独眼巨人

συνθέντες ἄρθρα στόματος· οὐδὲ πνεῖν ἐῶ,

οὐ σκαρδαμύσσειν οὐδὲ χρέμπτεσθαί τινα,¹

ὡς μὴ’ξεγερθῇ τὸ κακόν, ἔστ’ ἂν ὄμματος

ὄψις Κύκλωπος ἐξαμιλληθῇ πυρί.

σιγῶμεν ἐγκάψαντες αἰθέρα γνάθοις.

ἄγε νυν ὅπως ἅψεσθε τοῦ δαλοῦ χεροῖν

ἔσω μολόντες· διάπυρος δ’ ἐστὶν καλῶς.

οὐκοῦν σὺ τάξεις οὕστινας πρώτους χρεὼν

καυτὸν μοχλὸν λαβόντας ἐκκάειν τὸ φῶς

Κύκλωπος, ὡς ἂν τῆς τύχης κοινώμεθα;

ἡμεῖς μέν ἐσμεν μακροτέρω πρὸ τῶν θυρῶν

ἑστῶτες ὠθεῖν² ἐς τὸν ὀφθαλμὸν τὸ πῦρ.

ἡμεῖς δὲ χωλοί γ’ ἀρτίως γεγενήμεθα.

ταὐτὸν πεπόνθατ’ ἆρ’ ἐμοί· τοὺς γὰρ πόδας

ἑστῶτες ἐσπάσθημεν οὐκ οἶδ’ ἐξ ὅτου.

ἑστῶτες ἐσπάσθητε;

καὶ τά γ’ ὄμματα

μέστ’ ἐστὶν ἡμῖν κόνεος ἢ τέφρας ποθέν.

ἄνδρες πονηροὶ κοὐδὲν οἵδε σύμμαχοι.

ὁτιὴ τὸ νῶτον τὴν ῥάχιν τ’ οἰκτίρομεν

καὶ τοὺς ὀδόντας ἐκβαλεῖν οὐ βούλομαι

τυπτόμενος, αὕτη γίγνεται πονηρία;

ἀλλ’ οἶδ’ ἐπῳδὴν Ὀρφέως ἀγαθὴν πάνυ,

ὡς αὐτόματον τὸν δαλὸν ἐς τὸ κρανίον

στείχονθ’ ὑφάπτειν τὸν μονῶπα παῖδα γῆς.

πάλαι μὲν ᾔδη σ’ ὄντα τοιοῦτον φύσει,

νῦν δ’ οἶδ’ ἄμεινον. τοῖσι δ’ οἰκείοις φίλοις

χρῆσθαί μ’ ἀνάγκη. χειρὶ δ’ εἰ μηδὲν σθένεις,

ἀλλ’ οὖν ἐπεγκέλευέ γ’, ὡς εὐψυχίαν

φίλων κελευσμοῖς τοῖσι σοῖς κτησώμεθα.

δράσω τάδ’. ἐν τῷ Καρὶ κινδυνεύσομεν.³

κελευσμάτων δ’ ἕκατι τυφέσθω Κύκλωψ.

ἰὼ ἰώ· γενναιότατ’ ὠ-

θεῖτε σπεύδετ’. ἐκκαίετε τὰν ὀφρὺν

θηρὸς τοῦ ξενοδαίτα

τυφέτω, καιέτω

τὸν Αἴτνας μηλονόμον.

τόρνευ’, ἕλκε, μή σ’ ἐξοδυνηθεὶς

δράσῃ τι μάταιον.

ὤμοι, κατηνθρακώμεθ’ ὀφθαλμοῦ σέλας.

καλός γ’ ὁ παιάν· μέλπε μοι τόνδ’, ὦ Κύκλωψ.

ὤμοι μάλ’, ὡς ὑβρίσμεθ’, ὡς ὀλώλαμεν.

ἀλλ’ οὔτι μὴ φύγητε τῆσδ’ ἔξω πέτρας

χαίροντες, οὐδὲν ὄντες· ἐν πύλαισι γὰρ

σταθεὶς φάραγγος τάσδ’ ἐναρμόσω χέρας.

