独眼巨人

σύ τ’, ὦ φαεννῶν ἀστέρων οἰκῶν ἕδρας

Ζεῦ ξένι’, ὅρα τάδ’· εἰ γὰρ αὐτὰ μὴ βλέπεις,

ἄλλως νομίζῃ¹ Ζεὺς τὸ μηδὲν ὢν θεός.

Εὐρείας φάρυγγος, ὦ Κύκλωψ,

ἀναστόμου τὸ χεῖλος· ὡς ἕτοιμά σοι

ἑφθὰ καὶ ὀπτὰ καὶ ἀνθρακιᾶς ἄπο

χναύειν, βρύκειν,

κρεοκοπεῖν μέλη ξένων,

δασυμάλλῳ ἐν αἰγίδι κλινομένῳ.

Μή μοι μὴ προσδίδου·

μόνος μόνῳ γέμιζε πορθμίδος σκάφος.

χαιρέτω μὲν αὖλις ἅδε,

χαιρέτω δὲ θυμάτων

ἀποβώμιος ἃν² ἔχει θυσίαν

Κύκλωψ Αἰτναῖος ξενικῶν

κρεῶν κεχαρμένος βορᾷ.

Νηλής, ὦ τλᾶμον, ὅστις

ἐφεστίους ἱκτῆρας ἐκθύει δόμων,

ἑφθά τε δαινύμενος, μυσαροῖσί τ’ ὀδοῦσιν

κόπτων βρύκων

θέρμ’ ἀπ’ ἀνθράκων κρέα,

Μή μοι μὴ προσδίδου·

μόνος μόνῳ γέμιζε πορθμίδος σκάφος.

χαιρέτω μὲν αὖλις ἅδε,

χαιρέτω δὲ θυμάτων

ἀποβώμιος ἃν ἔχει θυσίαν

Κύκλωψ Αἰτναῖος ξενικῶν

κρεῶν κεχαρμένος βορᾷ.

ὦ Ζεῦ, τί λέξω, δείν’ ἰδὼν ἄντρων ἔσω

κοὐ πιστά, μύθοις εἰκότ’, οὐδ’ ἔργοις βροτῶν;

τί δ’ ἔστ’, Ὀδυσσεῦ; μῶν τεθοίναται σέθεν

φίλους ἑταίρους ἀνοσιώτατος Κύκλωψ;

δισσούς γ’ ἀθρήσας³ κἀπιβαστάσας χεροῖν,

οἳ σαρκὸς εἶχον εὐτραφέστατον πάχος.

πῶς, ὦ ταλαίπωρ’, ἦτε πάσχοντες τάδε;

ἐπεὶ πετραίαν τήνδ’ ἐσήλθομεν χθόνα,

ἀνέκαυσε μὲν πῦρ πρῶτον, ὑψηλῆς δρυὸς

κορμοὺς πλατείας ἐσχάρας βαλὼν ἔπι,

τρισσῶν ἁμαξῶν ὡς ἀγώγιμον βάρος.

ἔπειτα φύλλων ἐλατίνων χαμαιπετῆ

ἔστρωσεν εὐνὴν πλησίον πυρὸς φλογί.

κρατῆρα δ’ ἐξέπλησεν ὡς δεκάμφορον,

μόσχους ἀμέλξας, λευκὸν ἐσχέας γάλα.

σκύφος τε κισσοῦ παρέθετ’ εἰς εὖρος τριῶν

πήχεων, βάθος δὲ τεσσάρων ἐφαίνετο.

καὶ χάλκεον λέβητ’ ἐπέζεσεν πυρί,

ὀβελούς τ’, ἄκρους μὲν ἐγκεκαυμένους πυρί,

ξεστοὺς δὲ δρεπάνῳ τἄλλα, παλιούρου κλάδων,

Αἰτναῖά τε σφαγεῖα πελέκεων γνάθοις.

