独眼巨人

τί δρῶμεν, ὦ Σιληνέ; σοὶ μένειν δοκεῖ;

δοκεῖ. τί γὰρ δεῖ συμποτῶν ἄλλων, Κύκλωψ;

καὶ μὴν λαχνῶδές τ’ οὖδας ἀνθηρᾶς χλόης....

καὶ πρός γε θάλπος ἡλίου πίνειν καλόν.

κλίθητί νύν μοι πλευρὰ θεὶς ἐπὶ χθονός.

ἰδού.

τί δῆτα τὸν κρατῆρ’ ὄπισθέ μου τίθης;

ὡς μὴ παριών τις καταβάλῃ.

πίνειν μὲν οὖν

κλέπτων¹ σὺ βούλῃ· κάτθες αὐτὸν ἐς μέσον.

σὺ δ’, ὦ ξέν’, εἰπὲ τοὔνομ’ ὅ τι σε χρὴ καλεῖν.

Οὖτιν· χάριν δὲ τίνα λαβών σ’ ἐπαινέσω;

πάντων σ’ ἑταίρων ὕστερον θοινάσομαι.

καλόν γε τὸ γέρας τῷ ξένῳ δίδως, Κύκλωψ.

οὗτος, τί δρᾷς; τὸν οἶνον ἐκπίνεις λάθρᾳ;

οὔκ, ἀλλ’ ἔμ’ οὗτος ἔκυσεν, ὅτι καλὸν βλέπω.

κλαύσῃ, φιλῶν τὸν οἶνον οὐ φιλοῦντά σε.

ναὶ μὰ Δί’, ἐπεί μού φησ’ ἐρᾶν ὄντος καλοῦ.

ἔγχει, πλέων δὲ τὸν σκύφον. δίδου μόνον.

πῶς οὖν κέκραται; φέρε διασκεψώμεθα.

ἀπολεῖς· δὸς οὕτως.

ναὶ μὰ Δί’ οὐ πρὶν ἄν γέ σε

στέφανον ἴδω λαβόντα γεύσωμαί τ’ ἔτι...

ὦ οἰνοχόος ἄδικος.

οὐ μὰ Δί’, ἀλλ’ ὦ οἶνος γλυκύς.

ἀπομυκτέον δέ σοί ἐστιν ὡς λήψῃ πιεῖν.

ἰδού, καθαρὸν τὸ χεῖλος αἱ τρίχες τέ μου.

θές νυν τὸν ἀγκῶν’ εὐρύθμως, κᾆτ’ ἔκπιε,

ὥσπερ μ’ ὁρᾷς πίνοντα—χὥσπερ οὐκ ἐμέ.

ἆ ἆ, τί δράσεις;

ἡδέως ἠμύστισα.

λάβ’, ὦ ξέν’, αὐτὸς οἰνοχόος τέ μοι γενοῦ.

γιγνώσκεται γοῦν ἡ ἄμπελος τἠμῇ χερί.

φέρ’ ἔγχεόν νυν.

ἐγχέω, σίγα μόνον.

χαλεπὸν τόδ’ εἶπας, ὅστις ἂν πίνῃ πολύν.

ἰδοὺ λαβὼν ἔκπιθι καὶ μηδὲν λίπῃς.

συνεκθανεῖν² δὲ σπῶντα χρὴ τῷ πώματι.

παπαῖ, σοφόν γε τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου.

κἂν μὲν σπάσῃς γε δαιτὶ πρὸς πολλῇ πολύν,

τέγξας ἄδιψον νηδύν, εἰς ὕπνον βαλεῖ,

ἢν δ’ ἐλλίπῃς τι, ξηρανεῖ σ’ ὁ Βάκχιος.

ἰοὺ ἰού,

ὡς ἐξένευσα³ μόγις· ἄκρατος ἡ χάρις.

