阿尔克斯提斯

ἅπασίν ἐστιν, ὥς γ’ ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ,¹

οὐ βίος ἀληθῶς ὁ βίος, ἀλλὰ συμφορά.

ἐπιστάμεσθα ταῦτα· νῦν δὲ πράσσομεν

οὐχ οἷα κώμου καὶ γέλωτος ἄξια.

γυνὴ θυραῖος ἡ θανοῦσα· μὴ λίαν

πένθει· δόμων γὰρ ζῶσι τῶνδε δεσπόται.

τί ζῶσιν; οὐ κάτοισθα τἀν δόμοις κακά;

εἰ μή τι σός με δεσπότης ἐψεύσατο.

ἄγαν ἐκεῖνός ἐστ’ ἄγαν φιλόξενος.

οὐ χρῆν μ’ ὀθνείου γ’ οὕνεκ’ εὖ πάσχειν νεκροῦ;

ἦ κάρτα μέντοι καὶ λίαν θυραῖος ἦν.

μῶν ξυμφοράν τιν’ οὖσαν οὐκ ἔφραζέ μοι;

χαίρων ἴθʼ· ἡμῖν δεσποτῶν μέλει κακά.

ὅδ’ οὐ θυραίων πημάτων ἄρχει λόγος.

οὐ γάρ τι κωμάζοντ’ ἂν ἠχθόμην σ’ ὁρῶν.

ἀλλ’ ἦ πέπονθα δείν’ ὑπὸ ξένων ἐμῶν;

οὐκ ἦλθες ἐν δέοντι δέξασθαι δόμοις.

πένθος γὰρ ἡμῖν ἐστι· καὶ στολμοὺς βλέπεις

μελαμπέπλους κουράν τε.

τίς δ’ ὁ κατθανών;

μῶν ἢ τέκνων τι φροῦδον ἢ γέρων πατήρ;

γυνὴ μὲν οὖν ὄλωλεν Ἀδμήτου, ξένε.

τί φῄς; ἔπειτα δῆτά μ’ ἐξενίζετε;

ᾐδεῖτο γάρ σε τῶνδ’ ἀπώσασθαι δόμων.

ὦ σχέτλιʼ, οἵας ἤμπλακες ξυναόρου.

ἀπωλόμεσθα πάντες, οὐ κείνη μόνη.

ἀλλ’ ᾐσθόμην μὲν ὄμμ’ ἰδὼν δακρυρροοῦν

κουράν τε καὶ πρόσωπον· ἀλλ’ ἔπειθέ με

λέγων θυραῖον κῆδος ἐς τάφον φέρειν.

βίᾳ δὲ θυμοῦ τάσδ’ ὑπερβαλὼν πύλας

ἔπινον ἀνδρὸς ἐν φιλοξένου δόμοις,

πράσσοντος οὕτω. κᾆτ’ ἐκώμαζον κάρα

στεφάνοις πυκασθείς; ἀλλὰ σοῦ τὸ μὴ φράσαι,²

κακοῦ τοσούτου δώμασιν προκειμένου.

ποῦ καί σφε θάπτει; ποῦ νιν εὑρήσω μολών;

ὀρθὴν παρ’ οἶμον, ἣ’πὶ Λάρισαν φέρει,

τύμβον κατόψῃ ξεστὸν ἐκ προαστίου.

ὦ πολλὰ τλᾶσα καρδία καὶ χεὶρ ἐμή,

νῦν δεῖξον οἷον παῖδά σ’ ἡ Τιρυνθία

Ἠλεκτρύωνος γείνατ’ Ἀλκμήνη Διί.

δεῖ γάρ με σῶσαι τὴν θανοῦσαν ἀρτίως

γυναῖκα κἀς τόνδ’ αὖθις ἱδρῦσαι δόμον

Ἄλκηστιν, Ἀδμήτῳ θ’ ὑπουργῆσαι χάριν.