τί χρῆμ’ ἀυτεῖς, ὦ Κύκλωψ;

ἀπωλόμην.

αἰσχρός γε φαίνῃ.

κἀπὶ τοῖσδέ γ’ ἄθλιος.

μεθύων κατέπεσες ἐς μέσους τοὺς ἄνθρακας;

Οὖτίς μ’ ἀπώλεσ’.

οὐκ ἄρ’ οὐδεὶς ἠδίκει.⁴

Οὖτίς με τυφλοῖ βλέφαρον.

οὐκ ἄρ’ εἶ τυφλός.

ὡς δὴ σύ—

καὶ πῶς σ’ οὔτις ἂν θείη τυφλόν;

σκώπτεις. ὁ δ’ Οὖτις ποῦ’στιν;

οὐδαμοῦ, Κύκλωψ.

ὁ ξένος, ἵν’ ὀρθῶς ἐκμάθῃς, μ’ ἀπώλεσεν,

ὁ μιαρός, ὅς μοι δοὺς τὸ πῶμα κατέκλυσεν.

δεινὸς γὰρ οἷνος καὶ παλαίεσθαι βαρύς.

πρὸς θεῶν, πεφεύγασ’ ἢ μένουσ’ ἔσω δόμων;

οὗτοι σιωπῇ τὴν πέτραν ἐπήλυγα

λαβόντες ἑστήκασι.

ποτέρας τῆς χερός;

ἐν δεξιᾷ σου.

ποῦ;

πρὸς αὐτῇ τῇ πέτρᾳ.

ἔχεις;

κακόν γε πρὸς κακῷ· τὸ κρανίον

παίσας κατέαγα.

καί σε διαφεύγουσί γε.

οὐ τῇδ’· ἐπεὶ τῇδ’ εἶπας;

οὔ· ταύτῃ λέγω.

πῇ γάρ;

περιάγου, κεῖσε, πρὸς τἀριστερά.

οἴμοι γελῶμαι· κερτομεῖτέ μ’ ἐν κακοῖς.

ἀλλ’ οὐκέτ’, ἀλλὰ πρόσθεν οὗτός ἐστί σου.

ὦ παγκάκιστε, ποῦ ποτ’ εἶ;

τηλοῦ σέθεν

φυλακαῖσι φρουρῶ σῶμ’ Ὀδυσσέως τόδε.

πῶς εἶπας; ὄνομα μεταβαλὼν καινὸν λέγεις.

ὅπερ γ’ ὁ φύσας ὠνόμαζ’ Ὀδυσσέα.

δώσειν δ’ ἔμελλες ἀνοσίου δαιτὸς δίκας·

κακῶς γὰρ ἂν Τροίαν γε διεπυρωσάμην

εἰ μή σ’ ἑταίρων φόνον ἐτιμωρησάμην.⁵

αἰαῖ· παλαιὸς χρησμὸς ἐκπεραίνεται.

τυφλὴν γὰρ ὄψιν ἐκ σέθεν σχήσειν μ’ ἔφη

Τροίας ἀφορμηθέντος. ἀλλὰ καὶ σέ τοι

δίκας ὑφέξειν ἀντὶ τῶνδ’ ἐθέσπισεν,

πολὺν θαλάσσῃ χρόνον ἐναιωρούμενον.

κλαίειν σ’ ἄνωγα· καὶ δέδραχ’ ὅπερ λέγεις.

ἐγὼ δ’ ἐπ’ ἀκτὰς εἶμι καὶ νεὼς σκάφος

ἥσω’πὶ πόντον Σικελὸν ἔς τ’ ἐμὴν πάτραν.

οὐ δῆτ’, ἐπεί σε τῆσδ’ ἀπορρήξας πέτρας

αὐτοῖσι συνναύταισι συντρίψω βαλών.

ἄνω δ’ ἐπ’ ὄχθον εἶμι, καίπερ ὢν τυφλός,

δι’ ἀμφιτρῆτος τῆσδε προσβαίνων ποδί.

ἡμεῖς δὲ συνναῦταί γε τοῦδ’ Ὀδυσσέως

ὄντες τὸ λοιπὸν Βακχίῳ δουλεύσομεν.