独眼巨人

οἱ παῖδες ἀπόλοινθ’, οὓς μάλιστ’ ἐγὼ φιλῶ.

αὐτὸς ἔχ’.¹ ἔγωγε τοῖς ξένοις τὰ χρήματα

περνάντα σ’ εἶδον· εἰ δ’ ἐγὼ ψευδῆ λέγω,

ἀπόλοιθ’ ὁ πατήρ μου· τοὺς ξένους δὲ μὴ ἀδίκει.

ψεύδεσθ’· ἔγωγε τῷδε τοῦ Ῥαδαμάνθυος

μᾶλλον πέποιθα καὶ δικαιότερον λέγω.

θέλω δ’ ἐρέσθαι· πόθεν ἐπλεύσατ’, ὦ ξένοι;

ποδαποί; τίς ὑμᾶς ἐξεπαίδευσεν πόλις;

Ἰθακήσιοι μὲν τὸ γένος, Ἰλίου δ’ ἄπο,

πέρσαντες ἄστυ, πνεύμασιν θαλασσίοις

σὴν γαῖαν ἐξωσθέντες ἥκομεν, Κύκλωψ.

ἦ τῆς κακίστης οἳ μετήλθεθ’ ἁρπαγὰς

Ἑλένης Σκαμάνδρου γείτον’ Ἰλίου πόλιν;

οὗτοι, πόνον τὸν δεινὸν ἐξηντληκότες.

αἰσχρὸν στράτευμά γ’, οἵτινες μιᾶς χάριν

γυναικὸς ἐξεπλεύσατ’ ἐς γαῖαν Φρυγῶν.

θεοῦ τὸ πρᾶγμα· μηδέν’ αἰτιῶ βροτῶν.

ἡμεῖς δέ σ’, ὦ θεοῦ ποντίου γενναῖε παῖ,

ἱκετεύομέν τε καὶ λέγομεν ἐλευθέρως·

μὴ τλῇς πρὸς ἄντρα σοι ἐσαφιγμένους φίλους

κτανεῖν βοράν τε δυσσεβῆ θέσθαι γνάθοις·

οἳ τὸν σόν, ὦναξ, πατέρ’ ἔχειν νεῶν ἕδρας²

ἐρρυσάμεσθα γῆς ἐν Ἑλλάδος μυχοῖς.

ἱερεύς τ’ ἄθραυστος Ταινάρου μένει λιμὴν

Μαλέας τ’ ἄκροι κευθμῶνες ἥ τε Σουνίου

δίας Ἀθάνας σῶς ὑπάργυρος πέτρα

Γεραίστιοί τε καταφυγαί· τὰ θ’ Ἑλλάδος

δύσφρον’ ὀνείδη Φρυξὶν οὐκ ἐδώκαμεν·

ὧν καὶ σὺ κοινοῖ· γῆς γὰρ Ἑλλάδος μυχοὺς

οἰκεῖς ὑπ’ Αἴτνῃ, τῇ πυριστάκτῳ πέτρᾳ.

νόμος δὲ θνητοῖς, εἰ λόγους ἀποστρέφῃ,

ἱκέτας δέχεσθαι ποντίους ἐφθαρμένους

ξένιά τε δοῦναι καὶ πέπλοις ἐπαρκέσαι,

οὐκ ἀμφὶ βουπόροισι πηχθέντας μέλη

ὀβελοῖσι νηδὺν καὶ γνάθον πλῆσαι σέθεν.

ἅλις δὲ Πριάμου γαῖ’ ἐχήρωσ’ Ἑλλάδα,

πολλῶν νεκρῶν πιοῦσα δοριπετῆ φόνον,

ἀλόχους τ’ ἀνάνδρους γραῦς τ’ ἄπαιδας ὤλεσεν

πολιούς τε πατέρας. εἰ δὲ τοὺς λελειμμένους

σὺ συμπυρώσας δαῖτ’ ἀναλώσεις πικράν,

ποῖ τρέψεταί τις; ἀλλ’ ἐμοὶ πιθοῦ, Κύκλωψ·

πάρες τὸ μάργον σῆς γνάθου, τὸ δ’ εὐσεβὲς

τῆς δυσσεβείας ἀνθελοῦ· πολλοῖσι γὰρ

κέρδη πονηρὰ ζημίαν ἠμείψατο.

