独眼巨人

φῦναι γυναικῶν ὤφελ’¹ — εἰ μὴ’μοὶ μόνῳ.²

ἰδοὺ τάδ’ ὑμῖν ποιμένων βοσκήματα,

ἄναξ Ὀδυσσεῦ, μηκάδων ἀρνῶν τροφαί,

πηκτοῦ γάλακτός τ’ οὐ σπάνια τυρεύματα.

φέρεσθε· χωρεῖθ’ ὡς τάχιστ’ ἄντρων ἄπο,

βότρυος ἐμοὶ πῶμ’ ἀντιδόντες εὐίου.

—οἴμοι· Κύκλωψ ὅδ’ ἔρχεται· τί δράσομεν;

ἀπολώλαμεν γάρ, ὦ γέρον· ποῖ χρὴ φυγεῖν;

ἔσω πέτρας τῆσδ’, οὗπερ ἂν λάθοιτέ γε.

δεινὸν τόδ’ εἶπας, ἀρκύων μολεῖν ἔσω.

οὐ δεινόν· εἰσὶ καταφυγαὶ πολλαὶ πέτρας.

οὐ δῆτ’· ἐπεί τἂν μεγάλα γ’ ἡ Τροία στένοι,

εἰ φευξόμεσθ’ ἕν’ ἄνδρα, μυρίον δ’ ὄχλον

Φρυγῶν ὑπέστην πολλάκις σὺν ἀσπίδι.

ἀλλ’, εἰ θανεῖν δεῖ, κατθανούμεθ’ εὐγενῶς,

ἢ ζῶντες αἶνον τὸν πάρος συσσώσομεν.

ἄνεχε· πάρεχε· τί τάδε· τίς ἡ ῥᾳθυμία;

τί βακχιάζετ’; οὐχὶ Διόνυσος τάδε,

οὐ κρόταλα χαλκοῦ τυμπάνων τ’ ἀράγματα.

πῶς μοι κατ’ ἄντρα νεόγονα βλαστήματα;

ἦ πρός γε μαστοῖς εἰσι χὑπὸ μητέρων

πλευρὰς τρέχουσι, σχοινίνοις τ’ ἐν τεύχεσιν

πλήρωμα τυρῶν ἐστιν ἐξημελγμένον;

τί φατε; τί λέγετε; τάχα τις ὑμῶν τῷ ξύλῳ

δάκρυα μεθήσει· βλέπετ’ ἄνω καὶ μὴ κάτω.

ἰδού, πρὸς αὐτὸν τὸν Δί’ ἀνακεκύφαμεν,

καὶ τἄστρα καὶ τὸν Ὠρίωνα δέρκομαι.

ἄριστόν ἐστιν εὖ παρεσκευασμένον;

πάρεστιν. ὁ φάρυγξ εὐτρεπὴς ἔστω μόνον.

ἦ καὶ γάλακτός εἰσι κρατῆρες πλέῳ;

ὥστ’ ἐκπιεῖν γέ σ’, ἢν θέλῃς, ὅλον πίθον.

μήλειον ἢ βόειον ἢ μεμιγμένον;

ὧν ἂν θέλῃς σύ, μὴ’μὲ καταπίῃς μόνον.

ἥκιστ’· ἐπεί μ’ ἂν ἐν μέσῃ τῇ γαστέρι

πηδῶντες ἀπολέσαιτ’ ἂν³ ὑπὸ τῶν σχημάτων.

ἔα· τίν’ ὄχλον τόνδ’ ὁρῶ πρὸς αὐλίοις;

λῃσταί τινες κατέσχον ἢ κλῶπες χθόνα;

ὁρῶ γέ τοι τούσδ’ ἄρνας ἐξ ἄντρων ἐμῶν

στρεπταῖς λύγοισι σῶμα συμπεπλεγμένους,

τεύχη τε τυρῶν συμμιγῆ, γέροντά τε

πληγαῖς πρόσωπον φαλακρὸν ἐξῳδηκότα.

