[ULPIANUS libro tertio decimo ad edictum. ] §4.8.9.prSed si in seruum compromittatur et liber sententiam dixerit, puto, si liber factus fecerit consentientibus partibus, ualere.
[울피아누스, 고시 주해 제13권] 그러나 만일 노예에 대하여 중재합의가 이루어지고 그가 자유인으로서 판결을 내렸다면, 그가 자유인이 된 후에 당사자들의 동의 하에 이를 행한 경우라면 유효하다고 나는 생각한다.
§4.8.9.1Sed neque in pupillum neque in furiosum aut surdum aut mutum compromittetur, ut Pomponius libro trigensimo tertio scribit.
그러나 폼포니우스가 제33권에서 쓰고 있듯이, 피후견인에 대해서도, 광인이나 귀머거리 혹은 벙어리에 대해서도 중재합의를 해서는 안 된다.
§4.8.9.2Si quis iudex sit, arbitrium recipere eius rei, de qua iudex est, inue se compromitti iubere prohibetur lege Iulia: et si sententiam dixerit, non est danda poenae persecutio.
만일 누군가가 심판인이라면, 자신이 심판인인 그 사건에 대해 중재를 수락하거나 자신에 대해 중재합의가 이루어지도록 명령하는 것은 율리우스법에 의해 금지된다. 그리고 만일 그가 판결을 내렸다 하더라도, 위약벌의 청구는 허용되지 않아야 한다.
§4.8.9.3Sunt et alii, qui non coguntur sententiam dicere, ut puta si sordes aut turpitudo. arbitri manifesta sit.
판결을 내리도록 강제되지 않는 다른 이들도 있다. 예를 들어, 중재인의 부정부패나 비열함이 명백한 경우이다.
§4.8.9.4Iulianus ait, si eum infamauerunt litigatores, non omnimodo praetorem debere eum excusare, sed causa cognita.
율리아누스는 만일 소송당사자들이 그를 모욕했다면 법무관이 무조건 그를 면제해 주어서는 안 되며, 심리를 거친 후에 해야 한다고 말한다.
§4.8.9.5Idem et si spreta auctoritate eius ad iudicium
그(율리아누스)는 그의 권위가 무시되고 (당사자들이) 소송으로 (나아간 경우)에도 마찬가지라고 말한다.