶς πάρει;

Αἴγισθον ἔνθʼ ᾤκηκεν ἱστορῶ πάλαι.

ἀλλʼ εὖ θʼ ἱκάνεις χὠ φράσας ἀζήμιος.

τίς οὖν ἂν ὑμῶν τοῖς ἔσω φράσειεν ἂν

ἡμῶν ποθεινὴν κοινόπουν παρουσίαν;

ἥδʼ, εἰ τὸν ἄγχιστόν γε κηρύσσειν χρεών.

ἴθʼ, ὦ γύναι, δήλωσον εἰσελθοῦσʼ ὅτι

Φωκῆς ματεύουσʼ ἄνδρες Αἴγισθόν τινες,

οἴμοι τάλαινʼ, οὐ δή ποθʼ ἧς ἠκούσαμεν

φήμης φέροντες ἐμφανῆ τεκμήρια;

οὐκ οἶδα τὴν σὴν κληδόνʼ· ἀλλά μοι γέρων

ἐφεῖτʼ Ὀρέστου Στρόφιος ἀγγεῖλαι πέρι.

τί δʼ ἔστιν, ὦ ξένʼ; ὥς μʼ ὑπέρχεται φόβος.

φέροντες αὐτοῦ σμικρὰ λείψανʼ ἐν βραχεῖ

τεύχει θανόντος, ὡς ὁρᾷς, κομίζομεν.

οἲ ʼγὼ τάλαινα, τοῦτʼ ἐκεῖνʼ³ ἤδη σαφὲς

πρόχειρον ἄχθος, ὡς ἔοικε, δέρκομαι.

εἴπερ τι κλαίεις τῶν Ὀρεστείων κακῶν,

τόδʼ ἄγγος ἴσθι σῶμα τοὐκείνου στέγον.

ὦ ξεῖνε, δός νυν, πρὸς θεῶν, εἴπερ τόδε

κέκευθεν αὐτὸν τεῦχος, εἰς χεῖρας λαβεῖν,

ὅπως ἐμαυτὴν καὶ γένος τὸ πᾶν ὁμοῦ

ξὺν τῇδε κλαύσω κἀποδύρωμαι σποδῷ.

δόθʼ, ἥτις ἐστί, προσφέροντες· οὐ γὰρ ὡς

ἐν δυσμενείᾳ γʼ οὖσʼ ἐπαιτεῖται τάδε,

ἀλλʼ ἢ φίλων τις ἢ πρὸς αἵματος φύσιν.

ὦ φιλτάτου μνημεῖον ἀνθρώπων ἐμοὶ

ψυχῆς Ὀρέστου λοιπόν, ὥς σʼ ἀπʼ ἐλπίδων

οὐχ ὧνπερ ἐξέπεμπον εἰσεδεξάμην.

νῦν μὲν γὰρ οὐδὲν ὄντα βαστάζω χεροῖν,

δόμων δέ σʼ, ὦ παῖ, λαμπρὸν ἐξέπεμψʼ ἐγώ.

ὡς ὤφελον⁴ πάροιθεν ἐκλιπεῖν βίον,

πρὶν ἐς ξένην σε γαῖαν ἐκπέμψαι χεροῖν

κλέψασα ταῖνδε κἀνασώσασθαι φόνου,

ὅπως θανὼν ἔκεισο τῇ τόθʼ ἡμέρᾳ,

τύμβου πατρῴου κοινὸν εἰληχὼς μέρος.

νῦν δʼ ἐκτὸς οἴκων κἀπὶ γῆς ἄλλης φυγὰς

κακῶς ἀπώλου, σῆς κασιγνήτης δίχα,

κοὔτʼ ἐν φίλαισι χερσὶν ἡ τάλαινʼ ἐγὼ

λουτροῖς σʼ ἐκόσμησʼ οὔτε παμφλέκτου πυρὸς

ἀνειλόμην, ὡς εἰκός, ἄθλιον βάρος,

ἀλλʼ ἐν ξέναισι χερσὶ κηδευθεὶς τάλας

σμικρὸς προσήκεις ὄγκος ἐν σμικρῷ κύτει.

οἴμοι τάλαινα τῆς ἐμῆς πάλαι τροφῆς

ἀνωφελήτου, τὴν ἐγὼ θάμʼ ἀμφὶ σοὶ

πόνῳ γλυκεῖ παρέσχον· οὔτε γάρ ποτε

μητρὸς σύ γʼ ἦσθα μᾶλλον ἢ κἀμοῦ φίλος,

οὔθʼ οἱ κατʼ οἶκον ἦσαν, ἀλλʼ ἐγὼ τροφός,

ἐγὼ δʼ ἀδελφὴ σοὶ προσηυδώμην ἀεί.

νῦν δʼ ἐκλέλοιπε ταῦτʼ ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ

θανόντι σὺν σοί· πάντα γὰρ συναρπάσας

θύελλʼ ὅπως βέβηκας. οἴχεται πατήρ·

τέθνηκʼ ἐγὼ σοί· φροῦδος αὐτὸς εἶ θανών·

γελῶσι δʼ ἐχθροί· μαίνεται δʼ ὑφʼ ἡδονῆς

μήτηρ ἀμήτωρ, ἧς ἐμοὶ σὺ πολλάκις

φήμας λάθρᾳ προύπεμπες ὡς φανούμενος

τιμωρὸς αὐτός. ἀλλὰ ταῦθʼ ὁ δυστυχὴς

δαίμων ὁ σός τε κἀμὸς ἐξαφείλετο,

ὅς σʼ ὧδέ μοι προύπεμψεν ἀντὶ φιλτάτης

μορφῆς σποδόν τε καὶ σκιὰν ἀνωφελῆ.

οἴμοι μοι.

ὦ δέμας οἰκτρόν. φεῦ φεῦ.

ὦ δεινοτάτας, οἴμοι μοι,

πεμφθεὶς κελεύθους, φίλταθʼ, ὥς μʼ ἀπώλεσας·

ἀπώλεσας δῆτʼ, ὦ κασίγνητον κάρα.

τοιγὰρ σὺ δέξαι μʼ ἐς τὸ σὸν τόδε στέγος,

τὴν μηδὲν εἰς τὸ μηδέν,⁵ ὡς σὺν σοὶ κάτω