ὤμοι, πυρέσσω συγκεκομμένος τάλας.

ὑπὸ τοῦ; τίς ἐς σὸν κρᾶτ’ ἐπύκτευσεν, γέρον;

ὑπὸ τῶνδε, Κύκλωψ, ὅτι τὰ σ’ οὐκ εἴων φέρειν.

οὐκ ᾖσαν ὄντα θεόν με καὶ θεῶν ἄπο;

ἔλεγον ἐγὼ τάδ’· οἳ δ’ ἐφόρουν τὰ χρήματα·

καὶ τόν γε τυρὸν οὐκ ἐῶντος ἤσθιον

τούς τ’ ἄρνας ἐξεφοροῦντο· δήσαντες δὲ σὲ

κλῳῷ τριπήχει, κᾆτα τὸν ὀφθαλμὸν μέσον

τὰ σπλάγχν’ ἔφασκον ἐξαμήσεσθαι βίᾳ,

μάστιγί τ’ εὖ τὸ νῶτον ἀποθλίψειν σέθεν,

κἄπειτα συνδήσαντες ἐς θἁδώλια

τῆς νηὸς ἐμβαλόντες ἀποδώσειν τινὶ

πέτρους μοχλεύειν, ἢ’ς μυλῶνα καταβαλεῖν.

ἄληθες; οὔκουν κοπίδας ὡς τάχιστ’ ἰὼν

θήξεις μαχαίρας καὶ μέγαν φάκελον ξύλων

ἐπιθεὶς ἀνάψεις; ὡς σφαγέντες αὐτίκα

πλήσουσι νηδὺν τὴν ἐμὴν ἀπ’ ἄνθρακος

θερμὴν ἔδοντος δαῖτα τῷ κρεανόμῳ,⁴

τὰ δ’ ἐκ λέβητος ἑφθὰ καὶ τετηκότα.

ὡς ἔκπλεώς γε δαιτός εἰμ’ ὀρεσκόου·

ἅλις λεόντων ἐστί μοι θοινωμένῳ

ἐλάφων τε, χρόνιος δ’ εἴμ’ ἀπ’ ἀνθρώπων βορᾶς.

τὰ καινά γ’ ἐκ τῶν ἠθάδων, ὦ δέσποτα,

ἡδίον’ ἐστίν. οὐ γὰρ αὖ νεωστί γε

ἄλλοι πρὸς ἄντρα σοι ἐσαφίκοντο ξένοι.

Κύκλωψ, ἄκουσον ἐν μέρει καὶ τῶν ξένων.

ἡμεῖς βορᾶς χρῄζοντες ἐμπολὴν λαβεῖν

σῶν ἆσσον ἄντρων ἤλθομεν νεὼς ἄπο.

τοὺς δ’ ἄρνας ἡμῖν οὗτος ἀντ’ οἴνου σκύφου

ἀπημπόλα τε κἀδίδου πιεῖν λαβὼν

ἑκὼν ἑκοῦσι, κοὐδὲν ἦν τούτων βίᾳ.

ἀλλ’ οὗτος ὑγιὲς οὐδὲν ὧν φησιν λέγει,

ἐπεὶ κατελήφθη σοῦ λάθρᾳ πωλῶν τὰ σά.

ἐγώ; κακῶς γὰρ ἐξόλοι’.

εἰ ψεύδομαι.

μὰ τὸν Ποσειδῶ τὸν τεκόντα σ’, ὦ Κύκλωψ,

μὰ τὸν μέγαν Τρίτωνα καὶ τὸν Νηρέα,

μὰ τὴν Καλυψὼ τάς τε Νηρέως κόρας,

τά θ’ ἱερὰ κύματ’ ἰχθύων τε πᾶν γένος,

ἀπώμοσ’, ὦ κάλλιστον ὦ Κυκλώπιον,

ὦ δεσποτίσκε, μὴ τὰ σ’ ἐξοδᾶν ἐγὼ

ξένοισι χρήματ’. ἢ κακῶς οὗτοι κακοὶ