ὡς δ’ ἦν ἕτοιμα πάντα τῷ θεοστυγεῖ

Ἅιδου μαγείρῳ, φῶτε συμμάρψας δύο

ἔσφαζ’ ἑταίρων τῶν ἐμῶν, ῥυθμῷ θ’ ἐνὶ

τὸν μὲν λέβητος ἐς κύτος χαλκήλατον,

τὸν δ’ αὖ, τένοντος ἁρπάσας ἄκρου ποδός,

παίων πρὸς ὀξὺν στόνυχα πετραίου λίθου,

ἐγκέφαλον ἐξέρρανε, καὶ καθαρπάσας

λάβρῳ μαχαίρᾳ σάρκας ἐξώπτα πυρί

τὰ δ’ ἐς λέβητ’ ἐφῆκεν ἕψεσθαι μέλη

ἐγὼ δ’ ὁ τλήμων δάκρυ’ ἀπ’ ὀφθαλμῶν χέων

ἐχριμπτόμην Κύκλωπι κἀδιακόνουν·

ἄλλοι δ’ ὅπως ὄρνιθες ἐν μυχοῖς πέτρας

πτήξαντες εἶχον, αἷμα δ’ οὐκ ἐνῆν χροΐ.

ἐπεὶ δ’ ἑταίρων τῶν ἐμῶν πλησθεὶς βορᾶς

ἀνέπεσε, φάρυγος αἰθέρ’ ἐξιεὶς βαρύν,

ἐσῆλθέ μοί τι θεῖον· ἐμπλήσας σκύφος

Μάρωνος αὐτῷ τοῦδε προσφέρω πιεῖν,

λέγων τάδ’· Ὦ τοῦ ποντίου θεοῦ Κύκλωψ,

σκέψαι τόδ’ οἷον Ἑλλὰς ἀμπέλων ἄπο

θεῖον κομίζει πῶμα, Διονύσου γάνος.

ὃ δ’ ἔκπλεως ὢν τῆς ἀναισχύντου βορᾶς

ἐδέξατ’ ἔσπασέν τ’ ἄμυστιν ἑλκύσας

κἀπῄνεσ’ ἄρας χεῖρα· Φίλτατε ξένων,

καλὸν τὸ πῶμα δαιτὶ πρὸς καλῇ δίδως.

ἡσθέντα δ’ αὐτὸν ὡς ἐπῃσθόμην ἐγώ,

ἄλλην ἔδωκα κύλικα, γιγνώσκων ὅτι

τρώσει νιν οἷνος καὶ δίκην δώσει τάχα.

καὶ δὴ πρὸς ᾠδὰς εἷρπ’. ἐγὼ δ’ ἐπεγχέων

ἄλλην ἐπ’ ἄλλῃ σπλάγχν’ ἐθέρμαινον ποτῷ.

ᾄδεῖ δὲ παρὰ κλαίουσι συνναύταις ἐμοῖς

ἄμουσ’, ἐπηχεῖ δ’ ἄντρον. ἐξελθὼν δ’ ἐγὼ

σιγῇ. σὲ σῶσαι κἄμ’, ἐὰν βούλῃ, θέλω.

ἀλλ’ εἴπατ’ εἴτε χρῄζετ’ εἴτ’ οὐ χρῄζετε

φεύγειν ἄμεικτον ἄνδρα καὶ τὰ Βακχίου

ναίειν μέλαθρα Δαναΐδων νυμφῶν μέτα.

ὁ μὲν γὰρ ἔνδον σὸς πατὴρ τάδ’ ᾔνεσεν.

ἀλλ’ ἀσθενὴς γὰρ κἀποκερδαίνων ποτοῦ,

ὥσπερ πρὸς ἰξῷ τῇ κύλικι λελημμένος

πτέρυγας ἀλύει· σὺ δέ—νεανίας γὰρ εἶ—

σώθητι μετ’ ἐμοῦ καὶ τὸν ἀρχαῖον φίλον

Διόνυσον ἀνάλαβ’, οὐ Κύκλωπι προσφερῆ.

ὦ φίλτατ’, εἰ γὰρ τήνδ’ ἴδοιμεν ἡμέραν,

Κύκλωπος ἐκφυγόντες ἀνόσιον κάρα.

ὡς διὰ μακροῦ γε τὸν σίφωνα τὸν φίλον

χηρεύομεν. —τὸν δ’ οὐκ ἔχομεν κατ’ αὗ φαγεῖν.