παραινέσαι σοι βούλομαι· τῶν γὰρ κρεῶν³

μηδὲν λίπῃς τοῦδ’, ἤν τε τὴν γλῶσσαν δάκῃς,

κομψὸς γενήσῃ καὶ λαλίστατος, Κύκλωψ.

ὁ πλοῦτος, ἀνθρωπίσκε, τοῖς σοφοῖς θεός,

τὰ δ’ ἄλλα κόμποι καὶ λόγων εὐμορφίαι.

ἄκρας δ’ ἐναλίας ἃς καθίδρυται πατὴρ

χαίρειν κελεύω· τί τάδε προυστήσω λόγῳ;

Ζηνὸς δ’ ἐγὼ κεραυνὸν οὐ φρίσσω, ξένε,

οὐδ’ οἶδ’ ὅ τι Ζεύς ἐστ’ ἐμοῦ κρείσσων θεός.

οὔ μοι μέλει τὸ λοιπόν· ὡς δ’ οὔ μοι μέλει,

ἄκουσον. ὅταν ἄνωθεν ὄμβρον ἐκχέῃ,

ἐν τῇδε πέτρᾳ στέγν’ ἔχων σκηνώματα,

ἢ μόσχον ὀπτὸν ἤ τι θήρειον δάκος

δαινύμενος, εὖ τέγγων τε γαστέρ’ ὑπτίαν,

ἐπεκπιὼν γάλακτος ἀμφορέα, πέπλον

κρούω, Διὸς βρονταῖσιν εἰς ἔριν κτυπῶν.

ὅταν δὲ βορέας χιόνα Θρῄκιος χέῃ,

δοραῖσι θηρῶν σῶμα περιβαλὼν ἐμὸν

καὶ πῦρ ἀναίθων—χιόνος οὐδέν μοι μέλει.

ἡ γῆ δ’ ἀνάγκῃ, κἂν θέλῃ κἂν μὴ θέλῃ,

τίκτουσα ποίαν τἀμὰ πιαίνει βοτά.

ἁγὼ οὔτινι θύω πλὴν ἐμοί, θεοῖσι δ’ οὔ,

καὶ τῇ μεγίστῃ, γαστρὶ τῇδε, δαιμόνων.

ὡς τοὐμπιεῖν γε⁴ κὰμφαγεῖν τοὐφ’ ἡμέραν

Ζεὺς οὗτος ἀνθρώποισι τοῖσι σώφροσιν,

λυπεῖν δὲ μηδὲν αὑτόν. οἳ δὲ τοὺς νόμους

ἔθεντο ποικίλλοντες ἀνθρώπων βίον,

κλαίειν ἄνωγα·⁵ τὴν δ’ ἐμὴν ψυχὴν ἐγὼ

οὐ παύσομαι δρῶν εὖ—κατεσθίων τε σέ.

ξένιά τε λήψῃ τοιάδ’, ὡς ἄμεμπτος ὦ,

πῦρ καὶ πατρῷον τόνδε λέβητά γ’, ὃς ζέσας

σὴν σάρκα διαφόρητον ἀμφέξει καλῶς.

ἀλλ’ ἕρπετ’ εἴσω, τῷ κατ’ αὔλιον θεῷ

ἵν’ ἀμφὶ βωμὸν στάντες εὐωχῆτέ με.

αἰαῖ, πόνους μὲν Τρωικοὺς ὑπεξέδυν

θαλασσίους τε, νῦν δ’ ἐς ἀνδρὸς ἀνοσίου

γνώμην κατέσχον ἀλίμενόν τε καρδίαν.

ὦ Παλλάς, ὦ δέσποινα Διογενὲς θεά,

νῦν νῦν ἄρηξον· κρείσσονας γὰρ Ἰλίου

πόνους ἀφῖγμαι κἀπὶ κινδύνου βάθρα.