§1.1Ita fac, mi Lucili;
そのようにしなさい、私のルキリウスよ。
vindica te tibi, et tempus, quod adhuc aut auferebatur aut subripiebatur aut excidebat, collige et serva.
あなた自身をあなた自身のために取り戻しなさい。 そして、これまでは奪い去られていたか、盗み出されていたか、あるいは消え去っていた時間を、かき集めて守りなさい。
Persuade tibi hoc sic esse, ut scribo: quaedam tempora eripiuntur nobis, quaedam subducuntur, quaedam effluunt.
事柄が私の書く通りであることを、自分に納得させなさい。 ある時間は私たちから奪われ、ある時間はこっそり引き抜かれ、ある時間は流れ去っていく。
Turpissima tamen est iactura, quae per neglegentiam fit.
しかし、最も恥べき損失は、怠慢によって生じるものである。
Et si volueris attendere, maxima pars vitae elabitur male agentibus, magna nihil agentibus, tota vita aliud agentibus.
そして、もしあなたが注意を向けたいと思うなら、人生の最大の部分は悪事を働いている人々の手から消え去り、大きな部分は何もしていない人々の手から、全人生は別のことをしている人々の手から消え去っているのである。
§1.2Quem mihi dabis, qui aliquod pretium tempori ponat, qui diem aestimet, qui intellegat se cotidie mori? In hoc enim fallimur, quod mortem prospicimus;
時間を重んじ、一日を評価し、自分が毎日死につつあることを理解しているような人を、あなたは誰か私に示せるだろうか。 というのも、私たちは死を前方に見ているという点で誤っているからだ。
magna pars eius iam praeterit.
死の大部分はすでに過ぎ去っているのである。
Quicquid aetatis retro est, mors tenet.
背後にあるいかなる生涯も、死が握っている。
Fac ergo, mi Lucili, quod facere te scribis, omnes horas conplectere.
それゆえ、私のルキリウスよ、あなたがしていると書いていることを行いなさい。 すべての時間を抱きしめなさい。
Sic fiet, ut minus ex crastino pendeas, si hodierno manum inieceris.
もしあなたが今日の日に手をかけるなら、明日の日に依存することが少なくて済むようになるだろう。
Dum differtur, vita transcurrit.
引き延ばされているうちに、人生は走り去ってしまう。
§1.3Omnia, Lucili, aliena sunt, tempus tantum nostrum est.
ルキリウスよ、万物は他人のものであり、時間だけが私たちのものだ。
In huius rei unius fugacis ac lubricae possessionem natura nos misit, ex qua expellit quicumque vult.
自然は、このただ一つの、逃げ去りやすく、滑りやすいものの所有へと私たちを送り出したが、望む者は誰でも私たちをそこから追い出すのである。
Et tanta stultitia mortalium est, ut quae minima et vilissima sunt, certe reparabilia, imputari sibi, cum impetravere, patiantur;
そして人間の愚かさは非常に大きいので、きわめて些細で卑しいもの、確かに補償可能なものが、手に入れたときに自分に勘定されることには耐えるが、時間を受け取った者は誰も、自分が何かを負っているとは判断しない。
nemo se iudicet quicquam debere, qui tempus accepit, cum interim hoc unum est, quod ne gratus quidem potest reddere.
しかしその間にも、時間こそは、恩義を感じている者であっても返すことができない唯一のものであるというのに。
§1.4Interrogabis fortasse, quid ego faciam, qui tibi ista praecipio.
あなたは、あなたにそのようなことを勧めている私自身が何をしているのか、とおそらく尋ねるだろう。
Fatebor ingenue: quod apud luxuriosum sed diligentem evenit, ratio mihi constat inpensae.
率直に告白しよう。 贅沢ではあるが几帳面な人のもとで起こるように、私には出費の計算が合っているのだ。
Non possum me dicere nihil perdere, sed quid perdam et quare et quemadmodum, dicam;
自分が何も失っていないとは言えないが、何を、なぜ、どのように失っているかは言える。
causas paupertatis meae reddam, sed evenit mihi, quod plerisque non suo vitio ad inopiam redactis: omnes ignoscunt, nemo succurrit.
自分の貧しさの理由を説明することはできる。 しかし、自分自身の過ちによらずに困窮に陥った多くの人々に起こることが、私にも起こっている。 すなわち、誰もが同情するが、誰も助けてはくれないのだ。
§1.5Quid ergo est? Non puto pauperem, cui quantulumcumque superest, sat est.
それでは、どういうことか。 残されているものがどれほど僅かであっても、それで足りている人を、私は貧しいとは思わない。
Tu tamen malo serves tua, et bono tempore incipies.
しかし、あなたが自分自身のものを守ることを私は望む。 そして、良い時期に始めることになるだろう。
Nam ut visum est maioribus nostris, sera parsimonia in fundo est.
というのも、私たちの先祖が考えたように、底における節約は遅すぎるからだ。
Non enim tantum minimum in imo, sed pessimum remanet.
なぜなら、底に残るのは最も少ない部分であるだけでなく、最悪の部分だからである。
VALE.
健やかであれ。