ἐλθὼν δ’ ἄνακτα τὸν μελάμπεπλον νεκρῶν

Θάνατον φυλάξω, καί νιν εὑρήσειν δοκῶ

πίνοντα τύμβου πλησίον προσφαγμάτων.

κἄνπερ λοχαίας αὐτὸν ἐξ ἕδρας συθεὶς

μάρψω, κύκλον δὲ περιβάλω χεροῖν ἐμαῖν,

οὐκ ἔστιν ὅστις αὐτὸν ἐξαιρήσεται

μογοῦντα πλευρά, πρὶν γυναῖκ’ ἐμοὶ μεθῇ.³

ἢν δ’ οὖν ἁμάρτω τῆσδ’ ἄγρας, καὶ μὴ μόλῃ

πρὸς αἱματηρὸν πέλανον, εἶμι τῶν κάτω

Κόρης Ἄνακτός τ’ εἰς ἀνηλίους δόμους

αἰτήσομαί τε· καὶ πέποιθ’ ἄξειν ἄνω

Ἄλκηστιν, ὥστε χερσὶν ἐνθεῖναι ξένου,

ὅς μ’ ἐς δόμους ἐδέξατ’ οὐδ’ ἀπήλασε,

καίπερ βαρείᾳ συμφορᾷ πεπληγμένος,

ἔκρυπτε δ’ ὢν γενναῖος, αἰδεσθεὶς ἐμέ.

τίς τοῦδε μᾶλλον Θεσσαλῶν φιλόξενος,

τίς Ἑλλάδ’ οἰκῶν; τοιγὰρ οὐκ ἐρεῖ κακὸν

εὐεργετῆσαι φῶτα γενναῖος γεγώς.

ἰώ, στυγναὶ

πρόσοδοι, στυγναὶ δ’ ὄψεις χήρων

μελάθρων. ἰώ μοί μοι. αἶ αἶ.

ποῖ βῶ; ποῖ στῶ; τί λέγω; τί δὲ μή;

πῶς ἂν ὀλοίμαν;

ἦ βαρυδαίμονα μήτηρ μ’ ἔτεκεν.

ζηλῶ φθιμένους, κείνων ἔραμαι,

κεῖν’ ἐπιθυμῶ δώματα ναίειν.

οὔτε γὰρ αὐγὰς χαίρω προσορῶν

οὔτ’ ἐπὶ γαίας πόδα πεζεύων·

τοῖον ὅμηρόν μ’ ἀποσυλήσας

Ἅιδῃ Θάνατος παρέδωκεν.

—πρόβα, πρόβα· βᾶθι κεῦθος οἴκων.

αἰαῖ.

—πέπονθας ἄξι’ αἰαγμάτων.

ἒ ἔ.

—δι’ ὀδύνας ἔβας, σάφ’ οἶδα...

φεῦ φεῦ.

—τὰν νέρθε δ’ οὐδὲν ὠφελεῖς.

ἰώ μοί μοι.

—τὸ μήποτ’ εἰσιδεῖν φιλίας ἀλόχου

πρόσωπόν ἄντα λυπρόν.

ἔμνησας ὅ μου φρένας ἥλκωσεν·

τί γὰρ ἀνδρὶ κακὸν μεῖζον ἁμαρτεῖν

πιστῆς ἀλόχου; μή ποτε γήμας

ὤφελον οἰκεῖν μετὰ τῆσδε δόμους.

ζηλῶ δ’ ἀγάμους ἀτέκνους τε βροτῶν·

μία γὰρ ψυχή, τῆς ὑπεραλγεῖν

μέτριον ἄχθος·

παίδων δὲ νόσους καὶ νυμφιδίους

εὐνὰς θανάτοις κεραϊζομένας

οὐ τλητὸν ὁρᾶν, ἐξὸν ἀτέκνους⁴

ἀγάμους τ’ εἶναι διὰ παντός.