ὁ δ’ οὐρανός μοι συμμεμιγμένος δοκεῖ

τῇ γῇ φέρεσθαι, τοῦ Διός τε τὸν θρόνον

λεύσσω, τὸ πᾶν τε δαιμόνων ἁγνὸν σέβας.

—οὐκ ἂν φιλήσαιμ’·—αἱ Χάριτες πειρῶσί με.—

ἅλις Γανυμήδην τόνδ’ ἔχων⁴ ἀναπαύσομαι.

κάλλιστα, νὴ τὰς Χάριτας. —ἥδομαι δέ πως

τοῖς παιδικοῖσι μᾶλλον ἢ τοῖς θήλεσιν.

ἐγὼ γὰρ ὁ Διός εἰμι Γανυμήδης, Κύκλωψ;

ναὶ μὰ Δί’, ὃν ἁρπάζω γ’ ἐγὼ’κ τοῦ Δαρδάνου.

ἀπόλωλα, παῖδες· σχέτλια πείσομαι κακά.

μέμφῃ τὸν ἐραστὴν κἀντρυφᾷς πεπωκότι;

οἴμοι· πικρότατον οἶνον ὄψομαι τάχα.

ἄγε δή, Διονύσου παῖδες, εὐγενῆ τέκνα,

ἔνδον μὲν ἁνήρ· τῷ δ’ ὕπνῳ παρειμένος

τάχ’ ἐξ ἀναιδοῦς φάρυγος ὠθήσει κρέα.

δαλὸς δ’ ἔσωθεν αὐλίων ὠθεῖ καπνὸν

παρευτρέπισται· κοὐδὲν ἄλλο πλὴν πυροῦν

Κύκλωπος ὄψιν· ἀλλ’ ὅπως ἀνὴρ ἔσῃ.

πέτρας τὸ λῆμα κἀδάμαντος ἕξομεν.

χώρει δ’ ἐς οἴκους, πρίν τι τὸν πατέρα παθεῖν

ἀπάλαμνον· ὥς σοι τἀνθάδ’ ἐστὶν εὐτρεπῆ.

Ἥφαιστ’, ἄναξ Αἰτναῖε, γείτονος κακοῦ

λαμπρὸν πυρώσας ὄμμ’ ἀπαλλάχθηθ’ ἅπαξ,

σύ τ’, ὦ μελαίνης Νυκτὸς ἐκπαίδευμ’, Ὕπνε,

ἄκρατος ἐλθὲ θηρὶ τῷ θεοστυγεῖ,

καὶ μὴ’πὶ καλλίστοισι Τρωικοῖς πόνοις

αὐτόν τε ναύτας τ’ ἀπολέσητ’⁵ Ὀδυσσέα

ὑπ’ ἀνδρός, ᾧ θεῶν οὐδὲν ἢ βροτῶν μέλει.

ἢ τὴν τύχην μὲν δαίμον’ ἡγεῖσθαι χρεών,

τὰ δαιμόνων δὲ τῆς τύχης ἐλάσσονα.

λήψεται τὸν τράχηλον

ἐντόνως ὁ καρκίνος

τοῦ ξενοδαιτυμόνος· πυρὶ γὰρ τάχα

φωσφόρους ὀλεῖ κόρας.

ἤδη

δαλὸς ἠνθρακωμένος

κρύπτεται ἐς σποδιάν, δρυὸς ἄσπετον

ἔρνος· ἀλλ’ ἴτω Μάρων·

πρασσέτω·

μαινομένου’ξελέτω βλέφαρον Κύ-

κλωπος, ὡς πίῃ κακῶς.

κἀγὼ

τὸν φιλοκισσοφόρον Βρόμιον πο-

θεινὸν εἰσιδεῖν θέλω,

Κύκλω-

πος λιπὼν ἐρημίαν·

ἆρ’ ἐς τοσόνδ’ ἀφίξομαι;

σιγᾶτε πρὸς θεῶν, θῆρες, ἡσυχάζετε,